Log

Het is een tijdje geleden dat ik het boek voor het laatst las (het is binnenkort weer aan de beurt), maar volgens mij volgt deze verfilming het verhaal van Agatha Christie redelijk getrouw. Niet met succes, vind ik. Alles zit ernaast, voor mijn gevoel. De casting, de sfeer, het huis... En ik had mij de geniale Santonix heel anders voorgesteld, maar ja.
Het raakt allemaal niet de juiste snaar. Michael Rogers deugt van meet af aan niet, Ellie blijft een kaal personage, zelfs George Sanders, die ik zo vaak heb zien schitteren, brengt geen enkele toewijding over. De goede bedoelingen waren er vast, het eerbetoon aan mijn queen of crime was vast wel oprecht, maar helaas.

vote posted

Uit een bericht van mij verderop leid ik af dat ik Rebecca ruim zestien jaar geleden voor het eerst zag. Ergens heeft daarna de gedachte postgevat dat het een zwaar en lang drama is, zodat een nieuwe kijkbeurt uitbleef. Tot ik nu de zaterdagavond weer tot vaste Hitchcockavond heb bestemd. En na die zestien jaar, waarin veel bleek weggezakt, kon ik mij weer aangenaam laten verrassen. Dusdanig, dat mijn waardering een halfje omhoog gaat.

Het lef: een hoofdpersoon zonder eigen (voor)naam. Ze is niemand, ze wordt mrs. De Winter, maar dan de tweede. En ik weet, zoals zij zelf spoedig ontdekt, dat ze de eerste nooit kan vervangen.
Van een raadselachtig drama in een spookachtige sfeer, met een briljant mysterieuze huishoudster, gaat het verhaal dan langzaam richting een stroomversnelling om te eindigen als klassieke whodunit met een paar verrassende wendingen. Het slot is heftig en dramatisch, maar toch prettig, omdat het goed afloopt voor de mensen die mijn sympathie, deels langs omwegen hebben afgedwongen.
Een zwaar verhaal, ja, zoals het werk van Du Maurier dat kan zijn. Maar lang? De ruime twee uren vlogen voorbij, dankzij het ingeleefde spel en de geweldige fotografie. Wat een heerlijke kijkervaring!

Ik heb mijn waardering zojuist met een vol punt verhoogd. Na jaren weer eens bekeken en wat een geweldig leuke productie is dit. Erich Kästner beschikt over buitengewone humor, mild en scherp tegelijk, raak maar altijd goedmoedig. Geen wonder dat de nazi's een hekel aan hem hadden. Ironie is een machtig wapen...
Van meet af aan is duidelijk dat hij zelf het draaiboek schreef voor deze verfilming van zijn succesvolle roman uit 1934. Alle rollen zijn perfect gecast, met een extra chapeau van mij voor Günther Lüders als bediende Kesselhut. In alle settings voert een heerlijke sfeer de boventoon. Ik zie deze film nergens de mist in gaan - al is de 'Ski heil'-grap op het randje ... maar als je het van iemand accepteert is het wel Kästner .

De komst van Joachim Stiller was vaste prik op literatuurlijsten toen ik eindexamen deed, in 1977. Een messiasverhaal, vonden we allemaal. Een vaag verhaal, maar iets met een messias. Ik geloof niet dat iemand het verhaal echt begreep. Nu ik onlangs, na het bekijken van deze verfilming, een tv-interview zag met de schrijver, vermoed ik dat hij er zelf de ballen van snapt.

Nee, hij schrijft liever niet vanuit een vooraf opgesteld schema. Het verhaal groeit onder het schrijven. Hij wilde iets met horror doen, die rare Stiller als een practical joke van vrienden van Freek Groenevelt, maar gaandeweg... Gaandeweg groeide het van onzin tot onzinniger, zullen we maar zeggen.

