Opinions

Ik kocht de dvd ooit in Hamburg omwille van mijn Cary Grant-verzameling. Nu kwam ik dan eindelijk aan bekijken toe. Ik vind dit charmante product een ruime voldoende waard. Cary is weliswaar uiterlijk niet herkenbaar in zijn vrij uitgelaten rol van de mock turtle, verder zitten er een paar acteerpareltjes bij, maar het geheel is ook wat wisselvallig. Als weergave van Carrolls mooie fantasieën werkt het wel, maar niet alle trucages zijn even sterk. Ik heb ook uit die tijd veel betere gezien.

Charlotte Henry vind ik een goede, geloofwaardige Alice. The Queen of Hearts is briljant, net als die arme witte ridder die voortdurend van zijn paard valt, ocharm. Ook de rivaliserende schaakkoninginnen vond ik mooi gedaan. W.C. Fields als Humpty Dumpty is een belevenis apart.

Mijn dvd bevat ook de verfilming uit 1915. Die houd ik nog even tegoed.

Een vrolijk volkje, die Ieren: altijd maar lachen, dansen en zingen. De voorstelling is uiteraard overdreven, maar de liederen zijn fraai en het zorgt allemaal voor een lekkere feel-goodfilm. Drie krasse oude dames ontvluchten het tehuis waar ze maar verkommeren en blijken dan tot heel wat in staat. Dat levert zelfs energieke actiescènes op, een beetje zoals vanaf 1960 bij Margaret Rutherford als Miss Marple. Sybil Thorndike, Estelle Winwood en Kathleen Harrison zijn klasbakken van actrices. De laatste kende ik uit de tv-serie Mrs. Thursday (volgens mij helaas nooit in Nederland uitgezonden). Leuk ook om bekende gezichten uit latere tv-series te herkennen (Marjorie Rhodes, die mrs. Baxter speelde in enkele afleveringen van Doctor at Large, en Patrick McAlinney, bij sommigen misschien nog bekend uit Bless me Father, waarin hij de meestal dronken dokter Daley speelde, die whiskey dronk met een peuk tussen de lippen.

Die treinen... Volle treinen de ene kant op, lege de andere... Dat indringende beeld als rode draad blijft hangen.

Treinen vol mensen, die als minder dan vee naar hun ondergang worden getransporteerd. Je ziet ze niet, maar stel je die dagenlange reis voor, in ijskoude of snikhete, bedompte wagons.

Evenmin zie ik wat zich in de gaskamers afspeelt. Ik zie hoe Gerstein er geschokt voor terugdeinst. Dat zegt genoeg, mijn verbeelding en kennis van de geschiedenis doen de rest. Een prachtig voorbeeld van hoe minder meer kan zijn.

Een indringend drama, deze film. Met als weerzinwekkende kern: dat het gruwelijke lot van de joden niemand interesseerde.

Kunnen we daar lering uit trekken? Zeker.

Doen we dat?

Kijk om je heen.