Opinions

Goede derde film, maar net niet zo goed als ik gehoopt had. Wel leuk dat ze veel teruggrepen naar de eerdere delen, waardoor ik een goede continuïteit in het verhaal ervoer. Bane is een goede villain en kwam dreigend over met zijn fysiek, zijn stem en zijn acties. Ik ben blij dat ze het over een andere boeg hebben gegooid en niet met een soort tweede joker aan kwamen zetten in de vorm van The Ridler. Het verhaal is goed, met een geloofwaardige twist, spannend, maar richting het einde ging het wat conventioneel aanvoelen. In wezen voegt Bane ook geen nieuwe beweegredenen toe, want hij wil enkel hetgeen waar Ra's Al Gul voor stond, afmaken, wat hem toch wat vlak maakte. We zien echter wel ontwikkeling in het karakter van Batman en zijn relatie met Alfred, Catwoman is een leuk personage en de actie houdt je de hele film lang in zijn greep. Ik had het mooi gevonden als het verhaal was afgesloten met de dood van Batman en zonder Robin die de Batcave bezoekt, want dat doet mij huiveren voor een vervolg met Batman en Robin, een dynamisch duo, dat gezamenlijk de misdaad gaat bestrijden, geregisseerd door een onbekwame regisseur. Brrrr.

De film nogmaals gezien en score verhoogd van 4,5* naar 5*. Dit is toch wel echt topentertainment en het enige zwakke plotelementje (de totale ommekeer van Harvey Dent) stoorde mij nu minder. De Joker bewiijst hiermee eigenlijk dat de rand naar 'madness' zeer dun is en er maar weinig voor nodig is om iemand daar overheen te duwen. Dat de joker dit kon zien aankomen, nemen we dan maar voor lief. Verder zie ik de ongeloofwaardigheid van een enkele actiescène (zoals het aankoppelen aan het vliegtuig in Hongkong) graag door de vingers, want het totaalplaatje, met in het bijzonder de legendarische rol van Heath Ledger, de prachtige cinematografie, muziek en script, laat een diepe indruk achter.

Goede film. Het heeft een hart en een ziel. Een sterk verhaal zonder eenvoudige tegenstellingen van goed-versus-kwaad. Er zijn goede en slechte apen en goede en slechte mensen, met ieder toch begrijpelijke motivaties. De film is boeiend van begin tot eind want de actie staat steeds in dienst van het verhaal.

Ik was er klaar voor om deze film heel erg leuk te gaan vinden, maar helaas. Niet dat er geen humor in deze film zit: er zitten best veel goede grappen in, bijvoorbeeld die waarin Deadpool zichzelf op de hak neemt, de draad steekt met Wolverine, maar ook 20th Century Fox, Disney en Marvel moeten het ontgelden. De film is, net zoals de eerste 2 delen, op zijn best als hij zichzelf relativeert. Maar helaas slechts tot een bepaalde hoogte: deze film lijdt onder zijn eigen drang om er van alles te veel in te willen stoppen. Deadpool is in het begin nog even leuk om naar te luisteren, maar hij stort zoveel onzinnig gepraat over zijn medestanders uit, dat je wel snapt dat Wolverine al snel tegen hem zegt dat hij zijn kop eens moet houden. En de zelfbewuste humor begint op de zenuwen te werken als het zoveelste infantiele grapje uit z’n mond komt en met al dat gebabbel wil het verhaal op zichzelf eigenlijk maar niet vlotten. Wanneer de twee protagonisten een tweede keer met elkaar in gevecht gaan, terwijl die eerste keer al zo lang duurde en zo onzinnig was, begint mij het gevoel te bekruipen dat dit het is en er niet meer echt een plot komt dat het verhaal verder aandrijft. Dat plot komt er wel, maar veel is het niet; er is geen urgent doel om naar te streven, in ieder geval niet iets dat er voor je gevoel toe doet en dus ook geen spanning, nul-comma-nul. Het is weer eens iets met een universum en verschillende mensen uit een ander universum, die veel makkelijker dood gaan dan we gewend waren, zodat het niet meer zoveel uitmaakt en je geen klap om die mensen hoeft te geven, waardoor de emotionele betrokkenheid naar 0 daalt. Er wordt op een gegeven moment letterlijk door iemand gezegd dat zij niets om Deadpool’s universum geeft en je denkt: inderdaad, ik geef er nu ook eigenlijk niets meer om. Dan zit er ook nog een hoop actie in de film, maar zoals gezegd: een groot deel van de eerste helft zijn dat gewoon de twee titelpersonages die elkaar om onduidelijke redenen naar het leven staan; niet iets wat ooit spannend zou kunnen zijn, want beiden hebben er een handje van om toch altijd alles te overleven. Ook al krijgen ze 50 messteken te verduren, 10 seconden later lopen ze weer door alsof er niets aan de hand is. Wat is daar nou aan? Als we dan wat andere vechtscènes krijgen, dan zijn dat weer meteen van de soort een klein groepje tegen een heel leger, waarbij gek genoeg het kleine groepje altijd wint van de grote overmacht. De prent gaat eigenlijk gebukt onder zijn eigen zelfbewuste insteek die een doel op zich lijkt te zijn geworden, terwijl die in de eerste film, waarin het met mate werd gedaan, nog wel goed werkte. Ten slotte is het tekenend dat er wordt aangekondigd dat het maar eens klaar moet zijn met dat multiverse gebeuren. Maar vervolgens doordrenken ze deze film nog wel even vol met precies die ongein.
Geinig om te kijken, maar dit vergeet je ook snel weer. Drie sterren.

Het grootste probleem van deze film is dat het een tamelijk omvangrijk verhaal in 2 uur probeert te proppen. Dat lukt op zich wel, alle elementen uit het boek komen aan bod, maar ze komen er niet zonder kleerscheuren vanaf. Had de film twee en een half uur mogen duren, dan had er net even wat meer vlees aan de botten kunnen zitten. Nu raast de film in een moordend tempo aan ons voorbij, zonder tijd te nemen om wat langer stil te staan bij zaken die de film wat meer diepgang konden geven. Waarom is het belangrijk dat de stenen tafelen gevonden worden; wat drijft Quinten? We komen het niet te weten. Evenzo had er wat meer gewicht gegeven mogen worden aan de gebeurtenissen in Rome, waarin vader en zoon beslissen de tafelen te stelen, vervolgens een plan opstellen en dat uitvoeren. In het boek was dit heel spannend en dat mis ik in de film.
Positieve punten: de hemel is goed en sfeervol vormgegeven; de casting: alle acteurs vond ik passen bij de personages uit het boek en er wordt goed geacteerd. De grappige opmerkingen van Onno komen goed uit de verf.