Het is de verbijsterende verdienste van Harry Kümel om van onsamenhangend, doelloos gezwets, een effectieve thriller te maken. Van de bloedmooie, nutteloze wegwerkers tot de ultieme komeet, bouwt hij een knappe spanning op. Hij geeft de binnenstad van Antwerpen een heerlijke mysterieuze sfeer.

De verfilming past bij de tijd, vroeg genoeg mag Willeke van Ammelrooy haar tieten tonen - wat moest dat nog worden. Gelukkig houdt de regisseur zich in. Bloot wordt niet gemeden, waarom zou het, het wordt evenmin overdreven.

Op wat onvolkomenheden na - waarom houden halve volksstammen zich onbekommerd op in een verlaten fabriekshal voor een dubieuze vernissage terwijl de hele wereld weet dat een mogelijk verwoestende komeet lans de aarde scheert - heb ik mij geen seconde verveeld. Voor een film van dik 2,5 uur is dat een prestatie. Met dank aan en hulde en respect voor de voorbeeldige acteurs, van wie er geen uit de toon viel.

vote changed, original voice was 3,0 stars

vote changed, original voice was 3,5 stars

Het is lang geleden dat ik deze film voor het eerst zag, en nu ik hem in de nacht van eerste op tweede kerstdag nog eens heb bekeken, vraag ik me af waarom ik hem zo zorgvuldig had weggestopt, want dat idee had ik er toch een beetje bij: dat het een film zou zijn die maar niet echt leuk wordt, op z'n Amerikaans op sentiment speelt - kortom: beetje mat en flauw.
Nou, daarmee zat ik er goed naast. Dit is een heerlijke feel good komedie, met stille romantiek en mooie plaatjes. Gary Grant is perfect gecast als de engel met magnetische aantrekkingskracht. Een mooie chemie met Loretta Young, die de wisselende emoties van haar personage meesterlijk onder controle heeft. David Niven steekt daar wat houterig bij af, maar ik heb om zijn reacties een paar keer echt moeten lachen. Hij speelt zijn rol mooi onderkoeld, de bisschop houdt zich in, het liefst zou hij...
Dat levert een mooi en wat mij betreft voortaan klassiek geheel op. Achteraf verbaast het me dat de film bijna twee uur duurt - voor mijn gevoel ging het veel vlotter. Deze mag net zo bij mijn kerst gaan horen als A Christmas Carol en mijn vier Miss Marple-verfilmingen met Margaret Rutherford.
Ik verhoog van 3,5 naar 4*.

Ik houd van Rope, om een aantal redenen.

James Stewart.
Het samenspel van John Dall en Farley Granger - de spanning tussen die twee.
De locatie. Het langgerekte appartement waar we heen en weer wandelen, de raampartij, de overgang van dag naar avond en nacht.
De regie van Hitchcock. Briljant, blijf ik de scène vinden waarin de camera stilhoudt achter het 'altaar'. Ik hoor de gasten praten over David, terwijl mevrouw Wilson de kist afruimt en boeken aandraagt - ik weet: die gaat ze in de kist leggen...

Toen bekeek ik, zo'n vijftien jaar geleden, bij de extra's op mijn pas aangeschafte dvd de making of. Zo leerde ik veel over de manier van filmen (het voortdurend schuiven met meubels en decor). Tegelijk raakte mijn beleving van de film vertekend. De film zou vooral draaien om homoseksuele aspecten die niet uit de verf komen, vooral Stewart zou daardoor niet op z'n plek zijn (in het originele toneelstuk zou Rupert Cadell een relatie met een van de jongemannen hebben gehad), het filmen in takes van tien minuten zou gekunsteld zijn, de film zou veel sterker zijn geweest zonder de openingsscène, want dan zou ik als kijker alleen maar het vermoeden hebben dat Brandon en Philip iemand hebben vermoord - iemand wiens lichaam mogelijk in die kist...

