Opinions

'Dalkomhan Insaeng' in het klein. Geen echte topper, maar ook zeker niet slecht. Gewoon een leuk tussendoortje met een prima Kim Go-Eun.

Dit was een aangename verassing, die vooral te danken is aan de heerlijke rol die Bo-yeong Park speelt. Het bijdehante stalkertje brengt de protagonist namelijk op grappige wijze in situaties waarin je liever niet wil komen.

De poster van deze film vind ik wel erg slecht. Die kauwgombal-roze kleur in combinatie met de lachende protagonist(dat heb ik hem in de film niet zien doen) geeft een totaal ander beeld van wat de film werkelijk is. Met slechts 85 minuten is deze film een heerlijk, lief, grappig en mysterieus tussendoortje.

Ook in deze film zien we trouwens weer een scene die is opgenomen op Beotigogae station. Wat dat betreft zou ik wel willen zeggen 'verzin eens iets anders', want er zijn onderhand wel érg veel films daar opgenomen. Uit m'm hoofd weet ik Oldboy, My Wife got Married, Baby and Me en nu dus ook The ESP Couple weer...

Wow, ik dacht in eerste instantie dat het een documentaire was, totdat ik hier en op IMDB zag dat het gewoon om een drama gaat... Ik was al van plan een heel verhaal te schrijven over hoe ik sommige dingen té toevallig vond voor een documentaire, maar het blijkt dus gewoon fictie te zijn!

Chop Shop is een erg overtuigende en mooi gespeelde film! Het feit dat ik dacht dat het een documentaire was zegt al genoeg.

"I will give you the truth; I’ve never told anyone before," zegt Dresnok aan het begin van de documentaire.

En wat een verhaal van de 130 kilo wegende en bijna twee meter lange Amerikaan die al 44 jaar in het communistische Noord-Korea woont.

Als arm kind van gescheiden ouders had hij het slecht, dus is hij op z'n 17e jaar het leger in gegaan. Een aantal jaar later bij terugkomst van een tweejarige dienst in Duitsland krijgt hij dan ook nog te horen dat z'n vrouw een ander heeft en wil scheiden.

Dresnok heeft het zwaar met de scheiding en gaat nu met het Amerikaanse leger naar Zuid-Korea waar hij al z'n geld uitgeeft aan hoeren en drank. Dan na een akkefietje met z'n commandant gaat hij door het mijnenveld naar Noord-Korea voor een nieuw begin.

Wat volgt is een zeer interessant verhaal over zijn leven in Noord-Korea, maar daar zal ik niet teveel over verklappen.

Wat mij wel opviel is dat hij gewoon een fles Jack Daniels aan het drinken was, terwijl de rest van Noord-Korea sterft van de honger. Misschien een cadeautje van de documentairemakers...

Uiteindelijk waren er in de periode dat hij overliep nog wat meer Amerikanen overgelopen naar Noord-Korea en die komen ook aan bod in deze docu.

Zo zien we Charles Robert Jenkins, die Koreaanse kinderen heeft met een Japanse vrouw die ooit in Japan was ontvoerd door Noord Koreanen. Momenteel wonen ze niet meer in Noord-Korea en heeft hij een boek geschreven die ook al heet: To Tell The Truth.

Hij vertelt in het boek onder andere dat Noord-Korea enkele buitenlanders kidnapt om zo gemixte Koreaanse kinderen te krijgen, die ze makkelijk in het buitenland als spionnen in kunnen zetten. Een theorie waar ik me wel in kan vinden(zeker als je de bonte verzameling aan rassen ziet in deze film, terwijl Noord-Korea verder een van de meest homogene landen ter wereld is), alleen Dresok ontkracht dat alles weer. Ik ben zeer benieuwd naar het boek van Jenkins, dat volgens amazon.com in maart 2008 in het Engels uitkomt.

Deze docu is best een aanrader en zeker voor de mensen die geïnteresseerd zijn in Geschiedenis/Oorlog/Noord Korea