El Reino (2018)

El Reino El Reino begint wat rommelig, en door de vele (snel pratende) personages die worden geïntroduceerd zie je door de bomen het bos niet meer. Maar nadat de film tot rust komt, en de focus echt komt te liggen op Manuel en zijn corrupte en manipulatieve handelingen, wordt het een stuk beter. De acteurs zijn geweldig, en het is mooi om te zien dat al die personages ook echt belangrijk zijn voor het verhaal. Zo’n journalist (Bárbara Lennie) lijkt er in eerste instantie maar een beetje bij te hangen, maar ze heeft op het laatst samen met Manuel wel de beste scene in de film. Lennie en De la Torre zijn weergaloos in deze verbale tweestrijd.

Had lange tijd moeite om in de film te komen omdat de volgende camera en de opstuwende score afsteken tegen een hol, afstandelijk hoofdpersonage en een wat generiek geschetste intrige. Op den duur komen er wat barstjes in die perceptie, als er via het scenario een eerste keer gehint wordt naar het waarom van die vlakke karakterschets. Eén en ander komt uiteindelijk tot een climax in een werkelijk briljante slotscène, maar daarvoor kent El Reino nog één van de meest intens gefilmde auto-achtervolgingen (inclusief ongeluk) die ik in lange tijd zag. Dat ligt niet in de laatste plaats aan de wijze waarop het geluid is ingezet (of beter: weggelaten).

Wanneer partijlid Rodrigo Alvarado [Francis Reyes] in 2008 formeel wordt beschuldigd van corruptie, breekt de paniek uit in de partij. Iedereen binnen de partij probeert zijn hachje te redden, zo ook Manuel [Antonio de la Torre], die al vijftien jaar zonder blikken of blozen meeprofiteert. Goed geacteerde thriller die lijdt aan het onoverkomelijke probleem dat we hier te maken met mensen voor wie je geen sympathie op kunt brengen. Manuel en zijn collega’s verdienen de ellende die ze over zich heen krijg, dus waarom zou je je als kijker met hem identificeren?