Opinions

Op zoek naar humor die vergelijkbaar is met Police squad! en The naked gun? Probeer dan Angie Tribeca eens. Best een dappere poging om de specifieke humor van Abrahams en de broertjes Zucker nieuw leven in te blazen, en de grappen worden traditiegetrouw in een hoog tempo op je afgevuurd. ‘t Komt in de buurt van de meesters, maar het is het allemaal toch nét niet. Wél fijn, dom vermaak.

Family Guy kwam voort uit twee korte animatiefilms, The Life of Larry en Larry and Steve, die Seth Macfarlane ontwikkelde toen hij respectievelijk nog animatie studeerde, en toen hij voor de Hanna-Barbera Studios werkte. Die films vingen de aandacht van Fox, die Macfarlane inhuurde om er een animatieserie van te maken.

Dit eerste seizoen is, met slechts zeven afleveringen, een korte aangelegenheid. En het is ook duidelijk een serie die zich nog in de beginfase bevindt. De tekenstijl is nog niet zo strak zoals in de latere seizoenen, het stemmenwerk klinkt nog wat onzeker, en de timing ligt er geregeld nét naast. Maar dat zijn logische zaken. Bedenker Seth Macfarlane moet nog duidelijk zijn weg zien te vinden. Maar veel van wat Family Guy in de latere seizoenen echt goed maakt is hier al volop aanwezig.

Zoals de welbekende cut away gags, waarin het verhaal regelmatig onderbroken wordt door (schijnbaar?) willekeurige, korte grappen. Ik vind de serie vooral op dat gebied erg interessant, omdat die cut aways op een gegeven moment zo goed geïmplementeerd worden dat het heel natuurlijk aanvoelt.

Die cut aways zijn hier nog een beetje geforceerd, maar de fijne, typische humor is hier al aanwezig en maakt veel goed. Al in de eerste aflevering bijvoorbeeld, zit een mooi getimed moment waarin die buurmannen hun hoofden laten zien. Dat derde hoofd dat verschijnt - goed, het zal toch de perfecte timing zijn, maar ik vond dat heel grappig.

Oke je had er misschien bij moeten zijn.

Ook in dit prille begin zoekt de serie de grenzen van tv al op en speelt het met je verwachtingen. De bejaarde vrouw bijvoorbeeld, die tijdens Wheel of Fortune de zin “Go []uck yourself” goed raadde als “Go tuck yourself in” - we hebben de ontbrekende letters natuurlijk állemaal al zelf ingevuld! Én natuurlijk de menstruatiegrap in de laatste aflevering vond ik erg leuk.

Qua personages is het nog wat aftasten, al vond ik de antropomorfe Brian heel goed neergezet in enkele hele goede visuele vondsten. Dat Peter “zit!” zegt en Brian er vervolgens een stoel bij pakt en gaat zitten. Of als hij uitgelaten wordt en hij als een mens op z’n gemak tegen een brandkraan plast. Ik kan dat soort subtiele dingen wel waarderen.

Ook leuk: de inventiviteit van de animatie laat hier al voorzichtig zijn gezicht zien in de laatste aflevering, waarin we Brian en Peter zien in die typische jaren ‘20 animatiestijl. Heel leuk om te zien.

Het enige dat me eigenlijk echt tegenstond was het karakter van Stewie. Ik mag eigenlijk niet zeuren over de flauwigheid in een serie als deze, maar... Ik vond ‘m enorm vervelend. Gelukkig laat Macfarlane zijn kwaadaardigheid een beetje varen in de latere seizoenen, want dit verveelde me al héél snel.

Een prima eerste seizoen dus, met alle onregelmatigheden die je van een serie van eind jaren ‘90 kunt verwachten. De grappen mogen er zijn, de personages ook wel. Maar het zou tot zéker seizoen 3-4 duren voordat de serie ook écht tot grote hoogte stijgt.

Ik vind dat de serie pas vanaf dit seizoen echt de moeite waard begint te worden. De productiewaarden waren in voorgaande seizoenen al bijzonder hoog, maar nu valt ook echt de enorme schaal op.

Ben in eerste instantie enorm sceptisch aan deze serie begonnen. Fantasy/historisch vind ik een vermoeiend genre en alle loftuitingen werken voor mij averechts. Maar gaandeweg ging ik dit wel steeds meer waarderen. Niet zozeer om het verhaal, want ik heb regelmatig geen idee (of gewoon geen interesse) wie nu precies wat en waarom aan het doen is.

