Opinions

Gisteravond deze film gekeken na het lezen van alle lovende recensies, en het is inderdaad een goede thriller, maar ook weer geen meesterwerk. De twist op het einde was sterk en bleef echt door mij hoofd spoken, de moorden zijn sadistisch en luguber (de spaghetti man en de man op het bed die nog bleek te leven springen eruit) en de sfeer rondom het stadje was goed en sinister, maar voor de rest is dit een misdaadfilm die ik wel vaker heb gezien, zij het van goed niveau, dat wel. Acteerwerk was redelijk maar niet speciaal. Morgan Freeman speelde degelijk maar niet bijzonder goed, van Brad Pitt ben ik geen fan en hing wat te veel de cool guy uit, maar ik moet zeggen dat hij op het einde de verwarring wel sterk bracht. Zal ik de man die mijn vrouw vermoorde wel of niet doden? Uiteindelijk doet hij dat dus wel, waardoor John Doe wint. Uiteindelijk heb ik mij prima geamuseerd met deze bij vlagen spannende film.

Een redelijke film, zoals je ze vaker ziet in dit genre. Het verhaal vond ik niet bijster sterk en wat vaag (vooral de rol van het personage van Anette Bening vond ik soms wat onduidelijk) en de dialogen waren soms wel slecht en onbegrijpelijk, maar daar tegenover staat dat er goede actiescenes inzitten, dat de ontploffingen door de terroristen goed in beeld waren gebracht en dat je in dit soort films altijd wel 2 of 3 goede acteurs hebt zitten. Dat is nu het geval met Denzel Washington, Bening en Bruce Wilis (die in mijn ogen ten onrechte een razzie heeft gekregen).

Blijkbaar was deze film controversieel, omdat het moslims zou wegzetten als terroristen. Dat vond ik nou wel meevallen. Dit soort aanslagen zijn helaas ook in het echt gebeurd, dus in die zin is de film realistisch, maar als je kijkt naar hoe vervolgens de overheid en het leger elke Arabier oppakken, vastzetten, zelfs martelen en daarmee een hele groep over een kam scheert, dan lijkt er toch meer sprake van een anti-nationalistisch beeld, dat de film probeert op te roepen. Maar goed, dat is uiteraard mijn interpretatie.

Omdat Margot Robbie ooit eens zei dat dit haar favoriete film met Harrison Ford was, besloot ik hem eens te kijken. Het is een aardige survival film om eens te zien, maar de dag erna zag ik Cast Away en dan is het contrast erg groot. Pluspunten zijn het samenspel van Ford en Anne Heche (alhoewel zij met name aan het begin erg irritant kon zijn) en de aardige actiescenes die erin zitten.

Dat de film wat ongeloofwaardigheden had, vond ik niet erg, want dat hoort gewoon bij dit soort films. Ook cliches horen erbij (zo weet je vanaf minuut een al dat Heche en Ford een romance gaan krijgen en dat zij haar man verlaat), maar daardoor is het verhaal erg voorspelbaar. Het begin van de film was erg moeilijk door te komen, pas wanneer Ford en Heche op het eiland zijn, wordt het niveau omhoog getrokken. De humor was erg matig en flauw, en ik heb me zitten ergeren aan de meeste bijrollen, die vooral vervelend waren. De piraten waren erg cliche en dom, en zaten er hooguit in voor de actie. Wel leuk was dat Temuera Morrison in deze film zat (Star Wars fans kennen hem maar al te goed).

Verstand op nul en niet te veel nadenken, en deze film kan best voor een avondje vermakelijk zijn, maar verwacht niet iets hoogstaands.

Behoorlijk aparte film, maar heb me uitstekend vermaakt. Het genre horror is hier wel wat misplaatst, want (hoewel er zeker wat koppen rollen letterlijk en het wat bloederig is) eng is dit zeker niet. Ik heb hem gisteravond gekeken en er niet van wakker gelegen. Ik zou deze film eerder omschrijven als een combi van misdaad en fantasy, met een duister randje. Maar spannend was het zeker, het verhaal was goed en de film had een lekker duister, gothic sfeertje. De cast had ook een aantal leuke namen. Johnny Depp speelt op zijn eigen, excentrieke wijze de detective en het meisje (uiteindelijk de love interest van Crane) speelde ook goed. Verder was het leuk om Michael Gambon, Richard Griffiths, Ian McDiarmid en Christopher Lee in de (bij)rollen te zien, allemaal acteurs met grote rollen in andere films. De muziek vond ik minder, maar paste wel goed bij de film.

