All the President's Men (1976)

Klasse-cast. Na het nogal mindere Parallax View slaat Pakula keihard terug met een Oscarwaardige politieke thriller. Zijn specialiteit. Tevens voorzien van de voor hem typische en spectaculaire hoogte-shots en ander mooi camerawerk, maar vooral gedragen door een sterk script en fantastische acteerprestaties van een klasse-cast. Zeer goed.

Carl Bernstein en Bob Woodward zijn de geschiedenis in gegaan als de ultieme onderzoeksjournalisten. Ze hadden een verschillende achtergrond, maar waren gedreven door een gemeenschappelijk doel: het onthullen van de waarheid. Het vergt wel wat kennis om alles te kunnen volgen; sommige namen die toen vaak in het nieuws zaten, klinken nu niet meer bekend. Redford en Hoffman hebben zich erg ingewerkt in hun rol door zich in het onderwerp te verdiepen en enkele maanden op een krantenredactie rond te hangen. Ze hebben de echte journalisten leren kennen. Ze zijn goed op elkaar ingespeeld; onderbreken elkaar en vullen elkaars zinnen aan. Mooie nevenrollen zijn er voor Jason Robards als de kritische redacteur en voor Jane Alexander als de boekhouder die met het dilemma worstelt of ze al dan niet zal praten. De focus ligt op de dialogen, maar de cinematografie van Gordon Willis mag er ook zijn. Er is een tegenstelling tussen de zakelijke en fel belichte redactie en de donkere, paranoïde sfeer van de ondergrondse parkeerplaats. De top van de Republikeinse Partij bestond destijds uit een bende schurken, maar een paar dappere verslaggevers hadden de moed en het doorzettingsvermogen om hen aan de kaak te stellen. Vandaag zou zoiets wellicht niet meer mogelijk zijn. Kranten staan onder druk om winst te maken en politici te vriend te houden, waardoor dit soort onderzoeksjournalistiek dreigt te verdwijnen.

Gisteren op Canvas voor de 2e keer deze film gezien. Weer op het puntje van mijn stoel gezeten. Hoffman & Redford zijn magistraal en gekte en de chaos op de burelen van the Washington Post zijn een lust voor het oog. Voor die tijd, halverwege de jaren 70, beslist een snelle film. Nu is 'All the Presidents men' wel enigszins aangetast door de tand des tijds omdat er veel namen in rap tempo voorbijkomen die de hedendaagse kijker weinig zal zeggen. Maar ja, dat is onvermijdelijk als je dit verhaal goed neer wil zetten. Als tijdsbeeld is deze film ongeëvenaard. Voor wie lekker in het verhaal zit en er meer van wil zien is 'Mark Felt, The man who brougth down the whitehouse' een aanrader. Voor de goede orde: Mark Felt was Deep Throat. Staat ook op Netflix.