One to One: John & Yoko (2024)

Van 16 oktober 1971 tot februari 1973 woonden John Lennon en Yoko Ono in een eenvoudig appartement aan 105 Banks Street in Greenwich Village in New York. In augustus 1972 organiseerden ze het One To One benefietconcert voor de ernstig verwaarloosde geestelijk gehandicapte kinderen in Willowcreek State School. Deze documentaire is een collage van het voortreffelijke optreden van John Lennon en Yoko Ono (ook qua beeld en geluid) en televisiebeelden van het echtpaar dat in die periode onder invloed van met name Jerry Rubin erg activistisch werd, evenals bekende en minder bekende nieuwsfeiten uit die periode, opnames van telefoongesprekken en korte fragmenten uit allerlei televisieprogramma’s waar John en Yoko (die televisie beschouwden als een venster op de wereld) indertijd naar keken en plaatst de publieke en muzikale optredens van Lennon en Ono zo binnen de context van een roerige tijd die nogal wat overeenkomsten vertoont met het heden. In elk opzicht subliem.

Ook dat waren nog eens tijden die zeventiger jaren waarbij de democratie door Nixon en zijn trawanten het uiterste getart werd, maar niet bezweek, mede doordat miljoenen zich steeds weer roerden, en daar soms met hun leven voor moesten betalen. De misogynie en het overholen racisme waarmee Yoko Ono werd geconfronteerd waar zien we dat nu weer terug, zo het ooit is weggeweest? Maar nu geen honderdduizenden op straat, maar een verpletterende stilte, mensen die in de oudste democratie van de wereld niet met naam en toenaam hun mening durven te geven tegenover een pers die zich vrijwillig laat muilkorven, een komiek die alleen met een vernederend publiek Mea Culpa zijn baantje weet te behouden, passend in het maoistische China, enzovoorts, enzoverder. Worden we nog op tijd wakker?