Een vermakelijke film die wel wordt gezien als een Die Hard rip off. Het lijkt er wel op, maar het verhaal heeft toch een eigen smoel. Een politieagent moet ervoor zorgen dat een groep passagiers veilig uit de bus komt. Het is niet gemakkelijk, omdat de bus ontploft bij een snelheid lager dan 50 km/h. Vond ik op zich leuk bedacht en het levert ook een aantal spannende en chaotische scenes op. Tuurlijk is het allemaal wel wat onrealistisch, maar voor mij mag dat de pret niet drukken, want het hoort wel enigzins bij actiefilms vind ik, zie ook Die Hard of Taken. Acteerwerk vond ik niet heel geweldig. Keanu Reeves speelde nog wel redelijk, maar aan Sandra Bullock zat ik me af en toe te irriteren. Dennis Hopper vond ik ook wat over the top. Verder, zoals ik eerder al zei, heeft de film goede actie die ook mooi gefilmd is. Alleen het einde, waarin de personages van Reeves en Bullock op elkaar verliefd worden, had van mij niet gehoeven. Maar ja, dat is nou eenmaal een eis van Hollywoord, waarin dit soort dingen blijkbaar moeten. Als je zin hebt in een actiefilm en geen al te hoge eisen stelt, dan is dit een aanrader.

Star Wars is, net als de Indiana Jones reeks, een franchise die van grote nostalgische waarde is voor mij. Als klein jochie keek ik de films regelmatig, zelfs de mindere prequels, en ik verzamelde een heleboel lego sets van Star Wars. Nu als volwassene ben ik niet meer zo'n fan, maar ik kan het nog steeds waarderen. Gisteren besloot ik om A New Hope maar weer eens te kijken. En ik was niet teleurgesteld. Deze review zal een beetje met een roze bril zijn, maar neemt niet weg dat ik A New Hope een film vindt die goed in elkaar zit.

De film zuigt je al direct in het verhaal vanaf het moment met de verschijning van de Star Destroyer en je merkt direct dat er iets spannends staat te gebeuren. Ook maak je kennis met een van de meest iconische schurken ooit, Darth Vader. De prequels ken ik goed genoeg, dus ik weet dat Darth Vader Anakin Skywalker is, en daarmee ironisch genoeg de vader van Princess Leia, achter wie hij aan zit voor de plannen van de Death Star. Dit neemt wel wat van het mysterie weg, maar neemt niet weg dat hij nog steeds dreigend is.

De robots C-3PO en R2-D2 ontkomen met de plannen en komen op de planeet Tatooine, waar zij gevangen worden door Jawa's en worden verkocht aan de oom van Luke, en zo maken wij ook kennis met Luke, een ongeduldige en ietwat zeurende jongeman die graag weg wil van Tatooine en die kans nooit lijkt te krijgen. Daar komt verandering in wanneer hij Ben Kenobi ontmoet, die, nadat hij het bericht van Leia heeft ontvangen van R2, op weg wil naar Alderaan en Luke graag wilt meenemen. Luke aarzelt, maar waarna zijn oom en tante worden vermoord, is hij overtuigd van dat hij weg wil en een jedi wil worden.

Het verhaal wordt best langzaam verteld, wat ik op zich prima vindt, want ik zelf ben niet zo van het haastige van tegenwoordig. Bij een film als alien stoorde mij dat ook niet. Het geeft mooi de tijd om alles goed te introduceren, van de hoofdpersonen tot de verschillende soorten wezens. Daarover sprekend, ze zien er mooi uit, en dat geldt ook voor ruimteschepen als de Millenium Falcon. De special effects vind ik meer dan prima, het is niet zo indrukwekkend als in modernere delen, maar voor die tijd zijn ze knap gemaakt.

Toch is de film wel enigzins gedateerd. De teksten die de personages zeggen klinken nogal knullig en oud, de special effects zijn natuurlijk wat oud vergeleken met tegenwoordig en het kan voor de moderne kijker best saai zijn om hierna te kijken, aangezien er weinig tempo in het verhaal zit. Verder is het lichtzwaard gevecht tussen Vader en Obi-Wan erg houterig, hoewel je ook best daar tegenin kunt brengen dat Vader in een harnas zit dat het moeilijk maakt om soepel te bewegen en Obi-Wan een oude man is.

