Opinions

Een film met een warrig begin dat vol zit met bijna niet te volgen flashbacks die mij niet helemaal lekker het verhaal in zogen. Na ruim een uur begon het wel interessant te worden, maar toen ging ik mij irriteren aan de volledig willekeurige soundtrack, o.a. bij die racefiets-scene. Ook die relaties onderling en de invloed van die gast zijn verslaving op die vader vond ik allemaal maar matig uitgewerkt. Vraag me ook af wat dat vriendinnetje in vredesnaam toevoegde aan dat verhaal ze was alleen maar nodig om hem weer te laten gebruiken en een eind aan het verhaal te maken.

En als Steve Carell begint te schreeuwen moet ik automatisch terugdenken aan Bruce Almighty, dat helpt ook niet echt.

Als geheel vind ik deze film heel goed, de muziek, montage, gewoon alles klopt. Na een rustig en niet al te spannend begin kom je als kijker langzaam in een wereld van paranoia, agressie en nog meer van die emoties die samenhangen met drugsgebruik en bad trips. Het is heel knap wat de regisseur hier heeft gedaan, hij heeft van allemaal ingrediënten die op zichzelf niet veel bijzonders zijn iets gemaakt wat je meeneemt naar een wereld waar de meeste mensen nooit komen. En daar ligt wat mij betreft ook meteen de zwakte van de film, er is niets wat er echt uitspringt. Alles is al honderd keer gedaan, of een personage begint met iets en het wordt nooit extreem genoeg, iets dat ik dacht zeker wel te zien. Ik had gehoopt op Irreversible, maar dan vijftig keer overtroffen. Ook als ik het vergelijk met een favoriete film van mij over drugsgebruik: Trainspotting, daar zitten genoeg memorabele scenes in, Climax daarentegen heeft er geen een. Dus geweldige film om één keer te kijken en gewoon te genieten, bij de tweede keer zal het effect een stuk minder zijn.

Pas aan het einde drong tot mij door dat dit een heel ander verhaal had kunnen zijn. De film begint met heel veel scetch-achtige humor, typisch Chinees maar voor de verandering ook leuk voor Laowai. Aan het publiek te horen waren de inside jokes ook leuk, helaas snap je die alleen als je Chinees kunt verstaan, want ze waren niet te vertalen. Halverwege laten ze de komedie los en wordt dit meer een serieuze film over topsport en de offers die de topsporters moeten brengen. Dat maakt van Pegasus een onevenwichtige film, het is niet goed, niet slecht, kan ook niet, want het is van alles wat. Het enige dat ik echt top vond waren de special effects, die zijn echt goed. Niet 'wel goed voor een Chinese film', nee, ze zijn gewoon goed. Die shots in de laatste race uit echt onmogelijke hoeken gefilmd zijn indrukwekkend. Zelfs al is 80% daarvan CG, dan is het nog indrukwekkend gedaan, zeer realistisch.

Als ik zeg dat dit een feelgoodfilm is dan weet je al hoe het afloopt. Ken je het plot of heb je de trailer gezien dan weet je ook het begin en midden. Maar afgezien van de voor de hand liggende grappen en ontelbare clichés zijn er toch nog wel wat dingen die Instant Family beter maken dan een dinsdagavond RTL4 drama. Het zijn vooral de net iets te veel ongemakkelijke momenten en vreemde onderonsjes die de personages met elkaar hebben, Wahlberg en Byrne zijn in die scenes goed op elkaar ingespeeld. Ook die moeder van Byrne's personage en die zwager zijn leuk om naar te kijken, het is dan ook een grote fail dat hun beste grappen al in de trailer zitten. Deze film had stukken beter kunnen zijn als de makers één genre hadden durven kiezen, in plaats van de fans van Wahlberg en Byrne te veel te pleasen door ze een te grote dosis komedie te geven.

Vond de film niet veel bijzonders, zeker niet na het kijken van de trailer. Wat ik heb gezien was een twee uur lang kostuum drama dat vier uur lijkt te duren. Dat komt vooral door de tijdlijn in het plot. Ze hebben een paar hoogtepunten uit het leven van Mary en Elizabeth gepakt en die geprobeerd met wat controversiële subplots aan elkaar te plakken. Meestal is het resultaat daarvan niet meer dan een paar acteurs die bedroefd kijken en met een zwaar middeleeuws accent iets serieus proberen te blaten in een donkere vochtige ruimte. Er zijn wel een paar momentjes die eruit springen door Saoirse Ronan, maar die zijn niet genoeg om het hele project te redden.

Kortom: middelmatig plot, langdradig en historisch gezien een zooitje.