Opinions

Net deze film herzien. Half puntje erbij.

Wat een prachtige, schattige, liefdevolle en ontroerende film is dit toch. Het verhaal is prachtig, is liefelijk subtiel en vreemd (in de leuke zin ). De prachtige 'franse' (want zo klinkt het) muziek, geeft de film een heerlijke scheut sfeer mee. Cinematografisch zit het ook prachtig in elkaar. Het camerawerk is prettig en Jeunet gebruikt een mooi en bijpassend warm kleurenfilter, wat de film nog eens extra sfeer geeft. Want dat ademt de film letterlijk; de Franse, of beter gezegd de Parijse sfeer, met z'n hoekwinkeltjes café noir en dergelijken. En dan nog eens verteld in de prachtige Franse taal. Ik heb de gehele speelduur met een glimlach zitten kijken. Maar daar eindigt het gevoel niet; deze film kan je met een vrolijk gevoel achterlaten, maar zo te lezen is dat niet voor iedereen weggelegd. Ik ben in ieder geval weer helemaal vrolijk, en dat had ik net nodig

Death is the road to awe...

Nog nooit heeft een film of welk ander kunststuk dan ook mij zo weten te raken als deze film. De prachtige mystiek, symbolisme, spiritualiteit en filosofie van dit indrukwekkende verhaal, heeft mij geïnspireerd en ontroert. Al vanaf de allereerste viewing van deze film. Sinds dat moment staat dit meesterwerk dan ook op nummer 1 en dat is na deze (4e) herziening niet anders.

Maar het verhaal is niet het enige geniale aan deze film. Nog nooit heb ik acteurs zo overtuigend zien acteren als Hugh Jackman en Rachel Weisz in deze film. Ode aan hen. Vooral Jackman wist mij het immense verdriet van zijn karakter over te brengen. Soms met niet meer dan gezichtsuitdrukkingen, lichaamstaal of intonatie. Bijvoorbeeld het stuk waar hij in jammeren uitbarst na het sterven van de boom des levens, vlak voordat ze bij Xibalba aankomen. Dat ging bij mij door merg en been en heeft me diep ontroert. Maar dat is slechts één voorbeeld.

Naast het verhaal en het acteerwerk zijn er nog twee aspecten van deze film geniaal uitgewerkt. De prachtige muziek, die soms heel rustig en liefdevol kan zijn, en soms heel dramatisch en opzwepend, is daar een van. Clint Mansell flikt het weer. Die muziek werkt ook helemaal naadloos samen met de schitterende beelden en heerlijke cinematografie. Beelden van een aanrijdende auto ondersteboven gefilmd, of Jackman die Tai-Chi doet in zijn ruimteschip, de miljarden lichtpuntjes achter hem beschaduwd, zijn daar voorbeelden van. En natuurlijk de schitterende beelden van de nevel die om de stervende ster Xibalba heen zit. Ik heb ergens gelezen dat Aronofsky vanwege geldproblemen deze special effects heeft verkregen door chemische reacties op een microscopisch niveau op te nemen en zo dus miljoenen aan sfx te besparen. Zo kan het dus ook.

Alles komt samen in het audiovisueel verbluffende einde. En als de aftiteling begint, laat de film mij achter met een vol, gelukzalig gevoel. Iets wat, volgens mij, uiterst zeldzaam is. Maar na het einde eindigt het niet. Deze film geeft enorm veel stof tot nadenken en heeft mij dusdanig geraakt, dat deze film mij verandert heeft, mijn spiritualiteit verandert heeft, mijn kijk op leven en dood verandert heeft. En als iets dergelijks gebeurd, dan kun je niet anders concluderen dan dat je naar een zeer zeldzaam meesterwerk hebt zitten kijken.