Kajillionaire (2020)

Een mooie film over armoede, eenzaamheid en ouder-kindrelaties. De film oogt echter bovenal prettig gestoord – ik ervoer de film ook als een comedy – maar het plot blijkt ook goed in elkaar te zitten. Uiteraard word je als kijker van een film over een gezin van zwendelaars zelf ook op het verkeerde been gezet maar je houdt er in dit geval geen slecht gevoel aan over.

De 26-jarige Old Dolio [Evan Rachel Wood] woont met haar ouders Robert [Richard Jenkins] en Theresa [Debra Winger] in een afgekeurd bedrijfspand. Samen proberen ze huurachterstand te voldoen op de voor hun gebruikelijke manier: door middel van oplichting en zwendel. Wanneer een paar vaste trucs geen resultaat meer opleveren bedenkt Old Dolio een plan waarmee ze het verschuldigde bedrag in één klap. Daarvoor moeten ze wel gebruik maken van een 'gewonnen' vliegreis naar New York. Tijdens die vliegreis besluiten Robert en Therese zonder overleg met Old Dolio een vierde persoon bij de zwendel te betrekken. En dat blijkt verstrekkende gevolgen te hebben voor alle betrokkenen. Het eerste half uur zit vol vindingrijke, vaak hilarische momenten - let o.a. op de manier waarop het drietal probeert hun verhuurder te ontlopen - en met name Jenkins levert voortreffelijk acteerwerk af. Er is echter nauwelijks sprake van karakterverdieping waardoor het moeilijk is om begrip, laat staan sympathie, te hebben voor de zwendelpraktijken van deze familie. Het scenario weet je gelukkig ook in de zwakke tweede helft nog regelmatig aangenaam te verrassen.

Tsja. Zoals ik wel eens vaker zeg, je moet zo af en toe iets nieuws proberen om uit de sleur, uit de middelmatigheid te komen. Af en toe lukt dat dan, en af en toe lukt dat niet. Dit is dus zo'n film waar dat dan dus niet lukt. En niet een beetje niet, maar gewoon echt helemaal niet. Zo'n beetje elk idee dat de makers in dit misbaksel hebben uitgeprobeerd blijkt dus niet te werken, en niet een beetje niet, maar gewoon absoluut niet. Verrassend op zich wel dat het niet werkt als je Evan Rachel Wood een karikatuur van haar normale buitenaards mooie haar en hoofd aanpast. Wie had dat dan kunnen verwachten. Verrassend ook als je een film maakt over outcasts, maar er dan voor kiest om een stel lowlifes zo ver voorbij een betiteling als 'deplorable' als je hoofdpersonen op te laten draven, dat niemand dan enige sympathie voor je protagonisten meer kan opbrengen. Een fraai voorbeeld van een volstrekt mislukt spel met karikaturen. Of tenmiste, dat is dan maar waar ik van uit ga. Oscars voor het slechtste plot ooit, en voor het warrigste narratief. Eervolle vermelding voor trieste regie, overbodige name dropping in de titelrollen. Maar vooral ook de oscar voor het tegen elke redelijkheid in uitbrengen van dit volstrekt mislukte werk. Je moet het maar durven - en waar ik daar normaal gesproken nog respect voor zou hebben, is dat bij dit misbaksel zodanig ongerijmd dat ook dat naar het absolute nulpunt nadert. Laat ik het kort samenvatten: zonder enige twijfel de absurd slechtste film die het ongezegende jaar 2020 voortgebracht heeft. Sla deze over, dat verrijkt je leven.