Opinions

Nope, vond er niets aan.

Was een hele saaie zit uiteindelijk, waarbij alleen het allerlaatste kwartiertje voor enig entertainment zorgde.

De cast acteerde belachelijk slecht. Enkel de seksueel gefrustreerde pastoor was overtuigend. Maar misschien komt dat omdat die zo hevig in de actualiteit verschijnen deze tijd (in Belgique).

1/5, ik weet niet waarvoor die 1 nb zou verdiend zijn, maar bon, ik heb nog minder interessante films gezien. Misschien voor die Sarah Lassez, ze zag er tamelijk goed uit.

Ik had niet te klagen over deze film. Kan niet echt in een bepaald genre-hokje geplaatst worden, maar bevat zowel komedie, drama en romantiek, en overtuigt in alle drie.

Wim Opbrouck is weer de man van de match. Viel hier wel te vergelijken met de charmante Franky Loosveld. Dat positivisme, die drang om hulp te verlenen, die spontaniteit. Voelt zo echt aan bij Wim. Ik word daar wel vrolijk van .

Jan Decleir doet me niks eerlijk gezegd. Hij speelt zijn rol goed; een ouwe, bijna zielige vent, maar hard moet hij daar sowieso niet voor acteren.

Maria Popistasu, een Roemeense... Ik vond het wel grappig in de extra's te zien dat ze geen letter Nederlands verstond. Kan niets negatiefs over haar opmerken. Een leuk mevrouwtje is dat.

Mja, waarom nu een score van 4.0* hieraan geven... Omdat ik gewoon genoten heb, zonder verveeld te geraken en niet echt iets negatiefs gevonden heb.

Mooi, aangrijpend filmpje waarbij jammer genoeg de voorspelbaarheid het 'm een beetje de das omdoet. Lees vooral de plotomschrijving hierboven niet: die verteld zowat de hele film.

Wel genoten, in een zekere zin; niet dat ik kick op mishandeling van vrouwen ofzo.

Lu Huang is trouwens een erg mooie vrouw .

Ik heb niets met Rocco of zijn muziek, het kijken van deze film verandert daar ook niets aan, maar als bij het verschijnen van de credits het volgende door je hoofd gaat; "Hoe? Nu al?", dan heb je genoten van de film mag ik zeggen. Ik meen ook dat de film waarschijnlijk wel op het perfecte moment stopt; iedereen zal dat kunnen beamen.

Kwestie van verhaallijn weet ik niet in hoeverre alles waargebeurd is, maar voor mij was het wel soms wel wat te toevallig allemaal. Stoorde me niet mateloos, maar toch.

Ik heb hem vooral gekeken voor Matteo (die daarnet ook aanwezig was - #fanboy), en Luigi. Ook de jonge Rocco werd goed vertolkt by the way. Dat jongetje mag dat nog doen.

Mooie film.

Ik had een flauwe Koreaanse komedie verwacht, zoals er wel meerdere zijn. Maar ik ben aangenaam verrast.

De humor lag goed, was romantisch en ontroerend.

Prachtig dat concert waar ze 'ave Maria' zingt, dat heeft ze trouwens zelf gezongen las ik.

Het zag er allemaal veelbelovend uit; de plot, de mooie poster en de stills. Bleek het toch een heel stuk minder uit te pakken. Op enkele mooie scenes na, en dat zijn er niet veel, stelt dit weinig voor.

Wat een goedkope film!

Een zwakke cast, zwakke belichting, geluid en montage. Blijkbaar hadden ze geen cutaways opgenomen; sommige scenes bevatten gaten die ze aaneenbinden door zwart beeld. Komt ook een zwaar lelijke harde cut in waar beeld en muziek abrupt gestopt worden en overgaan naar een stille, compleet andere scene. Lelijk!

Nutteloze scenes ook aanwezig; beelden van een foto die ingeladen wordt op een computerscherm terwijl er een voice-over een e-mail leest. Konden ze daar echt niets anders voor tonen?

Een belachelijk einde, totaal onbevredigend, en even goedkoop als de rest van de film.

Wel een funny scene gezien waar een dochtertje staat te dansen op het Koreaanse Pokémon-liedje met haar vader .

Retinitis Pigmentosa, ofwel tunnelvisie, kende ik nog niet, maar ik zou het toch niet willen hebben. Deze still komt uit de film waar die vrouw met een zaklamp in een grot zat. Gaf wel een mooie voorstelling van wat die vrouw nu eigenlijk ziet.

Ietsje te veel romantiek en drama naar mijn zin. Er had ook wat meer komedie in gemogen. Voor een Chow-film te zijn is dit een tamelijk saaie film te noemen.

Mijn Filippijnse ontmaagding

Deze werd aanbevolen door mijn Filippijnse collega's die me vertelden dat deze en One More Chance zowat dé blockbusters zijn.

Zag er vooraf allemaal maar wat onnozel uit, maar kwam uiteindelijk toch wel boven mijn verwachtingen uit. Vooral onder de indruk dat het mij toch ook emotioneel wist te raken, meermaals. Qua humor zit het ook wel goed; toffe woordspelingen vooral.

Over het einde ben ik ook wel tevreden. Achteraf gezien heel voorspelbaar, maar ik zag 'm toch niet aankomen .

Schitterende acteurs om naar te kijken, heerlijk taaltje. Zeker benieuwd naar die andere nu..