Maar meer omdat het een lust voor het oog is: niet alleen de decors en uitzichten, maar ook qua acteurs. Vind het razend knap dat de casting directors zoveel herkenbare, karakteristieke koppen bij elkaar heeft kunnen sprokkelen. En dan ook nog uitstekende acteerprestaties: ook al volg je de verwijkelingen even niet meer, het blijft mooi om te zien hoe de personages met elkaar omgaan.

Hoogtepunten van dit seizoen zijn wat mij betreft Tyrion die terechtstaat (uitzonderlijk fijn acteerwerk van Dinklage) en The Watchers on the Wall die, zoals eerder door aburefan al is aangegeven, Lord of the Rings-achtige proporties heeft. Technisch ook enorm interessant: vooral dat 360 gradenshot is zeer de moeite waard.

Een fantastische serie. Ik was hier met enige scepsis aan begonnen, maar na een enigszins aarzelende start werden de verhaallijnen steeds intrigerender. Bij vlagen blinkt de serie uit in slimme vondsten en goede ideeën. De duizelingwekkende persoonsverwisselingen in The Schizoid Man, bijvoorbeeld. Of de slapstick-achtige toestanden in het hoogst vermakelijke The Girl Who Was Death. De paranoia wordt tot het uiterste gedreven in het komische Hammer into Anvil; om nog maar te zwijgen van de western Living in Harmony.

The Prisoner bezegelt zijn genialiteit pas echt goed in de laatste twee afleveringen, waarin de psychologische diepgang van Once Upon a Time tot zeer intense toestanden leidt. Slotaflevering Fall Out is een hele merkwaardige mix van absurdisme, mysterie en onnavolgbare situaties.

McGoohan is magistraal, die uiterst nuchter tegen de gevestigde orde trapt en zijn mening over The Village niet onder stoelen of banken schuift. Een meer vastberaden man vind je nergens. Daarbij zijn ook de bijrolspelers vaak zeer vermakelijk. Een speciale vermelding gaat uit naar Alexis Kanner, die in Living in Harmony een angstaanjagende schurk speelt en in Fall Out een geweldig prettig gestoord figuur.

The Prisoner is een sublieme serie die verrassend toegankelijk is, met intelligente, bijzonder geraffineerde verhaallijnen, een ijzersterk hoofdpersonage en een intrigerende hoofdlijn.

Prima eerste seizoen van Supernatural, een van de meest meeslepende series die ik heb gezien. Qua concept ligt dit vrij dicht bij The X-Files. Zie het als een X-Files-light.

Naast het overkoepelende verhaal, waarin twee broers jacht maken op de gevaarlijke demon die hun moeder heeft vermoordt, plukt bedenker Eric Kripke gretig uit veel urban legends en geeft hij er een eigentijdse draai aan. De relatie tussen de twee totaal verschillende broers en hun vader wordt ook aangestipt, hoewel het nog niet de diepgang bereikt die het tweede seizoen wél heeft. Men komt er wel mee weg – de basis wordt gelegd en dat gaat vaak niet zonder slag of stoot. (The X-Files had dat in het eerste seizoen immers ook.)

Qua sfeer legt Supernatural het af tegen zijn voorbeeld, wat mede komt door de jeugdige hoofdrolspelers. Dit maakt dat de serie ook voor een iets jonger publiek gemaakt is. Wat overigens zeker geen domper is. De verhalen zijn aardig, de aankleding bij vlagen uitmuntend (Asylum is een hoogtepunt) en de humor zeer acceptabel (hoewel de beste grap al meteen in de eerste aflevering wordt gemaakt). Bovendien durft men in één aflevering het paranormale even links te laten liggen (The Benders) – wat opvallend genoeg resulteert in een van de beste afleveringen van het seizoen. Daarnaast vormt ook Scarecrow een hoogtepunt.

Het tweede seizoen van Supernatural is een slag beter dan het eerste. Niet alleen hebben Padalecki en Ackles hun personages beter in de vingers, ook wordt voorzichtig afgestapt van het monster-van-de-week-principe.

De schrijvers laten echter hier en daar wat steekjes vallen. Sommige afleveringen beginnen wat onhandig, waardoor je het idee krijgt dat je het een en ander gemist hebt. (De bedoelingen van de makers zijn wel duidelijk, maar het voelt wat geforceerd aan.) Bovendien doorzie je vrij snel het trucje dat de schrijvers hanteren.

