Her Smell (2018)

Beklemmend dissonant meesterwerk met een waanzinnig gestoorde Elisabeth Moss, een Sean Price Williams in absolute topvorm (die man wordt in Nederland totaal genegeerd) en een geluidsband (misschien wel de beste die ik ooit heb gehoord) die de gekte tot het maximale versterkt. De rest van de cast is ook geweldig en met enkele bijrollen en cameo's van indiehelden. En dan opeens in een verstild deel van de film Bryan Adams' Heaven op piano (niveautje Britney Spears in Spring Breakers en Neil Young in Post Tenebras Lux); kippenvel. Ter referentie: Cassavetes meets Noé?

Erg net niet allemaal. Het begint wel goed dankzij de cinematografie vooral, en ook het laatste deel vond ik mooi, maar daar tussenin is het een beetje het bekende liedje. Artiest gaat kapot aan roem, zelfoverschatting en drugs. Het is een type personage dat me nauwelijks interesseert. Ook qua acteerwerk vind ik het niet zo boeiend: dit soort rollen in de overdrive zijn volgens mij helemaal niet zo moeilijk, en in het meer ingetogen gedeelte doet Moss de dingen die ze altijd doet en die ik vooral associeer met The handmaid's tale. Ze heeft natuurlijk wel een enorme presence en draagt de rol met gemak, dat zeker. Wat ik ook wel een serieus pijnpunt vind is dat de muziek echt te matig is om geloofwaardigheid te verlenen aan Becky's status als artiest. Het zegt wel genoeg dat het hier al genoemde Heaven het muzikale hoogtepunt is van de film. (Heel anders dan in Spring Breakers, waar je roze bivakmutsen hebt, een protserig zwembad en een idioot zwierende camera, terwijl hier een statisch shot wordt genomen en elke vorm van geliktheid ontbreekt). Een van de kwaliteiten van Alex Ross Perry als regisseur is dat hij een scene durft te laten voortduren, zo ook hier. Tot slot nog even het einde, dat vond ik sterk. De suggestie van de voorspelling en het dochtertje wordt heel goed ingezet, met Becky die het moment lijkt te herkennen en resoluut weigert zich in haar oude rol te laten terugslepen , pan naar boven en klaar (op de leuke aftiteling na). Heel aardig filmpje dus maar schiet echt in meerdere opzichten tekort om tot meesterwerk te bombarderen.

R U Kidding Me? Maar dan gespeeld door een beginnend tienerbandje. Dat is de eerste indruk die je krijgt van rocktrio Something She waarvan Rebecca [Elisabeth Moss] de gitarist en leadzangeres is onder het pseudoniem Becky Something. Becky probeert een comeback te maken nadat ze gebroken heeft met haar voormalige bandleden, maar haar impulsieve, onuitstaanbare gedrag maakt haar ook nu een ramp om mee te werken. Een uur lang kijken we naar de misdragingen van een egocentrische rockster in opnamestudio's en kleedkamers. De dialogen worden veelal overstemd door de irritante soundtrack die klinkt alsof je voor de deur van een repetitiehok of concertzaal staat maar waarschijnlijk bedoeld is om de verwarring in Becky's hoofd schetsen. De tweede helft van de film, waarin Becky eindelijk over enige zelfreflectie blijkt te beschikken, is beter maar deze karakterstudie is gebaat bij getrainde muzikanten en een centraal personage dat niet het gros van clichés van de gevallen rockster de revue laat passeren.