De personages zijn verder ook nog niet zo ontwikkeld als in latere delen en minder sympathiek, en dat maakt het voor mij toch wel een van de mindere delen. Luke is nogal een zeurderig personage, Leia vertoont prinsessen gedrag en Han Solo is een egoïstische geldwolf. Vergelijk het maar eens met Return of the Jedi en je ziet wat ik bedoel. Ben Kenobi is natuurlijk de zeer wijze jedi en Darth Vader is kwaadaardig en mysterieus, over hem wordt later meer duidelijk, tenzij je de prequels al kent. Chewbacca en de robots zorgen voor wat humor samen met Han.

Ook vind ik niet elke scene even geweldig, zo is het stuk in de woestijn wat langdradig en de aanval op de Death Star is ook minder spectaculair dan ik mij herinnerde. Daartegenover staat wel een mooi opbouwend verhaal, en daarom beschouw ik dit toch als een goed Star Wars deel, ook al valt deze wel wat in het niet bij de volgende delen, die gewoon net wat beter zijn qua verhaal, personages en onthullingen (die ik niet ga weggeven) en toch ook de tand des tijds iets beter hebben doorstaan.

Na 16 jaar weer een nieuwe Star Wars, en dan zijn de verwachtingen hooggespannen. En kan het alleen maar tegenvallen. Dat gebeurde dus ook.

Allereerst gaat het voor mij al mis bij het onderwerp: politiek. De hele film gaat eigenlijk over de schermutselingen tussen de republiek en de separatisten. Als je een film zo saai mogelijk wilt maken dan moet je het over politiek hebben, en dat is nooit goed, en zeker niet in een Star Wars film.

De personages zijn verder ook niet al te best. Qui-Gon Jinn vond ik nog wel redelijk als eigenwijze jedi meester, helaas sterft hij al in dit deel, ik had graag meer van hem gezien. Liam Neeson is trouwens de perfecte man om een wijze jedi meester te spelen. Obi-Wan Kenobi vond ik in dit deel er niet heel erg uitspringen en is zelfs wel te veel volgzaam naar de jedi raad en te kritisch op zijn meester. Zijn rol is later beter. Verder zien we een heleboel personages die oninteressant zijn, zoals Padme Amidala, Mace Windu of de seperatisten, of ronduit irritant, zoals Jar Jar Binks. Darth Maul is een vijand die er cool uitziet met zijn rooie gezicht en dubbelzijdig lichtzwaard, maar heeft totaal geen achtergrond en is dus ook niet boeiend. En dan hebben we jonge Anakin. Dat het nodig is om hem tegenkomen, snap ik. Maar de gebeurtenissen rondom hem zijn gewoon weinig boeiend, daar kom ik later op terug.

De film staat vol van vervelende scenes. Uiteraard al die politieke zaken, van onderhandelingen tot vergaderingen en afspraken. De introductie van Jar Jar. En dan krijgen de gungans ook nog eens een prominente rol aan het eind van de film. Het hele stuk op Tatooine is saai, met als dieptepunt de podrace. En dan op Coruscant, wat ook niet overhoudt.

De film wordt pas leuk wanneer zij het paleis proberen terug te nemen. Het gevecht van Qui-Gon en Obi-Wan tegen Darth Maul is spectaculair en vermakelijk. Verder zien we ook een rip-off van de eerdere Star Wars, namelijk wanneer de Naboo fighters het controleschip van de separatisten proberen te vernietigen, lijkt totaal niet op de de aanval van de rebellen op de Death Star. En hoe kan een kind een ruimteschip besturen en ook nog eens dat controleschip vernietegen? Ik heb hier geen woorden voor. En de gungans die het opnemen tegen die robots is alleen maar bedacht om Jar Jar (nota bene als generaal ) en zijn volk een belangrijke rol te geven.

Een matige film die niet in de schaduw mag staan van de originele trilogie, en dat is jammer, want er had veel meer ingezeten. Maar een heleboel verkeerde keuzes zorgen ervoor dat The Phantom Menace niet de film is waar je op hoopt bij een Star Wars film. De film ziet er overigens wel mooi uit, en heeft betere special effects, maar dat boeit niet wanneer het verhaal niet goed is.

