Singel 39 (2019)

'Singel 39' (2019) speelt zich af in een yuppenuniversum waar mensenlevens de glans hebben van een reclamevideo en er nog net geen bordjes in beeld verschijnen wanneer de kijker moet lachen of huilen. We zullen het maar geen romantische komedie noemen, want de verwikkelingen van Mo (Lies Visschedijk) en Max (Waldemar Torenstra) draaien nu juist om hun platonische relatie en wederzijdse kinderwens. Mo is geschreven als het archetypische warhoofd in de liefde; Max als het gemakzuchtige construct van een homoseksuele man waar afwijken van stereotypen belangrijker is dan zijn persoonlijkheid. Onherkenbaar knauwend met een poging tot plathaags accent en de de werkplaats die hij runt voor de reclassering. Hè is zellufs un Adau-suppogtâh! En dat terwijl het uitgangspunt niet het niveau ontstijgt van een doktersverhaaltje, met een hoogopgeleide carrièrevrouw die nog steeds het zaad nodig heeft van een man om compleetheid te vinden. Niet alles is liefde, maar rond deze magnetronversie van progressieve waarden hangt nog immer de spruitjeslucht van inwisselbare films met 'liefde' in de titel.

Heerlijk ongecompliceerde film, we hebben er in ieder geval van genoten. En dat in quarantaine. Er zijn teveel Nederlandse baggerfilms gemaakt, dit is er zeker geen.

Geen hoogvlieger, vermakelijk om naar te kijken. Meer niet.