Log

vote posted

Zeventien jaar geleden stelde ik hier dat deze film de tijdgeest duidelijk niet heeft overleefd. Na mijn tweede kijkbeurt vind ik dat nog steeds, met de kanttekening dat hij toch een mooi tijdbeeld geeft. Het begin van de permissive society, vrije liefde en vrije seks, alles moest kunnen. Terwijl de worstelingen van de jonge mannen (en de jonge vrouw) met hun gevoelens, hun verlangens - al dan niet onder druk van hun omgeving - van alle tijden zijn.
Sommige grappen zijn nog best aardig. Sommige gedeelten kunnen absoluut niet meer...
Het commentaar van voorbijgangers is grappig, het uitblijven van commentaar zodra het om 'rape' gaat geeft te denken.
Ik zag gelijkenis tussen Rita Tushingham en de jonge Anne van Egmond.

Charmante en mooi geacteerde whodunit, maar niet al te geloofwaardig. Waarom zou - de onschuldige - Michael Drego ingaan op het verzoek van Rose? Geld wil ze niet, klaar. Een knap Londens theatermeisje meenemen naar het landgoed waar zijn verloofde wacht in gezelschap van zijn strenge moeder... Het is vragen om problemen. En des temeer als hij vermoedt dat zijn moeder de hand heeft in Daisy's dood... En waarom is de deur naar Michaels kamer niet op slot, als moeder Drego daar per se geen pottenkijkers wil?
De overgang van de Londense mist naar de zonneschijn op het landgoed is mooi gedaan. En vandaaruit dat duistere huis in... Een ongewone rol voor Vincent Price, mooi om te zien. Al met al toch een genoeglijke voldoende voor deze sfeervolle vertelling.

Voor mij blijft Lifeboat verrassend makkelijk overeind, voor een film met oorlogsthema en tijdens diezelfde oorlog geschoten. De morele kwesties overstijgen de toenmalige actualiteit.

Hoe ga je om met een vijand aan boord. Extra lastig, als die vijand over levensreddende kwaliteiten blijkt of lijkt te beschikken.

Het filmen van mens & misdrijf in een besloten ruimte is Hitchcock wel toevertrouwd. Hij past weer typische trucjes toe om de kijkspanning te verhogen. Ik weet als kijker bijvoorbeeld dat de nazi een kompas heeft, de andere schipbreukelingen nog niet, zij vertrouwen zijn aanwijzingen nog...

Ik had mijn twijfel bij de amputatiescène. Van een halve fles cognac ga je niet dermate out dat je daar doorheen slaapt, lijkt me. En volgens mij heb je daarna meer pijn dan last van een kater.
Op sommige punten is de film wel echt achterhaald. De rol van de enige zwarte opvarende is dubieus. Een onmetelijke sterrenhemel verbeelden met een lap stof met witte stippen is lachwekkend.

Niettemin heb ik me wederom uitstekend vermaakt met het onderhoudende verhaal.