Het 2e deel, waarin het gaat over de het ontstaan van de clone wars. Interessant zou je zeggen! Nou nee. In plaats daarvan krijgen we een saaie zoektocht naar degene die Padme probeert te vermoorden, en een zeer langdradig liefdesverhaaltje over Anakin en Padme, die niet bij elkaar mogen zijn, want Anakin is Jedi en die mogen niet op die wijze liefhebben, maar natuurlijk kan Anakin zijn gevoelens niet verbergen. Het levert, zoals ik al zei, een zeer langdradig tafereel op, met hilarisch slechte dialogen (I don't like sand). Nu kun je zeggen dat Hayden Christensen hiermee niet wordt geholpen, en dat is ook wel zo, maar je kunt alsnog wat van je personage proberen te maken. Helaas faalt Christensen hierin, en ook Natalie Portman valt gewoon door de mand.

Dit is in ieder geval driekwart van de film. Het laatste gedeelte is gelukkig wat beter, wanneer Obi-Wan op Geonosis gevangengenomen wordt door Count Dooku en Anakin en Padme hem proberen te redden. Uiteindelijk krijgen we ook het gevecht in de arena, wanneer Mace Windu en de andere jedi te hulp schieten en de clones ook voor het eerst in actie komen, plus de oorlog die volgt. Maar dan heb je de leukste momenten gehad.

Dit deel is wat mij betreft het slechtste deel, zelfs de Phantom Menace is beter. Alles aan de film is te lang en te oninteressant. De slechteriken zijn ook niet boeiend, alleen Jango Fett is leuk en al wat boeiender dan zijn zoon Boba in de originele trilogie. Count Dooku is niet alleen saai, maar ziet er ook niet cool uit, en die separatisten vind ik ook 10x niks. Ik vind hun beweging gewoon weinig boeiend, maar dat heeft te maken met het feit dat ik politiek in deze films maar weinig aan vind. Verder is het ontstaan van de clones leuk, maar is maar een heel klein deel van de film. Het lichtzwaardgevecht aan het eind is de minste van de prequels, maar het is wel leuk om Yoda een keer in actie te zien. En uiteraard hebben we aan het eind de bruiloft. Matig en Star Wars onwaardig, aangezien je veel meer had kunnen doen met deze film, maar dit is niet de weg.

De derde prequel film, en warempel! Het is zowaar een goede film geworden! Hij staat zelfs in mijn top 3 favoriete Star Wars films! Het heeft vooral te maken met het feit dat er veel minder sprake is van de gebruikelijke prequel ergernissen. De film heeft de beschikking over een goed script en een goed plot, met betere en soms ook meer grappige dialogen. Dit is natuurlijk de film waarin Anakin wordt verleid tot de duistere kant en Darth Vader wordt, en het de aanloop ernaar toe is mooi om te zien, vooral hoe Palpatine de hele tijd probeert Anakin te verleiden en te manipuleren, waar hij uiteindelijk ook in slaagt. Sowieso is Palpatine de ster van de film en de beste slechterik van de prequels. De bad guys stellen weinig voor. Count Dooku blijft saai, alleen het moment waarop Anakin hem vermoord, waarbij Palpatine hem zit te pushen, is mooi gedaan. General Grievous is cool voor kinderen, maar dat is het. Oninteressant personage.

De hoofdrolspelers zijn gelukkig grotendeels beter. Obi-Wan Kenobi is op zijn best in dit deel met zijn one-liners en humor. Aankin Skywalker is natuurlijk de man om wie het draait in dit deel, en ik vind dat Hayden Christensen een stuk vooruit is gegaan. De manier waarop hij Anakin speelt wanneer hij overloopt en wanneer hij slecht is, is goed gedaan, al heeft hij soms wat last van slechte dialogen en houterigheid. Padme Amidala heeft een kleinere maar niet minder belangrijke rol, aangezien zij de reden is waarom Anakin overloopt, om haar te redden. Yoda heeft een mooie vechtscene tegen Darth Sidious op het eind. Mace Windu heeft een aardige rol als iemand die twijfelt aan Anakins loyaliteit en hem daarom wantrouwt. Uiteindelijk sterft hij door de bliksem van Palpatine na een poging om hem te arresteren, nadat Anakin aan Windu de ware identiteit van Palpatine heeft onthuld.

