The Death of Stalin (2017)

Allemachtig, wat een tegenvaller en een slechte film! Ik heb eerder meegemaakt dat ik een film zwaar vond tegenvallen hetgeen dan betekende dat ik de film oersaai vond maar deze film is nog erger dan dat ik me verveelde: ik heb de hele tijd met gekromde tenen en plaatsvervangende schaamte gekeken naar deze film die dramatisch is vanwege zijn lage niveau. Het historische of biografiedeel van de film is gewoon een klein stukje geschiedenis rondom de dood van Stalin, bevat de te verwachten elementen van angst als gevolg van Stalins terreur en de machtsstrijd na zijn dood maar bevat geen interessante inzichten: de film moet het helemaal van z’n ‘humor’ hebben. En wat voor humor: de film is nota bene een klucht, een genre dat al niet bekend staat om z’n verfijnde of hoogstaande humor, maar ik wist niet een klucht zo flauw kon zijn als deze film. Misschien dat kleuters of demente bejaarden kunnen lachen om de ongelofelijk flauwe grappen, die de hele film vormen, maar ik kan me niet voorstellen dat er volwassen mensen zijn die deze grappen nog leuk vinden. Het is voor mij dan ook een raadsel waarom filmhuizen deze film hebben ingekocht (waarschijnlijk omdat de critici lovend zijn hetgeen maar weer aantoont dat ik het soms ook totaal oneens ben met de critici: zie Hoe selecteren jullie de films uit het aanbod? - MovieMeter.nl). Twee sterren voor de moeite (want de film is wel professioneel en moet veel tijd en geld hebben gekost), maar dan ben ik nog heel aardig. Of één ster voor de film plus één ster voor Mozarts 23ste pianoconcert waarmee de film begint want ik ben net als Stalin idolaat van Mozarts pianoconcerten (leuk weetje : net als Stalin vind ik Mozarts 20ste pianoconcert het allermooiste ooit gemaakt).

De meningen hier lopen nogal uiteen, zie ik, en dat verbaast me eigenlijk niet heel erg. The Death of Stalin is deels historische reconstructie van het politieke gekonkel direct na het overlijden van Stalin, en deels een komedie/klucht/satire waar met absurditeit en zwarte humor deze strijd gevolgd wordt. Maar dit wordt op zeer Britse wijze gedaan, en dat moet je liggen - en van andere films hier op MM weet ik dat dat nogal polariserend blijkt. De toon van de film verbaasde mij ook niet echt, aangezien dit van de hand is van Armando Iannucci - de man achter het zeer vergelijkbare The Thick of It en In The Loop. Al was In The Loop misschien nog wel net wat beter. Hoe dan ook, ik heb me uitstekend vermaakt met de intriges, en de zwarte (en soms flauwe) grappen die volgens mij dichter de waarheid benadert dan de hoogdravendheid die sommigen lijken te verwachten in een situatie als dit. Goed acteerwerk ook, met name Simon Russell Beale was indrukwekkend in zijn portrettering van één van de grotere naarlingen van de vorige eeuw, Lavrenti Beria. Maar ook de rest van de cast leverde prima werk af, Tambor als de wat sukkelige Malenkov en ook Buscemi waren erg leuk. Naar het einde toe werd de film wel steeds een beetje voorspelbaarder, maar desondanks een bijzonder geslaagd bioscoopbezoekje. Ik twijfel nog een beetje over mijn eindoordeel, maar laat ik het conservatief houden op 4.0* voor nu.

Bij momenten een absurde satire hoe het er aan toe ging ten tijde van het dictatoriale regime van Stalin. Je kan dan wel eens lacherig doen over het concert dat opnieuw gespeeld moet worden, maar het pure schrikbewind zit er wel goed in en iedereen tracht in de pas te lopen, zo goed als men maar kan. Zelfs de lijfwachten aan de deur durven amper te bewegen bij een verdacht geluid in de kamer van Stalin. Wanneer een opdracht of bevel tot bij jou komt, is het alle hens aan dek om toch maar aan de wensen te kunnen voldoen. Ondanks de luchtigheid van de film komt dit toch voldoende naar voren. En het eindigt ook niet zomaar na het overlijden van Stalin, integendeel ... Verder staat ook centraal wat er moest gebeuren na de dood van Stalin. Ook deze machtsontwikkelingen zijn interessant om te volgen. Jammer dat we geen Russisch horen in de film, maar daar zijn reeds vele zagen over gespannen. Wel op zich een fijne film die humor en satire vermengt met de bittere realiteit van die periode.