Opinions

Had er nog meer van verwacht, hoopte eigenlijk op een toekomstige lievelingsromantische komedie, en dat heb ik hier niet gevonden, maar wél een zeer goede.. Ik volg Olaf K. wel dat het toch allemaal nog steeds héél cliché is, maar zodra ik me daarover had gezet, was het echt wel genieten van het prachtige acteerwerk van Joseph en Zooey, de ongelooflijk toffe muziek, en het zeer mooie liefdesverhaal.. De scene op de bank op het einde is nu al een memorabele scene in mijn ogen..

4*

Zeer spijtige zaak, deze film. Ik die het normaal altijd voor Leslie Nielsen heb, kan hem hier zelfs niet goed praten. Dit is gewoon een te slechte film voor woorden.

0.5*

Ik begon aan deze film met zeer grote verwachtingen. De Humo vond het de beste film van 2004(en ik heb je commentaar op de humo niet meer nodig, Onderhond . Voor mij maakt hun mening wél iets uit) en ook de Standaard vond het een hele goede film. Bovendien vond ik In The Mood For Love ook al een heel mooie film.

Laat ik het dan maar direct zeggen: Deze film heeft die verwachtingen moeiteloos overtroffen. Deze film was één van de mooiste die ik in mijn leven heb gezien.

Het verhaal is niet makkelijk samen te vatten. Laat ik er daarom ook maar niet aan beginnen. Laten we gewoon zeggen dat het gaat over één man. Namelijk over het personage van Tony Leung, die hier een sublieme rol neerzet.

Ook Ziyi Zhang staat geweldig te acteren. Bovendien straalt zij zo'n pracht uit, dat ik halsoverkop verliefd op haar werd. Gewoon een prachtige vrouw met ongelooflijk veel charisma. Ik wil nog veel van deze vrouw zien(trouwens bijzonder spijtig dat ze zich nu ook al bezighoudt met projectjes als Memoirs of a Geisha )

Voor de rest speelt ook de hele rest van de cast geweldig.

De muziek is ook geweldig. Op elke moment waar er muziek moet komen, komt er ook. Wong Kar-Wai voelt perfect aan wanneer er een stilte mag komen, en wanneer er muziek moet zijn. Zeker een soundtrack die ik in mijn collectie wil hebben.

De film bestaat eigenlijk uit twee delen: laat ik ze maar het gewone gedeelte en het 2046-gedeelte noemen. Het gewone gedeelte doet inderdaad heel veel denken aan Fa Yeung Nin Wa, alleen is het bij deze film net allemaal nog iets mooier. Alles zit goed, en het verveelt voor geen moment.

Maar dan komt weliswaar nog een mooier deel. Want het 2046-gedeelte is nog extravaganter, nog kleurrijker, nog mooier. Alle kleuren komen op je af, en je weet niet waarin je jezelf hebt gestort. Zo'n prachtige wereld met de geweldige Androïden. Hemelse schoonheid en dit deel zorgt er ook voor dat de film naar een nog hoger niveau getild wordt en daardoor één van de mooiste films is geworden die ik in mijn leven al heb gezien.

Staat op dit moment op 4.75*, ik ga hem even op 4.5* laten rusten, maar ik ga hem zeker herbekijken, en dan kan die 5* nog wel komen, met misschien zelfs een top 10 plaats.

Ik vind het trouwens ook een vrij laag gemiddelde, zeker als je ziet dat In the Mood for Love 3.84 als gemiddelde heeft en zelfs in de top 250 staat. Ik vind deze dan toch een stukje mooier, maar misschien ook een stukje minder toegankelijk. Daar zal het verschil wel in zitten. Maar dat zou eigenlijk niet mogen.

wat een moeilijk te beoordelen film is dit, zeg.
Ik zit met dubbele gevoelens. Vond op zich niet alles geweldig aan de film, maar 3 memorabele scenes tillen de film zo op. Een scene per hoofdrolspeler, trouwens.

Ik heb hem net twee seconden geleden afgezet en ben er op zich niet echt goed van. Vond het einde uitstekend. Maar de rest van de film viel zwaar over te discussieren.

Ik zal het eerst eens hebben over de acteerprestaties:
Benicio Del Toro speelde geweldig!! Ik heb zelden zo'n doorleefd acteur gezien, hij speelde het zo doorleefd en dat was mooi om te zien.

Voor de rest vond ik Sean Penn ook verrassend goed. Ik vond hem een stukje minder in Mystic River en had hem dan liever een oscar voor dit zien krijgen dan voor Mystic River(maar eigenlijk zag ik nog het liefst gewoon Bill Murray de oscar krijgen).

