No Way Out (1950)

De beproevingen van een jonge, zwarte dokter die het slachtoffer wordt van de blank-zwarttegenstellingen in een rumoerige stadswijk waar de wederzijdse haat erg extreem is. Een goed verhaal, sfeervol en spannend in beeld gebracht, niet ongeloofwaardig maar met in het slot het eeuwig terugkerend thema van "de slechterik die verzachtende omstandigheden - uit zijn jeugd bijvoorbeeld - blijkt te hebben en enigszins tot inkeer komt; de goede die zich heel edelmoedig en vergevend opstelt . Maar goed, het Amerikaans publiek was er dol op en we zagen het reeds van James Cagney, Humphrey Bogart e.a. waarom niet van Richard Widmark; een Richard Widmark die trouwens heel goed in zijn rol zit. Daarnaast is ook Linda Darnell prima. Verdienstelijk in deze film zijn ook de rake dialogen en ook wel de jazzy-evergreen-soundtrack. Inderdaad,Brix, Arte is dikwijls heel welkom.

Ik was zo'n 96 minuten getuige van woede-opwekkende discriminatie van een dokter met donker huidskleur door een werkelijk doortrapt slechte, blanke crimineel (uitstekend gespeeld overigens door Richard Widmark). Ik kan me voorstellen dat deze film in bepaalde gedeelten van de Verenigde Staten destijds (1950) niet met open armen werd ontvangen of zelfs geheel verboden werd uit angst voor provocaties en onlusten. Hoewel hij een belangrijke hoofdrol speelt in deze film (de film draait wat mij betreft juist om HEM), werd de naam van Sidney Poitier aan het begin van de film niet op de eerste pagina van acteurs genoemd, maar pas op de tweede pagina en dan ook nog in een kleiner lettertype. Ik vond dit een belediging voor de prestaties van deze geweldige acteur.

Kleine mijlpaal inderdaad. In 1950 een zwarte als arts tonen lijkt een hele ommezwaai in de filmgeschiedenis. Tot nog toe zag men zwarten enkel als slaven, katoenplukkers en huishoudpersoneel op het scherm. Al bestond er al sinds 1830 hoger onderwijs voor zwarten, maar dan vooral in de noordelijke staten. Wanneer dr Brooks een gewonde crimineel verzorgt met een punctie, overlijdt die, en wordt hij door diens racistische broer van moord beschuldigd, wat tot rassenrellen dreigt te leiden. Ik vind Widmark een miskend acteur; de grove taal, gaande van "stinking nigger" tot "little black Sambo" wordt venijnig uitgespuwd over de eerbare Brooks. Opvallend is dat de dame ditmaal geen femme fatale is maar telkens moreel altijd op het goede pad zit. Niet slecht al zijn er naar mijn smaak niet zoveel krachtige scènes te bespeuren.