Log

vote posted

Ik dacht heel de tijd dat Joachim Trier de zoon was van Lars von Trier, wat de afwezige vader-regisseur in deze film zou verklaren. Dat blijkt dus niet zo te zijn (maar dat maakt de film er niet minder sterk op).

Vanaf de proloog waarin het huis van de familie naar haar bewoners kijkt, zit je meteen in het verhaal en wil je deze personages niet meer loslaten. Dat komt door de manier waarop ze geschreven zijn (de dialoog waarin Nora haar vader verwijt dat hij haar eigenlijk niet echt kent komt stevig binnen), maar ook omdat ze zo sterk vertolkt worden. Nora is de spil van de film en Renate Reinsve ís haar, belichaamt haar volledig, terwijl Gustav makkelijk een karikatuur van de ouder wordende artiest-losbol had kunnen worden als hij niet gespeeld was door Stellan Skarsgård. Misschien neemt de film een wat te lange aanloop en wil hij te veel thema's aankaarten, maar je blijft in elk geval geboeid en ontroerd tot het allerlaatste shot.

vote changed, original voice was 3,5 stars

vote posted

vote posted

vote posted

Het beste optreden dat ik ooit zag, was Bruce Springsteen in Werchter in 2013. Hij begon eerder dan gepland en eindigde later, speelde verzoeknummers, dook in het publiek om een teddybeer in gevangenisplunje op te vissen en zette vervolgens Jailhouse Rock in, zong Atlantic City in een bloedmooi duet met Ben Harper en schonk ons Thunder Road als ultiem bisnummer, helemaal in zijn eentje met enkel akoestische gitaar en mondharmonica.

Waarom vertel ik dit? Omdat deze film eerder iets is voor absolute Springsteen-exegeten en -encyclopedici als ik, vrees ik. Anders dan in A Complete Unknown, waarin we Bob Dylan in zijn prille begin leren kennen en hem zien groeien als wereldster, kiest Deliver Me From Nowhere een tamelijk obscure episode uit het leven van The Boss, waarin hij na het succes van The River en nog vóór Born in the USA een intieme plaat opnam in zijn slaapkamer, helemaal uitgeput en uitgeblust.

Waarom we niet zijn doorbraak ten tijde van Born To Run te zien krijgen als focus van deze film, snap ik dan ook niet. Het materiaal is er, Bruce schreef er al uitgebreid over in zijn autobiografie Born To Run en vertelde er gepassioneerd over in zijn zaalshow Springsteen On Broadway. Wat we wel krijgen, is eerder een gefictionaliseerde aflevering van Classic Albums over het ontstaan van de plaat Nebraska, aangevuld met shots waarin Jeremy Allen White heel diepzinnig naar de golven staart op een verlaten stuk strand. Fijn voor fans, maar te weinig om de ziel van Bruce te bevatten of om zijn muziek weer populair te maken bij een jong publiek. Hopen dat we toch ooit Born To Run: The Movie te zien krijgen?

vote posted