Log

vote changed, original voice was 3,0 stars

vote changed, original voice was 3,5 stars

Het is lang geleden dat ik deze film voor het eerst zag, en nu ik hem in de nacht van eerste op tweede kerstdag nog eens heb bekeken, vraag ik me af waarom ik hem zo zorgvuldig had weggestopt, want dat idee had ik er toch een beetje bij: dat het een film zou zijn die maar niet echt leuk wordt, op z'n Amerikaans op sentiment speelt - kortom: beetje mat en flauw.
Nou, daarmee zat ik er goed naast. Dit is een heerlijke feel good komedie, met stille romantiek en mooie plaatjes. Gary Grant is perfect gecast als de engel met magnetische aantrekkingskracht. Een mooie chemie met Loretta Young, die de wisselende emoties van haar personage meesterlijk onder controle heeft. David Niven steekt daar wat houterig bij af, maar ik heb om zijn reacties een paar keer echt moeten lachen. Hij speelt zijn rol mooi onderkoeld, de bisschop houdt zich in, het liefst zou hij...
Dat levert een mooi en wat mij betreft voortaan klassiek geheel op. Achteraf verbaast het me dat de film bijna twee uur duurt - voor mijn gevoel ging het veel vlotter. Deze mag net zo bij mijn kerst gaan horen als A Christmas Carol en mijn vier Miss Marple-verfilmingen met Margaret Rutherford.
Ik verhoog van 3,5 naar 4*.

Ik houd van Rope, om een aantal redenen.

James Stewart.
Het samenspel van John Dall en Farley Granger - de spanning tussen die twee.
De locatie. Het langgerekte appartement waar we heen en weer wandelen, de raampartij, de overgang van dag naar avond en nacht.
De regie van Hitchcock. Briljant, blijf ik de scène vinden waarin de camera stilhoudt achter het 'altaar'. Ik hoor de gasten praten over David, terwijl mevrouw Wilson de kist afruimt en boeken aandraagt - ik weet: die gaat ze in de kist leggen...

Toen bekeek ik, zo'n vijftien jaar geleden, bij de extra's op mijn pas aangeschafte dvd de making of. Zo leerde ik veel over de manier van filmen (het voortdurend schuiven met meubels en decor). Tegelijk raakte mijn beleving van de film vertekend. De film zou vooral draaien om homoseksuele aspecten die niet uit de verf komen, vooral Stewart zou daardoor niet op z'n plek zijn (in het originele toneelstuk zou Rupert Cadell een relatie met een van de jongemannen hebben gehad), het filmen in takes van tien minuten zou gekunsteld zijn, de film zou veel sterker zijn geweest zonder de openingsscène, want dan zou ik als kijker alleen maar het vermoeden hebben dat Brandon en Philip iemand hebben vermoord - iemand wiens lichaam mogelijk in die kist...

Nu heb ik die 'making of', Rope Unleashed (op het moment van schrijven ook te vinden op YouTube) nog eens herkeken. Al die zogenaamde minpunten, die zich toch ergens in mijn achterhoofd hadden genesteld, blijken alleen de mening van mede-scenarioschrijver Arthur Laurents. En ik stel vast, dat ik het nergens met hem eens ben. Hij lijkt ontstemd omdat Rope niet zo succesvol was als hij had gehoopt. En daarvan moet iemand de schuld krijgen.

Allemaal verkeerde keuzes van Hitchcock? Welnee, Hitchcock zag het goed.

Stel, ik was in het ongewisse gelaten over de moord, waarom doen die twee jongemannen dan zo spastisch over die kist, over het touw dat eruit hangt, over het plaatsen van de kandelaars en het eten? Dat laat toch weinig aan de verbeelding over...
Hitchcock plaatst de spanning elders - geheel terecht.

Het filmen in die lange shots vind ik geweldig. Het verhaal blijft tot deze ene ruimte beperkt. Het is alsof ik naar een toneelstuk kijk, maar dan terwijl ik me tussen de spelers op het podium bevind. Ik krijg bijna een rol in het geheel, wil haast zelf de huishoudster ervan weerhouden die boeken... Wat nou... krijg ik sympathie voor moordenaars? Well done Hitch!

Toen ik Rope bijna een halve eeuw geleden voor het eerst zag, ontging mij enige homo-erotische spanning totaal. Nu, bij de zoveelste keer kijken, voel ik die wel - zinderend, zelfs. Ik stel mij voor, dat het mede die spanning is, waardoor 'het publiek' wat lauw reageerde op dit meesterwerk. Als het al de vriendschap tussen Brandon en Philip herkende als homoseksueel, beantwoordde die herkenning waarschijnlijk niet aan stereotiepe beelden die 'dat publiek' nu eenmaal lijkt te hebben bij homoseksualiteit. "Je kunt het niet aan ze zien..." De gedachte dat deze twee keurige, correcte, nergens verwijfde, netjes geklede, goed opgevoede, hoogopgeleide en maatschappelijk geaccepteerde jonge heren 'het' met elkaar... moet verwarrend zijn geweest. En dat is het, vrees ik, voor veel mensen nog.

Laat ik alle ballast aan interpretatie weg, dan is Rope ook deze keer een heerlijk spannende, tijdloos onderhoudende film, met een ten slotte zo verstikkende atmosfeer, dat ik blij ben dat James Stewart een raam opengooit.

Ik verhoog mijn waardering tot de max.

Net als in Pillow Talk zijn het ook hier, de laatste film in de trilogie van het trio Day/Hudson/Randall, de ondersteunende rollen die het feest compleet maken: de klagende dokter en de vrolijke grafdelver. De drie hoofdrolspelers zijn lekker op dreef, de doorlopende drankzucht van Randalls Arnold Nash is buitengewoon grappig en het verhaal zit gewoon goed in elkaar. Na het toch weer tegenvallende Lover Come Back is dit een mooie herinnering dat het drietal in staat bleef een meer dan geslaagde komedie te maken. Echt een film die ik steeds weer wil zien.

Waar ik onlangs mijn waardering voor Pillow Talk verhoogde tot de max, schroef ik mijn waardering voor deze Lover Come Back een halfje naar beneden bij. Mijn probleem met deze film is dat gemakzuchtig wordt voortgeborduurd op het succes van zijn voorganger, met een bijna identieke verhaallijn. Dat werkt niet. Deze film mist de pit van Pillow Talk, we hebben het allemaal eerder gezien, maar dan leuker. Geheime kracht in Pillow Talk is natuurlijk de cruciale rol van Thelma Ritter. De ondersteunende humor moet deze keer komen van twee voortdurende voorbijgangers, zonder enige betekenis voor het verhaal.
Het sterkste deel van de film vind ik het begin, de wijze waarop Jerry zijn zuidelijke klant strikt. Daarna is echt vermaak helaas ver te zoeken.

vote posted