Better Man (2024)

Openhartig, buitengewoon eerlijk portret van zelfverklaarde entertainer Robbie Williams die alleen te zien is in de vorm van een chimpansee, een verbeelding van zijn aanhoudende onzekerheden over zijn uiterlijk en van het gevoel dat hij een ‘dancing monkey’ is. Het is tevens een slimme manier om de rol door meerdere acteurs te laten spelen: Carter J. Murphy en Asmara Feik spelen Robert/Robbie als kind, Jonno Davies en Williams zelf spelen de volwassen Robert/Robbie. Grote hits als Feel, Come Undone en het onvermijdelijke Angels komen voorbij, altijd in de context van het verhaal en niet als willekeurig intermezzo. Een genot voor fans, maar ook uitstekende kennismaking voor degenen die Williams pas na zijn eerste periode bij Take That leerden kennen.

De film duurt vooral veel te lang. Na pakweg een halfuur komen we al op het punt dat het gaat over het drank- en drugsgebruik en wat druk en roem doen met Williams. En eigenlijk zijn de volgende 100 minuten daar een herhaling van. Na ruim een uur begon de verveling wel wat op te treden. Daarbij speelt dat de vertolkingen soms wat vlak zijn, zeker die van Wiliams zelf (dat hij een aap is werkt ook niet echt mee). Het deed me allemaal niet zoveel. De regie toont wel de strubbelingen, de acteur laat het niet voelen. Steve Pemberton als papa Williams doet het stukken beter met een invoelbaar personage - elke scène met hem werkt simpelweg. Verder qua musical wel oké. Redelijk druk en flitsend en zelfs een scène in ogenschijnlijk één shot (Come Undone) en die stukken werken ook wel. Ook af en toe best goede ideeën en mooie beelden (die auto die in het water plonst, of meer in een muur van water rijdt ofzo). Maar dat alles kan niet verbergen dat de film weliswaar veel wil zeggen en ook redelijk eerlijk is (Williams was af en toe een klootzak) maar ook opervlakig aanvoelt. 2,5*.

Virtuoos geregisseerde, visueel overweldigende (soort van) biopic over leven en carrière van zanger Robbie Williams. Het is even wennen, maar de gimmick Williams te laten vertolken door een digitale aap pakt verrassend goed uit. Zelfs de musical-achtige intermezzo's vallen als puzzelstukjes op hun plaats. De schaduwkanten van het succes worden zeker niet geschuwd en Williams wordt flink door de mangel gehaald. De finale mag dan wellicht iets te sentimenteel zijn ten opzichte van de wrange en rauwe voorgaande gebeurtenissen, maar tegen die tijd kun je als kijker wel een lichtpuntje gebruiken. De muziek van de beste man is verder subliem in de film verwerkt, in veelal bewerkte en/of nieuwe versies.