Sanyangeui Sigan (2020)

Toch niet te missen zo op de valreep van 2020, deze Koreeanse slowburner die in Berlijn draaide in de specials-sectie en daarna pardoes op Netflix landde. We zien een extreem grimmige weergave van Korea, waarin de landelijke munteenheid door het plafond is gegaan en cash een rekwisiet van het nabije verleden mag heten. De straten ademen wetteloosheid, ''leven'' is een zware opgave. Te midden van dit alles volgen we een groep jongvolwassenen die een wanhopig overvalplan in uitvoering proberen te brengen. Waarbij ze het - oh, de ironie - aan de stok krijgen met de mannen achter het gordijn bij een plaatselijke goktent, die vrezen dat hun witwaspraktijken aan het licht zullen komen. Time to Hunt is mateloos sfeervol in beeld gebracht, met een rijk kleurenpallet en (tegelijkertijd) een grote nadruk op het grauwe stadsbeeld. De bedompte geluidsband genereert spanning en stuwt de filmervaring - met 2 uur en 15 minuten raak je op den duur gerust even de weg kwijt, als je er goed in zit. Des te meer zonde dat de film zéker in de gerekte slotfase te veel leunt op het matig uitgeschreven en toch wat generieke scenario. De opening deed meer beloven.

Fijne Koreaanse misdaadfilm weer. De 135 minuten gingen toch wel zo voorbij, ondanks ik bij het scrollen op Netflix wel altijd een beetje tegen die hele lange films aanhik. De setting is een Zuid-Koreaanse stad in een niet zo verre toekomst. De kapitalisme is omgeslagen tot een economische crisis en de straten worden geregeerd door armoede, anarchie en chaos. Sommigen blijven ondanks de crisis nog wel dromen; zo ook de Jun-Seok. Hij heeft drie jaar gebromd in de gevangenis en lijkt zich helemaal vast te pinnen op een beter doch stereotype leventje op een tropisch eiland. Het idee is standaard; hij trommelt zijn twee vrienden op, gaan eerst feesten en vervolgens beramen ze een overval op een illegaal gokhuis. Geen centje pijn, want de politie zal in deze kwestie niet snel gebeld worden en er zijn dollars op te halen. De overval lijkt geslaagd en ze gaan er op het nippertje met de buit vandoor, waarbij er een helse roadtrip plaats vindt door Zuid-Korea, op zoek naar de juiste bestemming. Echter blijken ze niet helemaal uit de schijnwerpers te zijn en heeft een mysterieuze geheim agent alias huurmoordenaar het op hen heeft voorzien. Iemand die het geld echter een stuk minder belangrijk vindt. Time to Hunt was hierbij een fijne rauwe, spannende en geslaagde actiethriller met meeslepende dystopische settings. Weer even wat anders dan de chaotische straten van het hedendaagse Seoul. Het gaf de film iets speciaals en het was tegelijkertijd een boodschap. Typerend is ook de gefliptheid van de personages waarin de film een humoristische draai krijgt. Ik zeg: geslaagd. 4,0*

Ik heb ondertussen al heel wat Zuid-Koreaanse films, veelal in het misdaad-actie-thriller-drama-horror genre. Net door die typische Zuid-Koreaanse aanpak, die pak minder gelikt is, dan wat het gros van de Amerikaanse en Britse filmwereld on aflevert. Ik ben zeker een über fan vd Zuid-Koreaanse aanpak, die rauwe, (bikkel)harde, compromisloze aanpak, denk aan een 'Oldeuboi (2003)', 'Dalkomhan Insaeng (2005)' en vooral 'Ang-ma-reul Bo-at-da (2010)'. Ook in het horrorgenre, weten ze vaak beklijvende, mysterieuze, duistere, soms schokkende films af te leveren, zoals 'Janghwa, Hongryeon (2003)' en 'Gok-seong (2016)' zelfs een zombiefilm brengen ze naar een ander level, zoals 'Busanhaeng (2016)'. Dat zijn dikke 8en, 9 en 10/10 films voor mij. Deze haalt nergens dergelijk hoog niveau en indd zoals hier reeds beschreven, voelt ie niet echt volledig Zuid-Koreaans aan, misschien omdat de regisseur Sung-hyun Yoon in Oakland is geboren Het is zeker niet slecht en goed kijkbaar en dat zegt voldoende als ik normaal die cinema bejubel langs alle kanten. Netflix zal hier zeker veel mee te maken hebben. Een 6je.