Aan actie ontbreekt het niet in dit deel. Aan het begin van de film wordt je al gelijk in een ruimteschipgevecht gegooid, wanneer Anakin en Obi-Wan proberen om Palpatine te redden uit de handen van Dooku en Grievous. Verder heeft dit deel ook de meeste lichtzwaard gevechten van volgens mij alle Star Wars films, waarbij die tussen Anakin en Obi-Wan het hoogtepunt is. Mijn probleem is alleen dat de gevechten erg over the top zijn, en ik heb liever de meer ingetogen en emotioneel (op die ene na die ik genoemd heb) geladen gevechten uit de originele trilogie.

Dus over deze film ben ik louter positief. het heeft een paar probleempjes misschien, maar dit deel zit een stuk beter in elkaar dan de voorgaande delen en de gehele sequel trilogie, dus ik reken deze tot een van de beste uit de reeks.

De laatste disney Star Wars film. Een paar jaar na de controversiële ontvangst van The Last Jedi, moest Rian Johnson het veld ruimen en keerde J. J. Abrams weer terug om The Rise of Skywalker te regisseren. Het is duidelijk dat in deze film veel aan damage control wordt gedaan, om de ''foute'' keuzes van Johnson weer te herstellen. De film hangt daardoor als los zand en toevalligheden aan elkaar. Het eerste stukje van de film bewijst dat al wanneer Poe Dameron zegt: ''Somehow Palpatine has returned.'' Inderdaad, na de dood van Snoke haalt Abrams Palpatine maar weer van stal, enerzijds als fan service, anderzijds omdat hij waarschijnlijk geen idee had wie de nieuwe bad guy in de plaats van Snoke moest worden. Om Kylo Ren nou de nieuwe machtige hoofdvijand te maken zou, gezien zijn character arc, onzinnig zijn geweest. Een verklaring voor zijn terugkeer wordt niet gegeven, behalve dan dat Palpatine zegt: ''The dark side of the force is pathway to many abilities, some considered to be unnatural.'' Duidelijk bedoeld als knipoog naar deel 3 ook. En datgene wat Poe zei. Verder niets, maar het haalt wel even mooi onderuit dat Anakin degene is die de force in balans moest brengen. Verder komen wij te weten dat Snoke slechts een kloon was, wat voor mij heel erg onbevredigend is, en dat Rey de kleindochter van Palpatine is, en zo maakt Abrams even korte metten met de visie van Johnson uit deel 8, waarin Rey afstamde van niemand. Heel erg vergezocht allemaal.

Het verhaal hangt ook samen met allerlei toevalligheden. Oh, we zakken door drijfzand, en laat daar nou juist de Sith wayfinder liggen, waar wij naar zochten. Oh we worden aangevallen door stormtroopers, maar op wonderbaarlijke wijze is Lando Calrissian daar, om ons te redden. En zo zijn er meer voorbeelden op te noemen. Het meest teleurstellend aan de film was het einde. Rey confronteert dan uiteindelijk haar grootvader Palpatine, met een beetje hulp van Ben Solo, die daar dan toevallig aanwezig is. Ben confronteert op de achtergrond de Knights of Ren (jawel, die had je ook nog, Johnson was hen vergeten), die hij eenvoudig verslaat, nadat hij op toevallige wijze een lichtzwaard in handen had gekregen via Rey, zodat Rey het kan opnemen tegen Sidious. Nadat zij bijna is verslagen, komt Ben haar te hulp, en worden zij beiden door de bliksem van Palpatine geraakt, en waar Ben eenvoudig in de afgrond wordt geworpen, kan Rey ineens oprijzen, en met twee lichtzwaarden de bliksem tegenhouden en gemakkelijk Palpatine overmeesteren en verslaan. Dan lijkt zij toch om te komen, maar warempel, Kylo is niet dood, maar slaagde erin om uit de afgrond te klimmen, om vervolgens Rey te helen met zijn force krachten. We krijgen nog een overbodige romance tussen de twee (serieus, jullie waren toch eerder vijanden?), waarna Ben sterft.

