The Waterboy (1998)

Dacht dat die Adam Sandler-films met de jaren steeds stompzinniger werden, maar deze vroegere prent uit 1998 kan er ook wat van. Alleen de spaarzame soundtrack-deuntjes zijn het horen waard en de kleuurijke aankleding die blijkbaar in Louisana hip is, ziet er fraai uit. De rest is ronduit rommel. Sandler zet continu een irritant stemmetje op en dan is de film al vrijwel direct verpest. Verder heeft zo'n ongelooflijk zero tot hero-verhaal helemaal niets te bieden.

“Gatorade not only quenches your thirst better, it tastes better too.” Matig. Maar aan de andere kant is The Waterboy ook zo ongelooflijk slecht, dat het bijna weer leuk wordt om naar te kijken. En de makers en acteurs weten dat volgens mij zelf ook. Sandler is hier alle schaamte voorbij als dommige ‘waterboy’ met een spraakgebrek en aardig wat mamma issues. Wanneer hij talent voor American Football blijkt te bezitten zorgt dat nog wel voor wat komische situaties, maar meestal is het vooral erg flauw. Kathy Bates heeft nog wel een aardige rol en doet het niet slecht als moeder van Sandler.

Half. The Waterboy is een wat vreemde mix tussen verschillende soorten films. Je hebt bijvoorbeeld een film die oprecht een serieus onderwerp in het daglicht probeert te zetten. Zo is het personage van Sandler waarschijnlijk iemand die "anders" is. Aan de andere kant is dit een erg typerende film voor Sandler, met idiote stem en al. Probeem is alleen dat de komediekant van het verhaal overheerst waardoor de serieuzere kant compleet in het water valt. Ik vond dat Coraci die balans veel beter in stand kon houden tijdens Click. Het grootste probleem van de film is vooral Sandler zelf, die vooral dwaas acteert en een personage speelt waar we sympathie voor moeten voelen. Dat lukt met deze kerel echter totaal niet. Anderzijds vond ik de sportscenes ook een klein beetje tegenvallen, ik miste vooral de gekke personages. Die kunnen voor een goede inslag zorgen, maar in dit geval is het vooral normaal gedoe. Om dan Sandler daar tussen te zien gaat er niet zo best in. Het voordeel is echter wel dat het allemaal goed weg blijft kijken en aardig gedetailleerde scenes kent tussendoor zoals het huis van Bates. Het kijkt lekker weg en doet hoogstwaarschijnlijk niemand pijn, maar storend is het feit dat deze film drama, sport en komedie niet zo goed bij elkaar krijgt. Afzonderlijk zijn ze aardig, maar bij elkaar werkt voor geen meter. Onder de lagen onzin zit er nog wel een redelijke film verborgen, maar Coraci slaagt er simpelweg niet in om deze boven de grond te krijgen. Altijd zonde.