Opinions

Het is 1954 en we zien een indrukwekkend, afgelegen eiland uit de mist opdoemen. Het eiland stikt van de meest gestoorde criminelen uit heel Amerika. Je kan er alleen via de haven komen én van weggaan. Dat is de setting voor Martin Scorsese’s nieuwste film, Shutter Island. Eén van de vrouwelijke gevangenen, of patiënten zoals de psychiater ze liever noemt, is ontsnapt. Dit zou natuurlijk absoluut onmogelijk moeten zijn, ze snappen er dan ook de ballen van. Aldaar begint het grote mysterie. US Marshall Teddy Daniels (Leonardo DiCaprio) komt met de boot op het eiland aan, samen met zijn partner, Chuck Aule (Mark Ruffalo).

De sfeer zit er gelijk goed in. Optrommelende muziek, donkere kleuren, uiterst gespannen bewakers. Het gaat hier klaarblijkelijk om een uiterst gestoorde vrouw. Dat blijkt ze ook te zijn, ze heeft haar drie kinderen één voor één verdronken en daarna aan tafel gezet om nog een laatste maaltijd te nuttigen. En nu is ze ontsnapt.

De federale agenten worden, zoals zo vaak in Hollywood, niet geweldig geholpen door de lokale autoriteiten. Waaronder door Dr. Cawley, gespeeld door Ben Kingsley, die zijn rol als mysterieuze, alwetende psychiater goed neerzet. Dr. Cawley is groot fan van een alternatieve behandelingsmethode: begrip tonen. Iedereen op het eiland gedraagt zich ook wat apart, niet alleen de gevangenen/patiënten. Later zal blijken waarom. En dan is er ook nog “The Lighthouse”, een mysterieuze vuurtoren waar niemand iets over kwijt wil.

Shutter Island is verfilmd naar het boek van Dennis Lehane. Het is al de vierde film van Martin Scorsese waarin Leonardo DiCaprio een hoofdrol vertolkt, eerder deed DiCaprio dat in The Aviator, The Departed en Gangs Of New York. De twee lijken elkaar dus wel te mogen. DiCaprio komt in Shutter Island goed uit de verf, evenals de rest van de cast.

De film zit vol met flashbacks en dromen van Teddy Daniels. Agent Daniels heeft gevochten in de Tweede Wereldoorlog en daar de meest vreselijke dingen gezien (concentratiekamp Dachau). Ook is zijn vrouw Dolores nog eens overleden bij een brand in hun flat. Die dingen kan hij maar moeilijk loslaten. Sommige flashbacks en dromen voegen eigenlijk niets toe, sommige zijn te pretentieus ‘apart’ en mysterieus, alsof Scorsese soms wat David Lynch-achtige taferelen in zijn film wil stoppen. Dat kan hij toch beter overlaten aan David Lynch zelf.

Je zit toch 138 minuten lang geboeid te kijken, inclusief wat schrikmomenten. Dat is knap van Scorsese. Het blijft natuurlijk een thriller en dat is het zeker. En een goede ook. Je wordt echter niet helemaal gegrepen. Het verhaal is daar toch wat te dun voor, sommige scènes lijken te veel op elkaar, het kabbelt af en toe een beetje voort. Het plot is goed uitgedacht en wordt mooi verfilmd, maar een The Usual Suspects gevoel krijg je er bij lange na niet van. Een goede thriller met een goede sfeer, goede muziek en hele mooie plaatjes. Gewoon een lekkere film.