Nu lijkt het alsof ik heel negatief ben, maar ondanks alles heb ik me toch vermaakt met het kijken van deze film, ook al sloeg het soms nergens op (maar dat had ik met deel 8 ook al). Visueel blijft het mooi, en ondanks mijn kritiek op Palpatines terugkeer, en het feit dat ik hem liever niet had teruggezien, blijft het een genot om Ian McDiarmid aan het werk te zien, die zich helemaal uitleeft in zijn rol. De band tussen Rey en Kylo blijft het beste wat de sequels te bieden hebben, en verder krijgen we nog een aantal leuke cameos, zoals Han die verschijnt aan Kylo, na zijn gevecht tegen Rey. Of Luke die even terugkeert en een x-wing optilt, zodat Rey verder kan met haar missie. En het enige positieve moment tijdens het einde is, wanneer Rey bijna lijkt te sterven, hoort zij in haar hoofd de stemmen van allerlei bekende Jedi Meesters uit de andere delen, waarna zij weer de kracht heeft om Palpatine te verslaan. En uiteraard Lando, maar zijn rol voegde weinig toe. Dus ik heb me vermaakt, maar het is duidelijk dat, na een goed begin met The Force Awakens, de sequels toch teleurstellend zijn uitgepakt, voor mij dan. Het heeft toch wel te maken met het feit dat je twee regisseurs had, die allebei een andere visie hadden op het verhaal, waardoor er amper een goede lijn inzit, hoewel er zeker goede ideeën waren.

Nadat lange tijd episode 3 (jawel, een prequel film) mijn favoriete Star Wars film was, is die plek later overgenomen door episode 6, Return of the Jedi. Dit is dus nu mijn favoriete Star Wars film, hoewel ik ook wel het een en ander aan te merken heb. Het begin, waarin Luke en de anderen proberen om Han te redden, heb ik nooit het meest boeiende stukje gevonden. Het gevecht op Jabba's boot is wel goed, alleen jammer van Boba Fett. Het maakt mij niet uit hoeveel boeken en strips zijn verschenen over hem die van Boba een fan-favorite maken, in de films is hij teleurstellend, en zijn nogal sullige dood bevestigt mijn stelling. Verder kun je natuurlijk een discussie hebben over de ewoks. Ik had zelf geen problemen met hen eigenlijk. Voor de rest zit deze film vol met hoogtepunten. Yoda die sterft en aan Luke bevestigt dat Vader zijn vader is, en Luke moet de confrontatie met hem aangaan. Het gesprek tussen Obi-Wan en Luke over Luke's lotsbestemming, en waarin Luke de waarheid over Leia te weten komt. Een definitieve aanval van de rebellen op de tweede Death Star, die het verschil kan maken tussen wel of geen vrijheid. Lando Calrissian die de aanval leidt in de Millenium Falcon, en Han die twijfelt of hij zijn geliefde schip ooit weer terug ziet. De missie op Endor. C-3PO die door de ewoks als god wordt gezien, en zijn vrienden dienen als offer ter ere van hem. Luke die aan Leia onthult dat Vader zijn vader is en Leia zijn zus (en dus is Vader ook de vader van Leia is). De liefdesperikelen tussen Leia en Han, waarin Han twijfelt of Leia wel van hem houdt of toch voor Luke kiest, maar wanneer hij achter de waarheid over Luke en Leia komt, is hij opgelucht. Het mooiste van de film is de confrontatie tussen Luke en Vader, waarin Luke steeds pogingen doet om zijn vader weer naar de goede kant te halen. Hij lijkt daar niet in te slagen, en wanneer hij bij de keizer is, wordt Luke zelf ook op de proef gesteld en bijna verleidt tot de duistere kant. Hij zwicht niet, en wanneer hij het bijna met zijn leven moet bekopen, kiest Vader voor zijn zoon en verslaat hij de keizer. Vader moet daarbij ook het leven laten, en we zien nog een mooi moment tussen Luke en Vader, waarbij hij nog een keer met zijn eigen ogen zijn zoon beschouwt en hem dankbaar is, dat Luke hem heeft teruggehaald naar de goede kant. De Death Star wordt vernietigd en we krijgen een happy ending op Endor, waarin we ook een mooie scene krijgen waarin Luke zijn vader als geest ziet in zijn ware gedaante, en zich herenigt met Yoda en Obi-Wan, die op dat moment ook zichtbaar waren, en vooral trots zijn op wat Luke heeft gepresteerd.

Een hele lijst, maar het zijn voor mij wel de redenen waarom dit mijn favoriete film is. Ook heeft een paar minpuntjes (maar die hadden andere Star Wars films ook), het zit voor mij vol met dingen die Return of the Jedi voor mij een topper maken.

