Maze Runner: The Death Cure (2018)

Het slot van de Maze Runner-trilogie is, net als z'n voorgangers, bepaald geen geweldige film. Van het verhaal kon ik sowieso nooit veel chocola maken - een soort Hunger Games in een Resident Evil-jasje, maar dan heel erg omslachtig - en dat is hier niet anders. Sowieso veronderstelt deze film dat je je nog precies kan herinneren wat er in de voorgaande films is gebeurd, dus het helpt als je die hebt gezien. Een verwarrend verhaal rondom een serum - werkt het nou wel of werkt het nou niet? - en de volstrekt kleurloze Dylan O'Brien in de hoofdrol (het grootste manco aan de serie) zijn duidelijke minpunten. Will Poulter keert gelukkig terug als Gally en zijn aanwezigheid tilt de film naar een acceptabel niveau. De actiescènes zijn goed gefilmd en goddank ook op een dusdanige manier gemonteerd dat de actie overzichtelijk blijft. De special effects en de make-up zijn ook uitstekend, maar ik ben vooral te spreken over de score van John Paesano die een ouderwetse orkestrale score componeerde, beperkt gebruik maakt van percussie - iets waar ik een verschrikkelijke hekel aan heb - en met enkele mooie, effectieve thema's de holle dramatiek van het scenario naar een hoger plan tilt. Technisch dus uitstekend, maar met de zwakke O'Brien en een haastige finale die meerdere vragen onbeantwoord laat, is het toch een ietwat teleurstellend einde van een ietwat teleurstellende trilogie.

Een Maze Runner die ietwat verschilt van de voorgaande delen, omdat dit het laatste deel is en er afgesloten moet worden. Ik ben vooral gecharmeerd van de close-range-action-scènes. Dit krikt voor mij het cijfer omhoog. Inhoudelijk valt de film wat tegen en is het niet wat je gewend bent zoals van de voorgaande delen. Uiteraard omdat the Maze nu een ondergeschikte rol speelt. Dat is aan de ene kant jammer, maar begrijpelijk voor een afsluitend deel. Het verhaal is lichtelijk dun, maar als je de voorgaande delen kent dan valt het nog enigszins te behappen. Doet me veelal denken aan een Insurgent of een Hunger Games: Mockingjay finale opzet, maar dan iets chaotischer. De film moet bij mij nog even bezinken. Hij was niet heel interessant, maar achteraf gezien ook weer niet bijster slecht of vervelend. Vooral persoonlijk teleurstellend is op dit moment voor mij denk ik de juiste bewoording...

“Three years we spent behind those walls, trying to break out. And now you want us to break back in.” Het beste deel uit de trilogie. Te lang en soms te veel van hetzelfde (weer een uitbraak/inbraak), maar de actie ziet er fantastisch uit en O’Brien blijft een sterke hoofdrolspeler. Ook acteurs als Scodelario, Esposito, Salazar, Brodie-Sangster en Poulter zijn goed, en het belangrijkste is dat je ook echt gaat meeleven met de personages. Want anders was The Death Cure een langgerekt en saai actievehicle geworden, maar nu ben je als kijker ook wat meer betrokken bij het verhaal. Hoewel het ook gewoon een vermakelijke blockbuster is.