Cherry (2021)

Nogal tegenvallend. Het begin vond ik wel ok, maar het sputtert eigenlijk heel de film wat. Zeker de aandacht voor het drugsgebeuren wordt wel heel herhalend na een tijd. Ergens logisch want zo gaat het natuurlijk ook in het echt maar het duurde me allemaal wat te lang. Tom Holland acteert wel prima daar niet van maar de film heeft eigenlijk te weinig te bieden. Teveel herhaling en dan is een film van 2u20 wel echt te lang. Zijn vriendin Ciara Bravo heb ik nog niet eerder zien spelen, zij was niet zo goed bij de moeilijkere acteermomenten. Ik heb de film uitgezeten en wat mij betreft zeker geen aanrader. Hopelijk hebben sommige mensen met deze problematiek er misschien iets aan. Ik weet het niet, ik heb zelf helemaal niks met drugs en dit soort films komen zelden boven de middenmoot uit bij mij. Het posttraumatische stresssyndroom en het legergedeelte boeiden het meest, maar het is zeker geen geweldige film als Man Down (2015)

De film is een vergaarbak van thema’s: romantiek, oorlogstrauma’s, verslaving en misdaad (een beetje met een knipoog). Elk van die items verdient op zich een eigen verhaal, maar de stapeling leidt uiteindelijk alleen maar tot een overtrokken speelduur, waarin van de aangeroerde onderwerpen per saldo weinig blijft hangen. De film heeft hier en daar zijn momenten, maar ik kan me toch niet aan de indruk onttrekken dat de gebroeders Russo hun hand overspeeld hebben.

Het is 2007 wanneer een jonge junkie met de bijnaam Cherry [Tom Holland] een bankoverval pleegt. En niet voor de eerste keer. In vijf episodes ontdekken we hoe de verlegen student van 2002 ontaarde in een drugsverslaafde serieovervaller. Een sleutelrol is weggelegd voor zijn grote liefde Emily [Ciara Bravo], evenals voor zijn ervaringen in het Medisch Korps van het Amerikaanse leger. Het verhaal bevat elementen uit Platoon, Full Metal Jacket en The Best Years Of Our Lives, maar het scenario van Angela Russo-Otstot en Jessica Goldberg (gebaseerd op de semiautobiografische roman van Nico Walker, een van de uitvoerende producenten) kiest voor een eigenzinnige benadering met een gewaagde, maar geslaagde mix van tragiek, ironie en humor. Kreeg terecht veel lof voor het fantastische camerawerk van Geoffrey Haley en geluidsmontage, maar de Russo’s zorgen ervoor dat de stijl nooit ten koste gaat van de inhoud. Tom Holland is adembenemend goed in een uiterst complexe rol.