The House That Jack Built (2018)

Leuk. Bij von Trier is het steeds wat afwachten. Sommige van z'n films vind ik geweldig, andere doen mij wat minder. Op papier leek The House That Jack Built niet al te interessant, maar gelukkig draaide het anders uit. Het shockerende valt best wel mee, je weet ondertussen ook wel met wie je te maken hebt. Sommige scenes zouden inderdaad niet misstaan in de stevigere horrorwerkjes en de toon van de film zorgt er vaak ook voor dat het wat harder aankomt, tegelijkertijd is er ook veel ruimte voor humor. Al maakt dat het misschien voor de lichtgevoelige mens alleen maar erger. Visueel is het een mix van von Trier's experimenten. Soms hypergestileerd, soms Dogme-achtig. Acteerwerk is ook verrassend goed, geen grote Dillon fan maar wat hij hier laat zien is keurig. Enkel de soundtrack is aan de magere kant. Naar het einde toe iets teveel interessantdoenerij (en daar bedoel ik niet de epiloog mee, wel de conversaties tussen Jack en Verge), maar dat maakt het ook wel weer typisch von Trier en geeft de film ook wel weer een eigen smoelwerk. 4.0* en een uitgebreide review.

Eindelijk, een intelligente film die aanzet tot denken en warempel uitnodigt tot discussiëren. Een aangename verrassing in het uitgemolken gros waarin visuele perceptie de flinterdunne inhoud kansloos poogt te verdoezelen. The House That Jack Built is niet bedoeld voor tere zieltjes. Het geweld proeft tastbaar ongemakkelijk en is bij tijden verbluffend reëel op een voyeuristische, onontkoombare wijze. Hier geen Hollywoodachtige schoonheden of opsmuk. In plaats daarvan jongleert men met harde feiten die zonder pardon als mokerslagen op je netvlies worden geramd. Von Trier dwingt de kijker een duistere spiegel van mensheid voor die even gruwelijk als actueel is. Deze film enkel beoordelen op geweld is echter te kort door de bocht. Zou je dat doen, dan mis je de essentie en de intrinsieke paradox die balanceert op een breekbaar koord tussen genialiteit en krankzinnigheid. Onder het bruut doordrenkte geweld vind je ongekende puurheid in de intellectuele gesprekken c.q. strijd tussen Jack en Verge (Vergilius). Je vergaapt je aan de treffende referenties en de simpele - zij het complex schrille - waarheden die belicht worden. Dillon is weergaloos als de aan OCD lijdende, experimenterende seriemoordenaar die steeds dieper verstrikt raakt in een neerwaartse spiraal - wat bizar hilarische en simultaan afgrijselijke momenten oplevert. Rest nog de filmmaker. Von Trier is een eigenzinnige man die wars is van concessies. Zijn stijl moet je liggen. De een omschrijft het als pretentieus geneuzel; bij een ander verblijdt het de naar uitdaging snakkende neuronen. Mij heeft deze allorgie van het begin tot het - fenomenaal mooi weergegeven - einde geïntrigeerd. Het was smullen met een onverzadigbare lust naar meer. Mijns inziens Von Triers beste tot nu toe. Meesterlijk.

De benoeming 'provocateur' doet Lars von Trier in dezen niet genoeg eer aan. Een geniale schenentrapper is het. Met gestrekt been in op alles binnen en buiten de film zelf. Een harde tackel op de verouderde regels van film en een gemene elleboog op de neus van de critici die het fluitje in de mond nemen. Het is even vaak hilarisch als huiveringwekkend. Een unicum.