Child's Play (2019)

Blij verrast. Ik ben al een tijdje klaar met de reeks hoewel deel 1 en 2 heilig zijn voor mij. Deels nostalgie (heb beide films zo'n 300 keer gezien, kan zelfs de voodoo spreuk opzeggen) maar vind beide films ook écht goed en creepy, nu nog steeds. Eens in de zoveel jaar zet ik ze weer eens op. Deel 3 ging nog, Bride of Chucky was op zich ook nog wel good fun maar wat daarna kwam, oef. Die laatste, Cult of Chucky heb ik dan ook overgeslagen. Dat wilde ik bij deze ook eigenlijk doen totdat ik toch steeds meer positieve berichten hoorde. Toen Mark Hamill (bekend van Star Wars) , Aubrey Plaza (bekend van haar doodse blik), en Brian Tyree Henry (Atlanta) zich eraan verbonden bleken te hebben, was ik iig al wel om. Ik zou 'm wel gaan bekijken, maar was nog niet overtuigd of ik het allemaal wat zou gaan vinden. Chucky zag er maar mismaakt uit, dat zou me toch vreselijk moeten storen? Nou, viel dat dus even mee. Ik heb zitten genieten. Echt enorm angstaanjagend was ie niet maar wel gewoon heel leuk. Coole kills, vlot verhaal, geinige grappen, en bovenal een eigen identiteit. Die fugly face werkte juist goed voor dit verhaal. Het enige wat je moet doen is het origineel wat loslaten en je openstellen voor dit nieuwe avontuur, dan ben je in voor een treat. Want hoewel het elementen van heeft- en knipoogjes naar het origineel uitdeelt is het wel een eigen iets. De reden dat Chucky ontspoorde en zijn progressie daarin waren erg leuk bedacht en uitgewerkt. De film was niet bloedstollend (ik miste de kinderlijke deuntjes en de freaky trippelende voetstapjes wel wat) maar was als horror-comedy uiterst geslaagd. Dit was dan ook wel een goedmakertje voor The Dead Don't Die die ik laatst zag. Lastig wat voor cijfer ik moet uitdelen. Schommel tussen 3,5 en 4,0. Ga het de komende tijd nog even laten bezinken, kan goed zijn dat ik het cijfer verhoog.

Child's Play zonder Brad Dourif is als NIghtmare on Elm Street zonder Robert Englund. De remake van Elm Street bleek een mislukking dus je moet je afvragen hoe men op het idee kwam om Chucky nieuw leven in te blazen, temeer daar die serie van Cult of Chucky (2017) nog steeds springlevend leek te zijn! Tyler Burton Smith schreef echter een scenario met een hele andere, maar zeer interessante invalshoek die dit verhaal bovendien stevig in de 21e eeuw plaatste. De oorspronkelijke Chucky was het resultaat van een voodoo-ritueel uitgevoerd door een serie-moordenaar, dus het was een moordenaar in een poppenlijf. in dit geval is de dodelijk Buddi het gevolg van een programmeerfout, bewust gemaakt door een uitgebuite arbeider die zonder pardon op straat is gezet. De Buddi in kwestie is zelflerend, maar beschikt niet over de juiste codering die de pop ervan moet weerhouden gewelddadig te worden. Chucky is derhalve een robot zonder moreel besef en is zich dus letterlijk van geen kwaad bewust! Mark Hamill (als Luke Skywalker de ultieme held voor zeker twee generaties filmliefhebbers) is een briljante keuze voor de stem van Chucky en speelt de rol zonder ironie, maar met precies de juiste mix van volmaakte onschuld en subtiele ironie. Dat alles is niet genoeg om deze slasher te bombarderen tot meesterwerk, maar dit is een bewonderenswaardige reboot van een serie die in zijn oorspronkelijke vorm waarschijnlijk geen kant meer op kon. En wat is het fijn om weer eens horrorfilm te zien die me oprecht doet uitkijken naar de sequel!

Erg slecht dit..ze hadden dit niet moeten doen vind ik. De poging om Chucky naar het heden de schrijven met alle gadgets etc is niet echt geslaagd. Het enigste wat nog een beetje te doen is is de gore...verder lekker laten liggen