Opinions

Niet de gemakkelijkste film om 's middags te kijken met al dat gekreun, terwijl je vader in de keuken patatten staat te schellen.

Ik had er een beetje schrik van voor ik eraan begon. Kon alle kanten uit met dit ding. Kots op de cover, gelukkig in printversie, en een bizarre foto van een jongen met 2 plakkers over zijn ogen. De interesse was gewekt.

Het zag er naar uit dat dit iets in de aard van Tarnation zou worden, die me wel wist te plezieren. Deze is daar ook in geslaagd, alhoewel wel in mindere mate. Het gebrek aan enig plot maakte de prent toch wat te lang, en begon wat saai te worden na een tijd.

Ik hoor hier net de ouders door het bed zakken, maar we typen lekker voort. Past allemaal lekker bij de sfeer van de film.

De zoon Eric vond ik wel boeiend. Die non-interesse voor wat er allemaal afspeelt in dat appartementje, hoe hij zich haast filosofisch bezighoudt met dingen die gebeuren op de bodem van de oceaan (lijkt wel Hans Teeuwen). Dat handje, dat zoveel jaren geleden tussen de worteltjes in de keukenrobot belandde, ook wel leuk. En zijn mooie theorie over de homofilie van zijn vader... Sterk personage was dat.

De rest vond ik minder interessant. Af en toe wel eens iets komisch, zoals dat gesprek in de keuken waar de twee manschappen in hun pure vertoeven. Tja, de hele film was voor mij eerder komedie dan drama. Choqueren kon Moodysson mij hier niet - met zijn wannabe 2 Girls 1 Cup gedoe - , entertainen wel.

Playstation heeft zijn Final Fantasy, Nintendo zijn Zelda, Pokemon en Mario, en Xbox... Halo. Haast onvermijdelijk en te verwachten dat hier iets over gemaakt ging worden.

Ik hoopte op iets gelijkaardigs aan The Animatrix, maar Halo Legends blijkt toch een stuk minder variatie te bieden en is tevens ook minder toegankelijk voor buitenstaanders (denk ik).

Alle shorts ga ik niet beschrijven, maar het eerste, 'Origins', was zeker de moeite (en broodnodig voor Halo-leken). Behandeld de historie van Halo. Vond ik wel informatief. Van Futamura (Genius Party) en door Studio 4°C.

Het tweede, 'The Duel', is wat apart - de artistiekeling. De animatie is uniek, maar ik vond het wat te "Photoshop-effectig" overkomen. Buiten dat ,voor mij minpuntje, toch wel epische battlescenes. Oshii heeft mee aan deze short geprutst.

'Odd One Out' is me het best bevallen, maar dat wist ik op voorhand al. Komisch, en een leuke, frisse shonen animatie. Van de man achter Dragonball Z, om een idee te geven. Denk wel dat hier velen niets mee zijn .

Het laatste filmpje, 'The Package', is full CGI en was wel ok. Niets speciaals, omdat het overeenkomt met in-game cutscenes uit de games. Botst wel wat met de rest van de Halo Legends reeks, niet anime zijnde. Van de maker van Appleseed.

De andere filmpjes waren me te onorigineel en flauw. Valt niets over te vertellen.

Halo Legends was vooral leuk om nog eens nostalgisch wat memoires op te halen, en alles weer te zien en te horen.

Mja, kon toch beter hoor.

Ja wadde dadde!

Nog maar eens herkeken, was al een goed jaar geleden dat ik het geluk gehad heb deze te kunnen bekijken in Flagey. Toen mijn eerste aanraking met Tsai, maar ondertussen bijna zijn hele oeuvre bekeken. Dit moet wel Tsai's persoonlijkste, intiemste film zijn.

De ervaring is wat minder nu. Geen Tsai die je alles verduidelijkt en vragen beantwoord, geen luxezetels, geen bioschoopscherm, maar het blijft een aangrijpend filmpje.

Wat me toch steeds opvalt is dat Lee Kang-Shen steeds emotioneel of fysiek zware rollen voorgeschoteld krijgt. Hier weer, als geparalyseerde. Dat moet zo zwaar geweest zijn. Lee speelt twee rollen, dat had ik vorige keer zelfs niet door. Die geparalyseerde leek mij een andere persoon toen .

Aangrijpend, choquerend, zoals in The Wayward Cloud, wordt bijvoorbeeld de geparalyseerde bevredigd door zijn moeder en haar werkneemster Chyi. Geweldig toch. Het is ziekelijk, maar die mensen hebben ook nood aan die dingen, denk ik dan.

De boodschap achter de film is volgens mij als je iemand ziet die hulp nodig heeft, dan help je die. De geparalyseerde ziekerd wordt dagelijks verzorgt door zijn moeder. De bestolen buitenlander en matras komen onder de vleugels van een arbeider, waar ze beiden verzorgt worden. En de arbeider voelt zich zo ook een beter mens.

