Di Qiu Zui Hou De Ye Wan (2018)

Hier kon ik echt niets mee. Ik houd van sfeerschetsen en scènes als mensen niets zeggen zolang die maar naturel aanvoelen. Bij deze film was het allemaal te gemaakt. Verder een verhaal dat ik niet echt kon volgen en daardoor ook m'n interesse kwijtraakte. In grote lijnen ging dit nog wel, maar veel eindeloze losse scènes kon ik simpelweg niet plaatsen. Af en toe nog wel een bijzonder shot (dat pistool in de bioscoop zoals hierboven al genoemd bijvoorbeeld) Het gedeelte in 3D was ook niet heel bijzonder. Een lang shot ja, maar er wordt weinig mee gedaan en de omgevingen zijn ook niet echt geweldig. Misschien verwachtte ik een zekere trip, maar dat is het nooit geworden. Buiten dat was er wat mis met de 3D, of mijn brilletje, maar dat zou gek zijn want ik had ook een eigen brilletje bij me en hetzelfde euvel. Vage beelden, slecht leesbare ondertiteling. Maar op dat moment was ik al zover dat het me niets meer uitmaakte. En dat zegt genoeg. 1,0*.

Een passende titel want dit prachtig gefilmde en bij vlagen briljant geacteerde psychologische drama doet 130 minuten aanvoelen als een dag. Ontzettend uitgerekt verhaal van een mysterieuze man die terugkeert naar de plaats waar hij twintig jaar geleden een zomer doorbracht met een eveneens mysterieuze vrouw. Veelvuldig bejubeld, maar dit stelt je geduld wel heel erg op de proef. Als de scene met appel uit weet te zitten, haal je het einde waarschijnlijk wel.

Ik las hier al een verwijzing naar Wong Kar-Wai en daar moest ik ook even aan denken. Bi Gan heeft duidelijk naar die films gekeken, te merken aan het verhaal en het kleurengebruik. Maar het verschil met Kar-Wai zit in de sfeer en wat je noemt het ritme van de film. Dat is minder geslaagd in Long Day's Journey into Night. Het blijft niet echt kleven en het voelt wat geforceerd art house aan. Maar de beelden zijn gelukkig wel mooi en verschillende scènes zijn best de moeite om te zien. Al kunnen die de film niet helemaal redden helaas.