Opinions

Een kunstwerk weer van Terrence Malick dat sterk gericht is op de beleving. De beelden, de muziek, de omgevingsgeluiden zijn net zo belangrijk als het verhaal. Een verhaal dat wordt verteld met weinig woorden; de gebaren en gezichtsuitdrukkingen van de personages vertellen al de helft en er zijn dan nog maar een paar korte zinnen nodig om te weten wat ze denken of van plan zijn. Af en toe gaat het geluid zelfs gewoon uit, bijvoorbeeld als er een boze buurtbewoner al scheldend en tierend zijn punt staat te maken. Dit is typisch Malick: het is niet nodig om precies te weten wat er wordt gezegd; het wordt wel duidelijk wat het personage vindt door de manier waarop hij zich gedraagt. En zo niet, dan blijkt dat wel weer uit een volgende scène. Hij neemt er immers ruim de tijd voor, zodat we uitgebreid de kans krijgen om te ervaren wat de personages ervaren. Een prachtige film waarin een enorm groot contrast wordt gecreëerd tussen het mooie en het lelijke. We worden als kijker enerzijds getrakteerd op eindeloos mooie beelden (en geluiden) van het leven in de Oostenrijkse bergen en de liefde tussen de twee hoofdpersonen, maar anderzijds ook geconfronteerd met de slechte kanten van de mens die tevens in beelden worden gevat in de vorm van de kale binnenkant van de gevangenis. Een emotionele trip die perfect wordt gedragen door de schitterende muziek van James Newton Howard.