Eenzaamheid is, zoals in elke Tsai, ook weer een sleutelwoord.

Ik moet mezelf nog iets of wat verbeteren met mijn vorige post: Die videoclip ben ik nu niet meer tegengekomen. Ze kijken met een groepje wel op een bepaald moment met zijn allen naar een televisie in een vitrine, en daar speelt ook een Indisch nummer, maar niet hetgene dat ik bedoelde. Ik blijf er van onvertuigd dat ik die clip zag in de film, dus misschien bij de 3e kijkbeurt dat ik het wel tegenkom.

Jammer dat er geen extra's op de dvd staan, daar had ik wel zin in. Maar goed, de 3.5* blijven zeker staan, een viertje zit er net niet in.

Verrassend.

Stond in mijn ogen gecatalogeerd als zijnde pinku, maar hierachter schuilt toch wat meer kwaliteit. Haast arthouserig te noemen. Sereen, ingetogen prent met een klein erotisch randje.

Vooraf gezien leek het maar een raar ding, uit de plots en info te vinden op internet. Blijkt dat het toch een gewoon, typisch Hongkong komedie'tje is.

Opvallend is de cast. Daar valt niet naast te kijken. Een honderdtal van Hongkong's bekendste sterren. De meesten krijgen echter wel maar een korte verschijning op het grootse banket.

Daar heb ik me een beetje laten vangen. Ik veronderstelde dat Stephen Chow's rol iets groter ging zijn. Hij staat wel op de cover, maar zijn screentijd zal heus geen minuut geweest zijn.

Al bij al een tamelijk leeg vat deze film. Het is een beetje wachten op dat fameuze banket, en dat valt op zich best wel tegen.

Gekeken, en vlak erna, nu dus, speelt Samson op Ketnet.

Het verschil is groot... misschien zelfs wat te groot. Dit hadden ze nu toch niet moeten maken hoor.

Alberto ziet er uit als een mislukte Big Momma. Zien ze dat dan zelf niet? Vonden ze dat zelf leuk, en is dat niet in hun opgekomen dat dat helemaal niet smakelijk was om te zien?

Samson, die ondertussen al meer dan 20 jaar oud zou moeten zijn, hebben ze ook weten te verkrachten. De stem van Peter Thyssen aka Big klinkt hier te stil en niet honds en mist die energie die Samson hoort te hebben. Dat gewandel kan ik nog wel aanvaarden, maar botst toch met de hele Samson-geschiedenis.

Gert wordt te oud voor dit soort dingen, en hij is ook wat aangekomen. Is niet echt geloofwaardig meer. En Gert, scheer toch eens je baard als je moet opkomen in de K2 zoekt K3 live show .

Van Leemhuysen, de burgemeester en Octaaf hebben de tand des tijds goed weten te doorstaan al had ik bij de rol van Van Leemhuysen in een bepaalde scene wat Marcel De Neudt-gevoelens, verder geen probleem mee.

Had bij dat kat en muisspelletje in het hotel ook wel het gedacht dat er wat geript is van de Home Alone serie, met die verfpotten ed.

Uhm, en het ge-fast forward van de acteurs stoorde mij ook.

Voor mij een beetje gefaald. Maarja, kinderen zullen zo kritisch niet zijn zeker?

Jammer dat de kwaliteit van de afzonderlijke filmpjes nogal durft te verschillen. Leek wel het werk van aparte regisseurs te zijn. Zonde, want hier wou ik wel een hogere score aan kwijt.

FIlmpje één herinner ik ondertussen al niet veel meer van. Ik vond het daar spijtig dat het zo fragmentarisch gemonteerd was. Het ging van intiem in de douche naar een theehuisje en plots zie je iemand met een scheermesje tegen de pols. Ah ok dan... En wat gebeurde hiertussen allemaal? Kon me niet echt binden hierdoor.

Tweede filmpje met het verlegen meisje en de enthousiaste dame deed me het meest. Dat en het derde filmpje, met de karaokechicks die besluiten elkaar een tijdje niet meer te zien. Deze sprongen eruit, en zo had ik graag de hele film gezien; met de glimlach gekeken, zoefde zo snel voorbij en houd ik een aangenaam gevoel aan over.

Vierde filmpje was dan weer zo'n mindere, en de vreemde eend in het kwartet. Geen idee hoeveel relaties hier nu eigenlijk aan bod kwamen, maar het ging van de ene naar de andere, en was dus niet echt leuk om volgen. Wat er wel leuk aan was, was de speelse aanpak van het filmpje. Oh, en gekleurde pruiken doen me wel iets.

Algemeen gezien visueel wel de moeite, en muzikaal zit het ook wel snor.

Toch 3.5*, maar dit grotendeels dankzij #2 en #3 en enkele aantrekkelijke lesbians.