Nyad (2023)

Leuke, zij het iets te sentimentele film die het waargebeurde verhaal verteld van de 60-jarige zwemster Diana Nyad (Annette Bening), die zonder haaienkooi van Cuba naar Florida wil zwemmen. Bening is in vorm als de arrogante, prettig gestoorde Nyad, en er zijn sympathieke bijrollen van Jodie Foster en Rhys Ifans. Documentairemakers Jimmy Chin en Elizabeth Chai Vasarhelyi brengen het er in hun speelfilm-debuut goed van af, al worden bepaalde emotionele scenes iets te dik aangezet en de feelgood-sfeer van het hele gebeuren teveel benadrukt.

Ouwe tangen in het water. Want wat is het fijn dat Bening en Foster zo mooi oud mogen zijn, hun rimpels mogen laten zien - de rimpels die ze verdiend hebben. Met hun nog steeds mooie lijf, getekend door een leven waarover talloze verhalen te vertellen zijn - net als het leven van de protagonist, wellicht, al ziet zij er in de clips toch net iets minder filmsterachtig uit. Iets met het echte leven versus Hollywood wellicht. Verder vind ik het hele idee van dit soort lange-afstandszwemmen toch wat moeilijk te begrijpen, te artificieel. Zwemmen met een haaienkooi, allez. Maar hoe anders is het dan om een boot naast je te hebben met een mental coach, een handig lampje dat de richting wijst, vers water met wat voedingsstoffen er in. Ja, het is een enorme en indrukwekkende prestatie, maar daar zijn er al zoveel van - waar ik naar zoek is het waarom, wat het betekent, en in deze film vind ik het niet. Ik zou meer respect hebben voor Nyad als ze met dezelfde inzet wollen hemdjes had gebreid voor de mensen in de arme landen, zoals mijn demente oma deed. Aan de andere kant van de medaille is er vanzelf het motiverende idee dat je nooit te oud bent om iets volstrekt onmogelijks te doen. Als je de kracht maar vindt om Netflix uit te zetten zijn er geen grenzen, dat is de wijze les die deze film ons meegeeft.

Ik heb erg het idee dat ik dit soort films al veel vaker heb gezien. Een ontzettend egocentrisch hoofdpersonage dat een prestatie wil bereiken en daarbij de omgeving van zich af weet te stoten, waarna de hoofdpersoon erachter komt het niet alleen te kunnen, de verzoening komt en de prestatie bereikt wordt. Het is vrij clichématig en dan heb je andere elementen nodig om er toch bovenuit te steken, waar met name in het audiovisuele ruimte voor is. Die ruimte pakt deze film echter niet, afgezien van een aantal hallucinatiescenes die met slechte CGI uitgebeeld worden, waardoor de film dus helaas wegzakt en verdrinkt. 1,5*, met name door een Foster, die ondanks de leeftijd behoorlijk charmant is.