Log

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

11 en een halve sigaret Spring Break,

Welgeteld elf en een halve sigaret zijn verslonden en in rook opgegaan eerdat de eindcredits van het scherm spatten. De 9,2 gram nicotine bevredigde in een reflex mijn zeer vermoeide insulaire cortex die dag-in-dag-uit nog steeds om haar dagelijke dosis kanker-op-lange-termijn vraagt. Een overdosis wellicht, want de aangewakkerde dopamine stoomt bijna 12 uur later nog roekeloos door het kwetsbare lichaam.

Het eiland van Reil heeft het er maar druk mee, want het heeft duidelijk een nieuw slachtoffer in haar macht, echter is deze overgebleven drang om Spring Breakers op repeat te zetten in theorie een stuk minder schadelijk, in praktijk zal er met dit tempo over enkele jaren 'Spring Breakers kijken is dodelijk' op de dvd hoes staan, want veel anders zal er de komende weken niet op de planning staan. En ik ben kennelijk niet de enige.

Maar waar komt die psychyscie drang dat dit ondeugende deel van de hersenen zo aanwakkert toch vandaan? De schuld ligt in het jaar 1938, de eerste Spring Break zoals wij Nederlanders dat dankzij MTV, op de bank voor de bus mee kunnen maken. Die schuld mag echter gedeeld worden met MGM's productie 'Where the Boys Are (1960)', waar 4 meiden gevolgd worden gedurende hun lente vakantie, ookwel bekend als de eerste Spring Break productie.

"Beer & the Beach" heette het in 1959 gepubliceerde artikel door de Times; het mooie woord bacchanaal of de platte uitdrukking 'drinkorgie' werd zonder aankondiging mainstream; met als gevolg, dat wij vandaag anno 2013, nog steeds gretig meezingen op deuntjes als "Bier en Tieten" - van de Apres Ski Hut.

Pop muziek, blote borsten, en cocaïne staan vandaag centraal voor The American Dream' , een ideaalbeeld waarin het leven van iedereen volmaakt is. Het mag dan van origine onstaan zijn als droom om de toen hedendaagse kids te voorzien van een goede scholing en carrière zonder kunstmatige barrières, maar face it, dat was het jaar 1774, in en vanaf de 20ste eeuw is dat niet meer genoeg, een mens wil meer breiken, en een nóg beter leven. Een leven zonder stress, school, carriere, en dagelijkse routine. Het dagelijkse leven is simpelweg niet interessant genoeg meer ...

Het antwoord van Harmony Korine op deze stelling echter wél, want Spring Break was nog nooit zo dichtbij; borsten flubberen uit het scherm en het nonverbale geweld wordt als cocaïne uit het audiovisuele sfeerspektakel opgesnoven.

Met het feest naast de deur en Vanessa Hudgens in de hoofdrol zet ik mijn spreekwoordelijke feestmuts op, Spring Breakers van Harmoney Korine deelt niet enkel rake klappen uit met haar beeldspraak, maar werkt ook als stimulans voor de geloofwaardigheid ervan, de 'feeling' die hij creeërt met het hele Spring Break droomrealiteit sfeertje, pompt een overdosis endorfine naar ons brein dat het van genot verlamt raakt, een onbeschrijvelijk gevoel, waar zelfs wikipedia geen antwoord op heeft.

Een andere stimulans was het beschamende maar trotse feit dat 'Everytime' van Britney Spears mijn favoriete guilty pleasure song is, dus dat telt zeker mee. Ik ga d'r ook verder geen woord meer aan vuil maken, de drang om dit nogmaals te beleven wordt te groot; ik zet hem nog eens op!

5*

vote posted

vote posted