Sebelum Iblis Menjemput (2018)

Vrij aardige horror van Indonesische bodem, maar ook eentje die wel z'n gebreken heeft. In May The Devil Take You zien we een demon bezitting nemen van allerlei personen, wat resulteert in een hoop toffe scenes en (zoals al veel vaker gemeld) een Evil Dead achtige film. Om maar eens positief te beginnen, de film ziet er behoorlijk strak uit, en Tjahjanto weet ook flink wat goeie creepy scenes en ook prima jumpscares uit z'n hoed te toveren. Maar hoewel de scenes an sich vaak wel werken, vond ik de rode draad en het plot als geheel maar warrig en matig te volgen. Ja, iets met zielen verkopen, demonische bezetting, voodoo, dat soort dingen, maar veel meer kon ik er niet van maken, en dat deed toch een beetje af aan m'n filmervaring. De film had ook makkelijk een minuut of twintig korter gekund. Maar desalniettemin, een ruime voldoende alsnog, en Tjahjanto is een regisseur die zeker wel wat kan en waar ik meer van ga opzoeken.

Tjahjanto kwam richting het einde van de jaren 00 zeer verrassend met één van de beste horrorfilms van dat decennium. Macabre (2009) was -zoals ook hier het geval is- een mengelmoes van bekende (Westerse) genretropes met een Oosterse saus. Een regisseur die het genre duidelijk begrijpt en zelfs zo diep geworteld zit, dat hij die elementen moeiteloos integreert in zijn andere werk ( The Night Comes for Us (2018) ). Ook hier merk je dat aan alles. Er zit een bepaalde directheid in z'n aanpak die, zelfs al zijn het niet bepaald originele ideëen, het een nieuw leven geeft. Daar ga je automatisch in mee. Hoewel het wel duidelijk te lijden heeft onder een te lange speelduur, is het fijn om te zien dat dit over het algemeen goed ontvangen is en zelfs wordt opgevolgd met een tweede deel. Een op en top genrefilm.

Er is veel geest in de film, wat het een beetje saai maakt. Het blijft elke twee minuten verschijnen, en niet zoals je typische geest die je in het donker één persoon tegelijk laat schrikken. Het komt gewoon voor iedereen naar buiten, op klaarlichte dag, altijd zijn mond openend en je wilt het gewoon in het gezicht slaan. Daarbij komt nog het afgrijselijke acteerwerk van de acteurs, vooral de acteur die Alfie speelde. Er is geen plot of karakterontwikkeling. Ik wilde mijn ogen en hersenen ontsmetten nadat ik dit had gezien.