Small Things like These (2024)

Wat mij betreft kan deze film nu al uitgeroepen worden tot de kerstfilm van 2024. Ontroerend en zacht, met kleine en grote tragedies door elkaar knap verweven. En met het goede dat overwint, zoals in elk verhaal van Charles Dickens. Er daarom is het ook geen vijf sterren. Onze Bill is te goed voor deze wereld, net even teveel engel. Toch heb ik een traantje gelaten. Mooi, mooi, mooi.

Bill Furlong [Cillian Murphy] werkt als kolenboer in een hechte, Ierse gemeenschap. Sinds kort heeft Bill [Cillian Murphy] regelmatig flashbacks naar een traumatische periode uit zijn jeugd. Zijn echtgenote Eileen [Eileen Walsh] merkt dat Bill ergens mee zit, maar Bill laat niets los. Al snel blijkt dat het te maken heeft met een opvang voor verstoten jonge vrouwen dat onder leiding staat van zuster Mary [Emily Watson]. Deprimerend sociaal drama had wel wat humor kunnen gebruiken en gaat bijna ten onder aan het trage tempo. Murphy hoeft weinig meer te doen dan melancholiek voor zich uit te kijken in dit onbevredigende drama dat op ware gebeurtenissen is gebaseerd.

Van The Magdalene Sisters (Film, 2002) was ik destijds bijzonder onder de indruk. Ook Tim Mielants belicht het onderwerp met zijn nieuwe film, maar pakt het anders aan. De mensonterende gebruiken komen hier slechts sporadisch aan bod en worden gevoed door de al opgedane kennis en suggestieve gedachten van de kijker. De film focust zich dan ook op het leven buiten de nonneninstelling en niet wat er zich binnen afspeelt. Daar wordt Bill Furlong gevolgd, een zwijgzame goedaardige, maar vooral ook weifelende en met zichzelf worstelende kolenboer. We bevinden ons in een grijs miezerig Ierse arbeidersstadje ergens in de jaren 80. Het weer is er even mistroostig als het stadje zelf. De gemeenschap wordt in de geest gecontroleerd door het geestelijke katholieke leven, al komt dat niet expliciet tot uiting in de film. De film is langzaam en neemt zijn tijd om zijn shots te nemen. Ik vond het cinematografisch een sterke film met sfeerbeelden die me in de tijd en het decor zogen. Ik kon me vooral ook optrekken aan de sterke acterende cast met Cillian Murphy op kop. Ook Carey Mulligan maakte indruk als ijzige Moeder Overste, al was haar screentime redelijk beperkt. Ook Eileen Walsch deed het goed, ik had eerst de indruk dat het een fel vermagerde Olivia Colman was, niet dus. Het einde is plots en toch lichtjes onbevredigend. Ik had nog wel meer willen weten over het vervolg. Sterke technische film van een vakman, maar inhoudelijk zullen er enkelen op hun honger blijven zitten, mezelf lichtjes incluis.