Opinions

Zo een lief meisje, die Shizura
Prachtige film, met toch wel de mooiste kus ooit gezien, vind ik.
Jammer dat het zo moest eindigen tussen hun. Goh, gewoon een prachtige film met veel herkenbare dingen erin. Mooi liedje op het einde, en heeft iemand die typfout in de credits gezien? Production Assisntat

Tamala woont op CatEarth in Meguro City, Tokyo. Het is daar een depressief gebeuren, door de voortdurende regenval. Ze verhuist naar Planet Q, een planeet waar "Haat" vaak voorkomt, waar ze intrekt bij Michelangelo (zij noemt hem steeds Moimoi, was grappig)

Daar wordt ze gestalkt door een geile, pedofiele politiehond.

Tot zover de poging tot plotomschrijving.

Catty & Co is een superbedrijf die een monopolie heeft over het hele universum. De reclame ervoor begint na een tijd serieus de spuigaten uit te komen.

De animatie ziet er amateuristisch en ouderwets uit, lijkt zowat Mickey Mouse jaren 30-stijl. De film is voornamelijk in het zwart-wit en 2D. Af en toe gooien ze daar eens wat kleur en 3D in, wat buiten het laten zien dat het zeker geen film uit de jaren 30 is, over het algemeen weinig nut had verder.

Die t.o.L blijkt veel gedaan te hebben aan deze film, aangezien zijn naam exact 10 keer bij de credits voorbijgerold is. En blijkt dat hij ook alle muziek geschreven, gecomposeerd en vaak ook zelf heeft uitgevoerd.

De muziek was op zijn minst speciaal te noemen, ik vond het wel ok, maar kan er niet echt een benaming op plakken.

Ik verwachtte een freaky film, en ik heb het ook gekregen. Het was alleen anders dan ik het me had voorgesteld.

Tamatama, toeval.

De eerste van Mayumi Komatsu, en kon me wel smaken.

Tot op heden nog geen ondertitels voor te vinden, maar laat dat je vooral niet afschrikken.

Heb me er aan gewaagd met de schaarse kennis Japans die ik heb, en de helft van de film is gewoon in het Engels. Of je het nu kan verstaan of niet, het is en blijft een vreemde film.

De hoofdrolspeelster Yu Aoi (alleen voor haar lach al, zou ik de film opnieuw kijken) komt aan in een dorpje in Ierland. Ze doolt wat rond, terwijl de lokale bevolking haar bekijken alsof ze een object is, best bizar allemaal.

Er komen prachtige scenes in, alsook scenes waarvan je in je haar gaat krabben. Op het einde wordt alles gelukkig wel duidelijk rond de vrouw. Toen mijn frank viel, moest ik wel glimlachen.

Na afloop toch ook eens naar een Engelstalige trailer gezocht (hier: By Chance (Tamatama)) - AsianWiki en dan werd er nog meer duidelijk.

Met soundtrack van Sigur Ros trouwens, voor de liefhebbers.

Het mag gezegd worden: Lik-Chi Lee heeft geen enkele slechte film gemaakt. Heb nu al zijn Chow-films gezien, en de laagste score is een vette 3.0*.

Chow straalt weer, helemaal in zijn nopjes. Humor is uitdrukkelijk aanwezig, over de ganse lengte. Er wordt vrolijk gedanst, gelachen, gezongen. Plezierig filmpje.

Van de gedichten die afgerateld worden is weinig te begrijpen, dat leek me iets authentiek Chinees wat een westerling niet kan verstaan.

Mooi gechoreografeerde gevechten op de grond en in de lucht. Ze maken er toch altijd zo'n spectakel van he, schitterend.

Gong-Li mag ook nog een keertje meedoen, knappe dame is dat.

Niet de beste Chow voor mij, maar wel zeker de moeite voor de fans.

Fieuw! Hevig drama'tje.

Even geleden dat ik nog zo emotioneel geraakt ben door een film. Knap vind ik dat, een film dat je op een positieve manier kan laten huilen. Zowel door zware dramatische dingen als simpele dingetjes zoals je dochter zien aanvaard worden in de zandbak door andere kindjes. Voor velen waarschijnlijk wel wat te dramatisch allemaal, maar ik lust het wel.

Heerlijke acteur die Takayuki Yamada (midden), ook gezien in Crows Zero als de stoere leider. Erika Sawajiri komt helaas te weinig in beeld, die dame kan anders wel een stukje acteren. De broer in de gevangenis (Tetsuji Tamayama) komt ook weinig aan bod, maar dat stoorde niet. Het gaat immers over het moeilijke leven dat de andere broeder voorgeschoteld krijgt; nergens aanvaard worden omdat hij de broer van een moordenaar is.

