Opinions

Boyle had een duidelijk idee met wat hij wilde denk ik, geen gezeik over zijn ziekte en daarnaast het levensverhaal vertellen vanuit enkele dagen (lanceringen van zijn nieuwe producten). De eerste keuze is denk ik goed geweest, die tweede keuze niet. Het komt erg geforceerd over aangezien alle belangrijke verwikkelingen nu zogenaamd ontstaan op juist die dagen.

Daarnaast gaat er veel te veel aandacht uit naar de relatie met zijn dochter. Goed om er even bij stil te staan (zegt wel wat over hem) maar daar draait het toch niet om lijkt me..

Ik weet nooit goed wat ik van Bronson moet denken; interesseert het hem allemaal geen moer of is hij gewoon stoer? Is houd het maar op het laatste. Deze film heeft echter weinig om het lijf, de setting is aardig maar het verhaal is slap. De karakters weten niet te boeien, de actie maakt e.e.a. goed. Niet echt de moeite waard om na 45 jaar nog 's te kijken.

Het wat vreemde verhaal wordt leuk gebracht waarbij Ferrell en met name Gyllenhaal charmante rollen spelen waar je mee mee gaat leven. Ook de bijrollen zijn goed bezet en leveren leuke karakters op. Het verloop van het verhaal is volgens het boekje, maar de film blijft boeien en kakt nooit in, wat knap is.

Vermakelijk actiekomedie met een prima hoofdrol van Wilson. De vaart zit er goed in en de grappen zijn best geslaagd. Leuke bijrollen ook. Tussen de vele grote actiekomedies met de Wahlbergs en Rock's die uitkomen is dit een kleinere maar veel geslaagdere film.

Slap drama die nergens grappig is en te lijden heeft onder een keur aan voorspelbare karakters wier beweegredenen er enorm dik bovenop liggen. Alsof we het anders niet snappen waarom bijvoorbeeld die meid seks met losers wil of die pa niets van andere vrouwen moet hebben. Uiteindelijk draait iedereen uiteraard bij.

De grootste grap van deze film is waarschijnlijk nog wel dat Grohl als enige echt zin lijkt te hebben in deze film. De rest loopt er verdwaald bij en van enige acteerlessen lijkt geen sprake. Mede hierdoor was de film wel erg grappig en als je Foo Fighters weet te waarderen is de muziek natuurlijk ook een meerwaarde. Het horrorgenre lijkt me ook het enige genre waarin zoiets kan.

Ik lees hieronder dat iemand het een 'hipster' film vind, erg treffend. De film draait om vreemde typetjes met daarbij Tate voorop. Hij speelt een wannabe cool kid die zich met iedereen in zijn omgeving bemoeit. In het begin heb je sympathie voor 'm, maar gaandeweg de film wordt hij vrij irritant. Dit doet de film geen goed; het geneuzel rondom die meid begint dan ook wat te irriteren. Ayoade heeft een leuke vertelwijze en brengt het leuk, maar de film leunt te veel op typetjes.

Goedkope film uit de Band stal die opvallend braaf blijft (al geldt dat voor alle films uit die stal) en goedkoop oogt (en ongetwijfeld ook niets heeft gekost). Er wordt slim gebruikt gemaakt van de setting en Hove draagt de film met zijn lange rubbere vingers die voortdurend dubbelklappen. De vervolgen kabbelen op hetzelfde verhaaltje, setting (en Hove) voort, maar ik ga me er niet meer aan wagen.

Leuk vierde deel dat misschien wel de vermakelijkste uit de reeks is. De originaliteit is er natuurlijk wel van af, maar de wat grimmigere sfeer en kwetsbaardere Harry maken een hoop goed. Daarnaast is de film mooi een beeld gebracht, zeker het einde is wat dat betreft sterk. De humor en one liners werken weer goed.

Slappe hap van Eastwood die een erg simpel verhaal probeert op te leuken met wat gekunstel met de opbouw (waarom zien we twee keer de crash?) en natuurlijk alle aandacht voor Hanks. Hans speelt gewoon zichzelf, dat gaat altijd wel goed, maar het is tenenkrommend wat voor karakter hij neerzet (de goedheid zelve). Eckhart loopt er verloren bij en Linney mag verschillende keren huilend aan de telefoon hangen.

Deze sentimentele scenes zijn drakerig; dat er dan nog even geldproblemen bijkomen (maar meteen ook geen issue meer is), is niet meer dan plat melodrama. We zien ook nog wat verloren scenes uit z'n jeugd (geen idee waarom, wordt verder niets mee gedaan) en de 'boze' commissieleden moeten op het einde hun eigen falen inzien in een lachwekkend slot waarin zelf zij toe moeten geven dat Sully niets minder is dan een held met hoofdletter H.

De speelduur is kort en de film verveelt niet, daarbij zijn de scenes op het water aaridg in beeld gebracht. Maar goed is het zeker niet, misschien wel de minste Eastwood film ooit.

De cast is niet heel best, de dubbing komt wat knullig over en het bloed ziet er erg nep uit. Verder alleen maar lof voor deze prachtig geschoten film die enkele paraltjes van scenes bevat bijvoorbeeld de beginscene, met die hond op de plein en de prikkeldraadscene. Het kleurgebruik en de muziek tillen de film nog een niveau hoger, al is het qua belichting iets te overdreven tijdens de climax.

Ed Harris speelt een vermakelijke rol en is eigenlijk het leukste aan deze film, al past zijn karakter totaal niet in het verhaal. Het verhaal is verder erg simpel, wat niet erg hoeft te zijn, maar het boeit gewoon niet. Wat er met Luke en Sarah gebeurt is niet interessant, Sarah wordt erg afstandelijk neergezet door de wat beperkte actrice Jones. De climax voelt erg plichtmatig aan, al is Isaacs wel lekker op dreef.

Sydney, ook bekend als Hard Eight, is de juiste titel wat mij betreft. De film draait volledig om Sydney, een prachtige rol van Hall. Waarom bemoeit hij zich met low life John? Dat zorgt voor een spanning die het verhaal naar een hoger niveau tilt. Richting de climax blijft de film hier een beetje in hangen en het 'thriller' aspect voegt eigenlijk niets toe.