Nu heb ik die 'making of', Rope Unleashed (op het moment van schrijven ook te vinden op YouTube) nog eens herkeken. Al die zogenaamde minpunten, die zich toch ergens in mijn achterhoofd hadden genesteld, blijken alleen de mening van mede-scenarioschrijver Arthur Laurents. En ik stel vast, dat ik het nergens met hem eens ben. Hij lijkt ontstemd omdat Rope niet zo succesvol was als hij had gehoopt. En daarvan moet iemand de schuld krijgen.

Allemaal verkeerde keuzes van Hitchcock? Welnee, Hitchcock zag het goed.

Stel, ik was in het ongewisse gelaten over de moord, waarom doen die twee jongemannen dan zo spastisch over die kist, over het touw dat eruit hangt, over het plaatsen van de kandelaars en het eten? Dat laat toch weinig aan de verbeelding over...
Hitchcock plaatst de spanning elders - geheel terecht.

Het filmen in die lange shots vind ik geweldig. Het verhaal blijft tot deze ene ruimte beperkt. Het is alsof ik naar een toneelstuk kijk, maar dan terwijl ik me tussen de spelers op het podium bevind. Ik krijg bijna een rol in het geheel, wil haast zelf de huishoudster ervan weerhouden die boeken... Wat nou... krijg ik sympathie voor moordenaars? Well done Hitch!

Toen ik Rope bijna een halve eeuw geleden voor het eerst zag, ontging mij enige homo-erotische spanning totaal. Nu, bij de zoveelste keer kijken, voel ik die wel - zinderend, zelfs. Ik stel mij voor, dat het mede die spanning is, waardoor 'het publiek' wat lauw reageerde op dit meesterwerk. Als het al de vriendschap tussen Brandon en Philip herkende als homoseksueel, beantwoordde die herkenning waarschijnlijk niet aan stereotiepe beelden die 'dat publiek' nu eenmaal lijkt te hebben bij homoseksualiteit. "Je kunt het niet aan ze zien..." De gedachte dat deze twee keurige, correcte, nergens verwijfde, netjes geklede, goed opgevoede, hoogopgeleide en maatschappelijk geaccepteerde jonge heren 'het' met elkaar... moet verwarrend zijn geweest. En dat is het, vrees ik, voor veel mensen nog.

Laat ik alle ballast aan interpretatie weg, dan is Rope ook deze keer een heerlijk spannende, tijdloos onderhoudende film, met een ten slotte zo verstikkende atmosfeer, dat ik blij ben dat James Stewart een raam opengooit.

Ik verhoog mijn waardering tot de max.

Net als in Pillow Talk zijn het ook hier, de laatste film in de trilogie van het trio Day/Hudson/Randall, de ondersteunende rollen die het feest compleet maken: de klagende dokter en de vrolijke grafdelver. De drie hoofdrolspelers zijn lekker op dreef, de doorlopende drankzucht van Randalls Arnold Nash is buitengewoon grappig en het verhaal zit gewoon goed in elkaar. Na het toch weer tegenvallende Lover Come Back is dit een mooie herinnering dat het drietal in staat bleef een meer dan geslaagde komedie te maken. Echt een film die ik steeds weer wil zien.

Waar ik onlangs mijn waardering voor Pillow Talk verhoogde tot de max, schroef ik mijn waardering voor deze Lover Come Back een halfje naar beneden bij. Mijn probleem met deze film is dat gemakzuchtig wordt voortgeborduurd op het succes van zijn voorganger, met een bijna identieke verhaallijn. Dat werkt niet. Deze film mist de pit van Pillow Talk, we hebben het allemaal eerder gezien, maar dan leuker. Geheime kracht in Pillow Talk is natuurlijk de cruciale rol van Thelma Ritter. De ondersteunende humor moet deze keer komen van twee voortdurende voorbijgangers, zonder enige betekenis voor het verhaal.
Het sterkste deel van de film vind ik het begin, de wijze waarop Jerry zijn zuidelijke klant strikt. Daarna is echt vermaak helaas ver te zoeken.

vote posted