Log

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 3,5 stars

vote posted

Gisteren gezien in avant-première in cinema Lumière te Mechelen, in gezelschap van de broers Dardenne. De onafscheidelijke regisseurs wilden eerst een film maken over één jonge moeder, maar toen ze zich documenteerden in een opvanghuis voor thuisloze minderjarige moeders in Luik, raakten ze zo overweldigd door de verhalen die daar aanwezig zijn, dat Jeunes Mères uiteindelijk vijf elkaar kruisende verhaallijnen telt.

Van die vijf komt Naïma maar heel kort aan bod en beklijft het verhaal van Julie net wat minder. Maar dat ligt eerder aan de mate waarin de personages van Jessica, Perla en Ariane net wel onder je huid kruipen en je niet meer loslaten. Hun dialogen zijn vlijmscherp geschreven, er gebeurt ontzettend veel in hun zoektocht naar een thuis en een toekomst en opnieuw tonen de Dardennes hun neus voor acteertalent. Zoals Jérémie Renier in La promesse en de betreurde en gemiste Emilie Dequenne in Rosetta, zijn het hier opnieuw piepjonge spelers die de volledige film dragen. Babette Verbeek, Lucie Laruelle, Janaïna Halloy Fokan, onthou die namen.

Waar ik bij sociaal-realistische films als deze vaak het gevoel heb dat de camera die de personages volgt en de abrupte scène-overgangen de kijker herleiden tot een observator in plaats van een deelnemer, is dat hier niet het geval: vanaf de eerste beelden zit je midden in de actie en wil je de jonge moeders op de voet volgen, helemaal tot het einde. Vijf verhaallijnen, waarvan vier volledig uitgewerkte, betekent echter ook vier ontknopingen, en daar toont de film pas een eerste zwakte. Bij de laatste ontknoping denk je 'Ah ja, da's waar, dit moest ook nog gebeuren, met dit eindje moesten ze ook nog iets doen.' En toch, wanneer het scherm uiteindelijk zwart wordt, blijf je nadenken over deze jonge moeders en hun zoektocht naar een zeker licht in hun leven.