Maar dan Naomi Watts, ik wist echt niet wat ik met haar moest aanvangen. Ze speelde op gegeven momenten memorabel maar ook op sommige momenten zo te oscarachtig. Zoals in de scene waarin ze ontdekt dat het hart van haar man nu in Sean Penn zijn lichaam zit. Hoe overdreven.

Ook de scene waarinze verneemt dat haar kinderen en haar man zijn omgekomen, op het begin speelt ze het fantastisch(met de trillende lip) maar daarna begint ze weeral zo hard te schreeuwen dat ik echt vond dat ze de hele scene verknalde
Ik heb nog wel een paar van die voorbeeldjes maar ga ze niet allemaal noemen.

Voor de rest was de soundtrack krak hetzelfde als die van amores perros waar ik toch een beetje van opkeek. Ze hadden niet eens inspiratie genoeg om een ietwat andere soundtrack in elkaar te knutselen. Bij amores perros werkte hij, maar bij de tweede keer al niet meer.

Maar dan de pluspunten: De Drie Memorabele Scenes:

Eerst zal ik die van Naomi bespreken: het was degenewaar ze de hele tijd opnieuw en opnieuw de voicemail van haar gsm met haar mans stem beluisterde. PRachtig hoe ze daar zo ingetogen speelt

En dan direct de volgende scene van Benicio waarinhij met het mes zijn eigen huid opensnijdt en hem verbrandt en dan er wat wodka oversmijt. Dat is denk ik echt wel de mooiste scene van de hele film.

En dan de laatste scene waarin Sean Pennde hele uitleg van 21 grams doet. Zeer mooi

Ik kom na al mijn gezaag dan op een eindresultaat van 3.5 sterren, en dat is vooral te danken aan de drie memorabele scenes en de vertolking van Benicio.

Het feit dat ik er toch even kapot van was, betekent toch dat ik het lang geen slechte film vond.

Goede film.
Ik had er ook al wel vrij veel van verwacht na toch wel goede recensies van bv. Pieter Montana en die zei dat de eerste 45 minuten zeer goed waren en die waren ook steengoed. Supercreepy sfeertje, ik vond het eigenlijk zelfs het hele eerste uur gewoon heel goed. De beelden van het verlate Londen zijn inderdaad geweldig, zeer mooie beginscene ook(en daarmee bedoel ik niet de scene in het lab).

De acteerprestaties zijn niet echt overweldigend goed, maar dat maakt ook niks uit. Het belangrijke is dat het sfeertje genoeg creepy is en dat is het ook tot op een gegeven moment. En dat moment zorgt er toch voor dat de film een beetje ineendeukt. Het hele verhaal met de militairen is toch net iets te simpel en ook had ik op het einde liever gezien dat Selenaniet had doorgehad dat Jim geen zombie was en dat hij hem gewoon had neergestoken, dat was nog eens een leuke plotwending geweest. Maar dat is misschien te veel gevraagd.

Anyway, leuke film, ook nog na de twist blijft het een zeer vermakelijke film.

Twijfel net als Pieter tussen 4* en 3.5*. Het wordt toch maar dat laatste.

matige komedie.

2.5 sterren.

Maar hoe komt het dat bij deze film het gemiddelde op 3.26 ligt, en bij anchorman nog niet eens op 3.

Dat is een regelrechte schande, vind ik.

Ik moet Flylo gelijk geven hier. Martyrs is op het begin nog niet half zo bloederig als deze film doorheen de hele speelduur, en het tweede deel vond ik absoluut niet stomPzinnig. Daar gaat het over het telkens opnieuw herhalen van een foltermanier en hoe mensen daaraan onderdoorgaan, wat ik allesbehalve b-filmmateriaal vind.

Maar genoeg daarover.

Deze beviel me eigenlijk ook nog wel. Ik vond Martyrs tig maal beter, maar hey, ik hou wel van wat overdreven gore en compleet ongeloofwaardige verhaallijnen al vond ik die domme zombie wel vreselijk en het acteerwerk was goed, zéér goede villain in Dalle en er hing een zeer zwaar en grimmig sfeertje wat ik wel kon apprecieren.

Psychologisch breekt deze film geen potten, maar toch kon ik meeleven met het hoofdpersonage.

3* uiteindelijk; niet de superhorrorprent die ik had verwacht, maar zeker leuk kijkvoer, en door zijn korte speelduur zeer aangenaam.