Beetje moeilijk geval dit. Ik heb iets tegen sci-fi in het algemeen,dus echt hoog scoort deze niet bij mij.

Wat ik wel genietbaar vond was dat hypnotisch sfeertje dat de film draagt. Witte lege decors en kledij, monotone stemmen die orders en nummertjes liggen af te ratelen. Zeer overtuigend gespeeld en getoond allemaal. Het plot is ook passend, hoewel dit dus wel ten koste ging van het entertainment-gehalte, op uitzondering van de laatste 20 minuten.

George Lucas heeft hiermee een mooie film geleverd, het is alleen niet zo boeiend.

De plot is eigenlijk te belachelijk voor woorden: Politiebaas is zijn rugkrab-pistool kwijt, en Chow en Tat gaan undercover in een school waar het pistool -waarschijnlijk- zou kunnen zijn, en dat gedurende een hele trimester. Maar goed, je moet er iets bij verzinnen he.

Leuk gegeven wel, Chow op de schoolbanken. Die had ik graag in mijn klas gehad, sfeer à volonte. Hij begint als de nerd, de pispaal van de school en werkt zich zo naar boven, tot bendeleider.

Echt leuke fragmenten bij van begin tot einde, zoals bvb waarin Chow een toets krijgt en hij probeert te spieken, of waarin hij zijn 'knaapje' leert studeren.

Tat is ook weer in zijn nopjes, speelt een achterlijke oom met Parkinson en doet aan 'surrogaatroken'.

Heerlijk genieten van een film vol absurde dingen. Heb wel zin in deel 2 en 3, al zullen die niet zo goed zijn als deze vermoed ik.

Zie hierboven.

Serieus stuk minder dan het eerste deel zeg. Het eerste half uur was nog het best, voor dat hij op school terechtkwam, waarbij Chow gedegradeerd wordt tot verkeersagent. De rest van de film is te zwakjes op komisch vlak.

Buiten een grap of twee (Tat als Terminator) stelt het einde weinig voor.

Weinig tot niets te maken met Fight Back to School. Andere regisseur, andere aanpak, andere personages (op uitzondering van Chow en Ah Man)...; of in het kort: gewoon anders. Je kan deze film dus gemakkelijk kijken zonder de eerste twee gezien te hebben.

Het eerste kwartier is hemels geestig! Waar blijven ze het toch vinden . De Basic Instinct-parodie is inderdaad zowat de rode draad van het verhaal. Fatal Attraction weet ik niets van, dus kan ik niet bevestigen. Eén van Chow's andere films All For The Winner wordt ook geparodieerd trouwens, of gelijkt er toch sterk op. The King of Gamblers uit AFTW is dezelfde acteur ook als de King of Gamblers uit deze, dus denk wel dat ik gelijk heb.

Fight Back to School III haalt het niveau van deel 1 niet, maar toch wel beter dan het tweede deel. Het middenstuk is ietswat minder in vergelijking met de eerste 20 minuten, maar een 3.0* is zeker gepast.

Respect voor die trappenscene. Helemaal geschoten in één shot!

Entertainende gevechten, haast ongezien zo'n knappe moves. Die 'Pray' kerel met zijn capoeira leek wel een kopie van Tekken's Eddy, met de rasta's en de moves.

Het verhaaltje boeit niet zo, maar dat is bijzaak in dit geval. En die onrealistische dingen zien we ook maar door de vingers. En uhm dat ik de verkrachte verkorte versie had ook ineens. 4.5* voor die indrukwekkende actiemomenten.

Tony Takitani.

Laat dit de moeilijkste opdracht zijn in mijn Moviemeter-geschiedenis. Een recensie schrijven over mijn huidige favoriete film. Erg moeilijk vind ik zoiets. Ik kan het ook niet bij Bin-jip, die mij nog steeds zeer nauw aan het hart ligt.

Eerste kennismaking met Tony was vorig jaar toen hij op Nederland 2 verscheen, erg laat. Toen jammer genoeg niet kunnen zien, maar wel op het beruchte 'lijstje' gezet.

Ondertussen voor de vierde keer gekeken. Deze keer met in het achterhoofd dat het nu toch wel tijd werd voor een recensie . Maar natuurlijk ook omdat ik er gewoon nog eens zin in had. Elke keer toch wel een beetje angstig als je zo'n goeie film herbekijkt dat hij wat gaat tegenvallen of je hem beu gezien bent. Maar zover zit het bij deze toch niet, en dat zal ook wel niet gebeuren.

