Opinions

Compleet onvoorbereid de cinema ingestapt. Film uitgekozen omwille van "The Bony king of nowhere", die voor de soundtrack zorgde. Muziek was dan ook prachtig, leverde in combinatie met de beelden vaak voor een schitterende sfeer, vooral de beelden op het water waren prachtig.

De film baadt sowieso in een lichtsurreël sfeertje. Buiten de personen die een rol spelen in de film kom je werkelijk geen kat tegen. De jonge hoofdrolspelers waren best prettig om volgen. In zo'n film zijn zo'n gastjes vaak ofwel enorm betweterig irritant ofwel kinderlijk irritant. Dit zijn gewoon drie doorsnee 14/15 jarigen. Zorgt vaak voor lichthumoristische situaties, nergens geforceerd, altijd subtiel en ook nooit meer dan een lichte glimlach.

Nadeel is wel dat de regisseur halverwege precies niet echt meer wist waar zijn film naartoe moest. Zorgt af en toe voor wat herhalingen. Positief is wel dat de film uit de buurt blijft van de typische valkuilen zoals een overdraatisch einde of een enorm feelgood-einde.

Film zweeft ergens tussen 3,5 en 4*, maar toch maar 4* voor de pracht(ige muziek en het kopje van het jongste gastje

Mijn tweede Van Sant-film in evenveel dagen.

Na het schitterende Elephant is dit ook weer zo'n pareltje. Net als in Elephant( waar toch nog een beetje verhaal in zat) alweer weinig verhaal en vooral registreren. Visueel erg prachtig, schitterend ondersteund door de muziek. Prachtig hoe de lange verre shots het gevoel van oneindigheid en radeloosheid perfect weergeven. Enkele ongelooflijk mooie scènes: Affleck op de rots, 360°-scène, het hypnotiserende effect van de "dansende hoofden"-scène. Prachtig.

The Godfather, door velen beschouwd als één van de beste films allertijden, is niets meer dan een lang uitgesponnen simpel drama-filmpje.

Mafiafilms zijn absoluut niet mijn favoriete (sub)genre( familievetes, extreme loyaliteit aan de familie en moorden die worden gepleegd alsof het niks is zeggen mij absoluut niks) , maar waar hedendaagse mafiafilms zoals "The Departed" en "Road to Perdition" toch nog weten te boeien is "The Godfather" voor mij niks meer dan een simpele soap. Enkele familiefeestjes, enkele mafia-opdrachtjes en wat gesprekken en afrekeningen tussen de families onderling is alles wat er gebeurt.

Visueel is het erg saai waardoor de film voor mij totaal geen sfeer uitstraalt en het acteerwerk is , op Pacino en Duvall na, zwak. Vooral Brando doet niks meer dan enkel een typetje spelen.

Het laatste half uur, niet toevallig met Pacino in een belangrijke rol, weet de film alsnog te redden.

2.5*. De film mag dan wel een goddelijke status gekregen hebben, voor mij ontstijgt hij alleszins nooit de middelmaat.

Het tweede deel van The Godfather kent voornamelijk dezelfde minpunten als het eerste deel, namelijk het teveel aan saaie, overbodige scènes die maar blijven duren.

Helaas begint de tweede film niet waar de eerste film eindigt. In plaats van het verhaal van Micheal als beginnende Don, zien we het verhaal van Micheal die al een paar jaar aan de hoofd staat van zijn familie. Voor mij totaal oninteressant. Het eerste anderhalf uur was dus een erg lange zit. Voor mijn part mochten er een heel pak scènes geknipt worden uit dat eerste half uur. De sfeer die de eerste film nog een beetje kende is in het eerste anderhalf uur ook compleet verdwenen. Het acteerwerk is globaal gezien iets beter dan in de eerste film, maar het blijven toch Duvall en vooral Pacino die er bovenuit steken.

De flashbacks vond ik zowel overbodig als oninteressant. Ik denk dat het wel al duidelijk was dat familie voor Vito Corleone, en met uitbreiding dus de hele familie Corleone erg belangrijk is. Het feit dat Vito Corleone zich heeft moeten opwerken van doodnormale werkmens tot één van de belangrijkste mafiabazen was ook wel al vrij duidelijk in de eerste film. De Niro is redelijk maar naarmate de film vordert zet hij Vito Corleone, net als Brando in de eerste film, meer en meer neer als een typetje.

Gelukkig is het laatste anderhalf uur een pak beter. De sfeer wordt grimmiger en het verhaal interessanter met enkele boeiende scènes tot gevolg. Maar het blijft toch vooral Pacino die de film naar een hoger niveau tilt. Ik heb vooral het laatste uur toch zitten genieten van de manier waarop hij Micheal neerzet.

De conclusie is vrij simpel. Ik vind deze film iets beter dan de eerste omdat de film nu hoofdzakelijk rond Micheal draait. De film duurt echter minstens een uur te lang. Door die oninteressante scènes kom ik niet hoger dan 3*