Ready or Not (2019)

Blij verrast. Had er niet zo heel veel van verwacht, de recente commerciële horror cinema levert nog maar zelden pareltjes op. Nu is het ook wel zo dat je van deze film niks vernieuwends moet verwachten, Ready or Not is niet de toekomst van de horror film. Wat het wel is, is een nagenoeg perfect uitgevoerde horror/comedy. Het duo is al een tijdje aan de weg aan het timmeren, maar ik was tot dusver nog niet al te enthusiast over hun werk. Dat verandert met deze film wel een beetje. Visueel ziet het er geweldig uit, zowel qua locatie als qua aankleding. Soundtrack werkt ook lekker mee en Weaving is perfect voor haar rol. Ook de rest van de acteurs weten erg mooi de balans tussen grappig en creepy te vinden. Het is een film waarin je als horrorliefhebber weinig nieuws zal ontdekken, maar de uitvoering zit er gewoon overal knal op. Een erg leuk, entertainend en vlot horror filmpje. Duurt ook nog eens niet te lang, dus helemaal niks over te klagen. Geen grootse, geniale film, wel geweldig genrewerk. 4.0* en een uitgebreide review

Rijk Amerika krijgt een koekje van eigen deeg in deze vileine, zwartgallige, maar vooral zeer vermakelijke horrorfilm. Samara Weaving (nichtje van Hugo) schittert als Grace, de bruid van Alex LeDomas [Mark O'Brien], een telg uit een steenrijke familie die al generaties lang eigenaar is van een 'heerschappij' van bordspellen. Direct na de bruiloft confronteert Alex' (op zijn zachtst gezegd) excentrieke familie Grace met het feit dat ze een spel moet spelen voordat ze werkelijk tot de familie kan behoren. Het lot bepaalt dat ze verstoppertje spelen, een spel dat onder de omstandigheden onder bijzondere - lees: dodelijke - regels dient te worden gespeeld. De cast gaat helemaal los, inclusief een zichtbaar genietend Andie Macdowell die korte metten maakt met haar brave imago, en regisseurs Matt Bettinelli-Olpin en Tyler Gillett zorgen ervoor dat geen enkele misselijke grap zijn doel mist. Scenaristen Guy Busick en Ryan Murphy hebben goed gekeken naar The Texas Chain Saw Massacre (1974) en de finale is een hilarische persiflage van Rosemary's Baby (1968) en Nosferatu, eine Symphonie des Grauens (1922). Er valt bovendien aardig wat gore te bewonderen in een horrorfilm die ook de doorgewinterde genreliefhebbers doet gissen naar de volgende twist. Een verademing!

Heel leuk vermakelijk filmpje dat voor mij nu net wel anders uitpakte dan de meeste horrorfilms van de laatste jaren. Het verhaal heeft een originele invalshoek en het is ook niet nodig om een telraampje te gebruiken voor de kills. Het wordt niet aftellen tot de laatste personage wat op zich al een gedurfde en verrassende zet is. En dan spreken we nog niet van de geweldige climax naar het einde toe. Voorspelbaarheid allerminst. Heerlijke humor tussen de regels door en een geweldige perfect gegoten rol van Samara Weaving. 8/10