28 Years Later: The Bone Temple (2026)

Minder ambitieus en directer vervolg op het eerste deel, waarmee regisseuse Nia DaCosta een opvallende bijdrage levert. Haar voorgaande projecten waren niet erg bijzonder en leken vooral in het kader van het publiek te staan, maar met The Bone Temple wordt de stilering van Danny Boyle bijna foutloos overgenomen en ontstaat er iets veel eigenzinnigers. Het innovatieve camerawerk blijft daarmee overeind, de effecten zijn zeer overtuigend en de relatief lange speelduur wordt nergens gevoeld. Toch is de focus op de nieuwe personages niet altijd even strak, met een redelijk ongeloofwaardig clubje aan sekteleden die klakkeloos de onzin volgen van Jack O'Connell. Verder worden er een aantal concepten nogal halfslachtig uitgewerkt (denk aan het geneesmiddel) en zit er geen bijzondere finale aan vast, maar het blijft kwalitatief, vermakelijk genrewerk dat zeker een derde hoofdstuk verdient.

Een verrassing. Erg fijne film met een lekkere soundtrack vol Britse klassiekers uit allerlei genres en vaak mooie plaatjes qua kleuren (goed spel met die witte torens van botten) en kadrering. Echt een genot om de film te zien vooral. Inhoudelijk ergens best rommelig qua plot en eerder een slice van het leven dan een afgerond verhaal maar je krijgt wel een goed beeld van die wereld. Af en toe zakt de film even weg qua pacing maar vaak genoeg boeit dit ding met fijne gore en een zeer overtuigende Fiennes die elke scène waarin hij zit menselijk maakt en naar een hoger plan tilt. De finale voelt wel wat afgeraffeld. 4,0*.

28 years deel 1 vond ik redelijk, ging met weinig verwachtingen naar dit vervolg. Een paar positieve berichten over deze film maakte me wel nieuwsgierig. Deel 2 The Bone Temple heeft me zeer verrast en op een positieve manier Geen spoilers van mij, als je de eerdere films al hebt gezien moet je deze zeker zien.