Wat maakt deze film nu zo magisch? Ja, magisch, want dat is het.

Voor een groot gedeelte ligt dit persoonlijk, emotioneel. Daar ga ik dan ook niet te veel over uitwijden.

De registratie van eenzaamheid. Issei Ogata is de geknipte gast voor de rol van Tony, ik zou me geen betere kunnen voorstellen. Hij straalt dat eenzame uit, en toch ook die sympathie. Verder ook dat verwerkingsproces om zijn overleden vrouw, met die surrogaat-vrouw. En nog zo van die dingetjes waar ik momenteel geen naam op kan plakken. Ik kon me hier zeer in inleven.

Inleven. Jep.

Wat is er zo nog allemaal bijzonder aan Tony Takitani, de film dan.

De manier waarop het verhaal wordt verteld natuurlijk; als een verhaal. Tijdslijngewijs, horizontaal naar rechts wordt het verteld. Als een boek, overgangen als pagina's die omslaan, nieuwe scene, nieuwe pagina.

Een rustige vertelstem, niet Tony zelf, maar een verteller vertelt het verhaal van Tony. Wat mij ook wel iets deed was dat de personages soms het verhaal mee vertelde. Vond ik wel leuk.

Het pianospel ondersteunt de film. Ik zag dit zeker niet als storend ofzo. Rustig, begeleidend en mooi uiteraard.

Ik heb geen enkel lelijk shot gezien in deze film. Vaak in mezelf gedacht van: wauw, wat een compositie!

Mooie scenes zat, maar toch eentje specifiek vermelden. De scene, of misschien beter gezegd shot waarin de interimvrouw de garderobe-kamer binnentreed, van om en bij de 6 minuten. Ik weet niet precies hoe ik dat moet verwoorden, maar ik vind het zo aangrijpend. Van zoiets krijg ik rillingen, zoals onder andere ook bij die scène met het golven in de achtertuin van Bin-jip, of wanneer ze bij Nabbeun Namja op het strand zitten met dat heerlijk nummer van Etta Scollo erbij.

Goh, het is een rustig filmpje, die mij niet verveeld. En da's toch ook wel merkwaardig. Ik kan dit kijken zonder slaperig te worden, zelfs met die rustige muziek erbij. Ik heb niet de neiging om pauzes te nemen, of om ondertussen toch maar wat op internet te zitten en zo verder kijken. Neen, deze houdt me geklemd aan het scherm tot het laatste karakter van de credits is gerold.

Ugh, een betere recensie krijg ik er niet uit. Jammer, want deze film verdient het.

Fantastische naam trouwens, Tony Takitani. Rolt lekker over de tong. 5.0*

Een typische Koreaanse komedie, die toch wat te zwak uitpakt.
Een 90 minuten film had beter geweest, dit duurde te lang, en het laatste half uur liep het gewoon compleet fout. Beginnend met die dikke haha-scene van dat ene studentje dat als een balletje in een flipperkast wordt omvergereden door 2 auto's. Dat is zo slecht gedaan, de poging tot medelijden wekken is dan ook helemaal gefaald. Waarachter er dus nog wat vervelende drama komt, en dan het mega coole 1 vs 17 gang-war. Over the top foute boel, zelfs met hippe slo-mo's. En tenslotte nog een belachelijkere gangwar om van te huilen.

De eerste 90 minuten vielen nog wel mee. Enkele geestige momenten waar een lachje afkon. Er zit wel een vervelend personage in de film, zo'n irritant mannetje (helemaal rechts op de poster), dat daar een beetje debiel ligt te doen en wat vloeken, zo'n wannabe gangster.

Ik heb twee scenes gezien die regelrecht uit andere (betere) Koreaanse films zijn gestolen. Een scene van 2 mensen in de regen met een paraplu, copy paste van Keulraesik, muziek incluis.
En dan nog eentje tijdens een loopwedstrijd, leek me iets of wat een parodie op Marathon.

Euhm, voorts is de film zwaar gesponsord door Kappa. Ze krijgen daar mooi zeker 10 seconden hun schoenen in het beeld.
De muziek trekt ook op niets, buiten dan dat geripte nummertje uit The Classic.


My Boss, My Hero 2.. vergeet het maar dat ik deel 1 ga kijken nu.
Zeker niet aan te raden aan het gros, en voor de Koreaanse cinema-vrienden eigenlijk ook niet.
Stukken beter, en een vergelijkbaar verhaal, is GTO. Japans, en wel aan te bevelen.

Gezien! Maar had het uiteindelijk liever toch niet gedaan.

Weinig komedie gemerkt.

Erg slecht. Niets aan. Bleh.