Hoe hyped was ik, toen deze film uitkwam. Een nieuwe Star Wars film, de periode na de originele trilogie. Ik was erg benieuwd hoe het zou worden uitgewerkt, en of de makers het echte Star Wars gevoel weer erin konden krijgen. En natuurlijk ook de vraag, of dit deel zich kon meten met de originele trilogie, na de wat tegenvallende prequels (Revenge of the Sith uitgezonderd). Ik ben de film gaan kijken in de bioscoop, en ik ben niet teleurgesteld geraakt! Star Wars is terug!

Het verhaal vond ik heel degelijk. Tuurlijk zien we een heleboel gelijkenissen met A New Hope, maar ik stoorde me daar niet aan, want het was boeiend genoeg om te kijken. Luke Skywalker is in dit deel verdwenen en de Resistance (in feite de rebellen onder een andere naam) moeten proberen om de kaart met zijn verblijfplaats compleet te krijgen door het laatste stukje, dat in handen is van Poe Dameron zijn droid BB-8, naar de eigen basis te krijgen. De First Order, onder leiding van Kylo Ren, zit ook achter de kaart aan, en in feite draait de film om dit verhaal, de zoektocht naar Luke Skywalker van beide kanten. Het lijkt misschien wat op de het verhaal van de plannen van de Death Star uit deel 4, maar ik vond de andere twist voldoende genoeg om me er niet aan te storen.

We maken uiteraard kennis met de nieuwe personages, waarvan ik Rey en Kylo Ren de boeiendste vond. Rey is een vrouw die leeft op Jakku en vooral stroopt voor rantsoenen om te blijven leven, en is daarnaast ook een dame met pit en degene die uiteindelijk force krachten blijkt te bezitten. Kylo Ren is een voormalige leerling van Luke die overgelopen is naar de duistere kant en wil proberen om nog slechter te worden dan Darth Vader. Finn en Poe hadden hun rol, maar vond ik persoonlijk minder boeiend. BB-8 mag zich meten met C-3PO en R2-D2 als een van de leukste droids uit het universum en die regelmatig mij een glimlach bezorgde. De enige die mij teleurstelde was Captain Phasma, die behoorlijk gehypet was, maar die een zeer knullige rol had in de film, waarin zij, nadat zij is overmeesterd door Finn en Han, in de trash compacter wordt gegooid.Maar hoe goed de nieuwe personages zijn, het contrast is toch groot wanneer een aantal van de bekende personages weer terugkeren, waarin Han Solo en Chewbacca de grootste rol hebben. Ook Leia, C-3PO en R2-D2 keren weer terug, evenals Luke zelf (jammer genoeg is dat helemaal op het eind, wanneer ze hem hebben gevonden, maar het maakt je wel benieuwd naar het volgende deel. Uiteraard is het zo dat de nieuwe personages de tijd nodig hebben om bekend te raken bij het publiek, en ik snap de behoefte ook om de bekende mensen weer te zien, maar daardoor is het misschien niet helemaal nieuw. Han Solo keert in het volgende deel ook niet terug, aangezien hij werd gedood door zijn zoon Ben ((Kylo Ren), die daarmee deed waar Vader niet in slaagde, namelijk zijn vader doden, waar Vader er niet in slaagde om Luke te doden. Ik vond dit zeker gewaagd, maar achteraf wel een sterke scene.

De film heeft duidelijk wat meer een disney laagje over zich heen, wat je kunt aanvoelen door de sfeer en het feit dat het allemaal wat minder serieus is dan voorheen. Uiteraard is humor helemaal op zijn plaats in een film als Star Wars, en ik heb een aantal keer kunnen lachen, maar soms was het wat te veel. Visueel is de film prachtig (vooral het shot wanneer de Starkiller Base (de nieuwe Death Star) de planeten vernietigt was mooi), en de cast met een mix van bekende en onbekende namen deed het naar behoren, hoewel de een wel wat beter was dan de ander. Daisy Ridley en Oscar Isaac vond ik van de nieuwe namen het best, en Harrison Ford en Carrie Fisher weten uiteraard hun rol goed in te vullen. Iets minder vond ik John Boyega en Adam Driver, vooral bij die laatste viel behoorlijk wat dreiging weg, toen hij eenmaal zijn masker afzette. Ook kwam hij wat zeurderig over.

Ik was uiteindelijk heel content met deel 7, die ik ook beschouw als de beste van de sequels. De film riep ook een heleboel interessante vragen op: Wie is Rey? Wie zijn haar ouders en wat is haar achtergrond? Hoe komt zij aan haar force krachten? Wie is de geheimzinnige Snoke? Hoe gaat het verder met Luke, is hij bereid terug te keren? Weet Kylo Ren inderdaad zijn grote voorbeeld (zijn grootvader) te overtreffen en nog slechter te worden? En wie zijn die Knights of Ren? Vragen die in de volgende delen zullen worden beantwoord. Of dat naar tevredenheid is gebeurd voor mij, zal ik aangeven in de reviews over deel 8 en 9.

Wat je mening ook over deze film is, het valt niet te ontkennen dat deel 8 een van de meest controversiële films uit de hele reeks is, die voor een verdeeldheid van de fanbase zorgde. Het ene deel vond hem fantastisch, het andere deel was teleurgesteld of vond dat de film Star Wars voor eeuwig voor hem of haar had geruïneerd (geen grapje, deze reacties bestaan echt). Ik behoor zelf tot het deel dat de film ok vond, maar ook de nodige kritiekpunten ziet.

Om positief te beginnen: visueel is dit in ieder geval een van de mooiste films ooit gemaakt, met een aantal schitterende shots, zowel in de ruimte als op de planeten zelf (ik noem bijvoorbeeld Crait). Het verhaal had zo zijn minpunten, maar ook zijn pluspunten. Ik vond de training van Rey en Luke erg leuk om naar te kijken, met genoeg interessante momenten, die inzicht gaven in de band tussen Kylo en Luke, maar ook Reys verleden. Ook de band tussen Kylo Ren en Rey via een of andere force connectie vond ik leuk bedacht en gaf weer een nieuwe dimensie aan de force. We krijgen nog een verrassende cameo van Yoda. Er zaten een aantal sterke gevechtsscenes in, zoals de strijd tussen de wachters van Snoke en Kylo en Rey, of de slag om Crait. Vooral het deel op het eind tussen Luke en Ben vond ik toch wel erg mooi, ook al hadden sommigen daar ook wel kritiek op. De korte ontmoeting tussen Luke en Leia, die elkaar na jaren weer zien, vond ik ook een mooi moment.

De negatieve punten dan. De achtervolgingsscene van de First Order op de rebellen vond ik eigenlijk ongeïnspireerd en nergens op slaan. De First Order had heel gemakkelijk al die schepen kunnen neerknallen, maar om maar een plot te hebben, gebeurd dat niet. Het gebeuren op Canto Bright en de zoektocht naar de hacker vond ik maar saai. Over het personage Luke ben ik inmiddels wel positiever, ik denk dat het raar zou zijn geweest als hij ineens weer vol vertrouwen zou zijn na zijn verdwijning, maar toch blijf ik er ook wel bij dat hij soms als een loser wordt geportretteerd, zoals wanneer hij het lichtzwaard zomaar naar weggooit aan het begin, of wanneer hij zo'n wezen melkt en die melk opdrinkt. De onthulling van Ben aan Rey over haar ouders, dat die niemand zijn, vond ik ook wat teleurstellend. Bovendien zal in de volgende film blijken dat zij van niet zomaar iemand afstamde. Het doden van Snoke vond ik jammer (ik had gehoopt dat hij een nieuwe Darth Sidious zou zijn) maar daarnaast ook ongeloofwaardig. Had een machtige sith zoals hij niet in de gaten dat Ben het lichtzwaard naast hem aan het optillen was, om hem vervolgens neer te steken? De opoffering van admiraal Holdo vond ik ook bizar, wanneer zij met lichtsnelheid dwars door de schepen van de First Order heen gaat. Misschien hadden de rebellen de Death Star op die manier ook wel kunnen vernietigen, denk ik dan cynisch. Het force momentje van Leia vond ik ook vreemd. Als laatste kritiekpunt wil ik zeggen dat de humor wel heel erg aanwezig was, ook op momenten dat het allemaal iets serieuzer had gemogen.

Dus de film heeft zo zijn goede en minder goede punten, maar daarom vond ik hem wel aardig om te kijken. Wie weet is dit over enkele jaren wel een klassieker. Vergeet niet dat Empire Strikes Back in eerste instantie ook slecht werd ontvangen, maar nu wordt gezien als de beste Star Wars film, volgens velen.