Aan de andere kant zie je wel dat de serie een duidelijke ontwikkeling doormaakt. De tweede helft van het seizoen bereikt ongekende hoogten met vermakelijke afleveringen (Folsom Prison Blues), verrassende plotwendingen (Playthings en vooral Roadkill), interessante wat-als?-scenarios (What Is And What Should Never Be) en, het hoogtepunt van het seizoen, het loodzware Heart dat een onverwachte emotionele lading bevat.

Af en toe maken de schrijvers een uitglijder, zoals in het humoristische Tall Tales, maar zelfs in die aflevering (die tegen het flauwe aanligt) blijf je nieuwsgierig naar hoe de vork in de steel ligt. Een speciale vermelding gaat tot slot uit naar het personage Andy Gallacher, een van de meeste relaxte bijfiguren van de serie tot dan toe. (Op een of andere manier vond ik het moment dat hij een beker koffie van een vreemde kreeg, hilarisch.)

Door de schrijversstaking die de film- en tv-industrie eind 2007 en begin 2008 teisterde, bestaat het derde seizoen van Supernatural uit slechts zestien aflevering.

De makers lijken de visuele stijl van de voorgaande twee seizoenen los te hebben gelaten. Dat levert geen lelijke stijl op, maar jammer is het wel. Daarnaast is de eerste aflevering, The Magnificent Seven, wat rommelig en gaat de boel véél te snel. Gelukkig herpakt de serie zich al snel. In The kids are alright zien we een interessante verstandhouding tussen Dean en het zoontje van zijn ex en in Sin City komt Dean het een en ander te weten tijdens een gesprek met een demon. A Very Supernatural Christmas is, met zijn nostalgische opener en lugubere beelden, memorabel. Evenals Mystery Spot.

Opvallend is dat de humor een prominentere plaats heeft ingenomen, wat ik niet altijd kon waarderen. De afleveringen barsten weer van de vele referenties naar populaire cultuur. Zo is Jus in Bello een hommage aan John Carpenters Assault on Precinct 13 en wordt reality tv belachelijk gemaakt in het ietwat flauwe Ghostfacers.

We leren twee nieuwe personages kennen. Ruby, een demon die aan de kant van de broers lijkt te staan, en de aantrekkelijke Bela, een Britse dame die in occulte voorwerpen handelt en een flinke luis in de pels van de broers zal worden. Persoonlijk vond ik Bela en Ruby twee vermakelijke toevoegingen, maar de kritiek van de fanbase was dermate vernietigend dat de rollen in latere seizoen werden afgezwakt.

Tot slot wordt de relatie tussen Sam en Dean weer verder en verder uitgediept – een aspect waar de serie inmiddels voortreffelijk in is geworden.

Vandaag de laatste drie aflevering van dit negende seizoen gezien. Ik heb (wederom) de hand weten te leggen op de meest recente seizoenen, dus ik ga even een inhaalslag doen.

Het zal me wellicht wat moeite gaan kosten. De eerste zes, zeven seizoenen heb ik intensief meegemaakt. Vervolgens duurde het héél lang voordat ik aan het achtste seizoen begon. Het kostte me wat moeite om er weer in te komen, en tegen het einde van het negende seizoen gaf ik er wederom de brui aan. Het duurde vervolgens nóg langer voordat ik ook het negende seizoen afrondde. De draad was ik nu natuurlijk helemáál kwijt, om over de verstandhoudingen tussen de Winchesters, Castiel en Crowley maar te zwijgen. (Al blijft één ding wel duidelijk - dat constante gelieg van de broers tegen elkaar houdt maar niet op.)

Ik krijg ook steeds meer het idee dat de schrijvers van gekkigheid niet meer weten wat ze moeten doen - de plot vliegt alle kanten uit. Veel te veel personages passeren de revue - de meesten blijven amper hangen en de main villains zijn een lachertje. Ik ben de engelen inmiddels meer dan beu, Metatron is over zijn houdbaarheidsdatum heen en Abaddon ben ik ook alweer bijna vergeten. En godzijdank namen we afscheid van Kevin. Overigens, nu ik toch aan het spoileren ben:

traditioneel gaat een van de broers wéér 'dood'. Je laat het achteloos aan je voorbij gaan. Ze komen toch wel weer terug.

Maar ja, je blijft tóch kijken he. The Walking Dead kreeg dezelfde problemen (die zag ik in seizoen 5 al doodbloeden, en niet lang daarna was ik er wel klaar mee), maar Supernatural blijft toch hangen. Komt vooral door de personages. Na zoveel jaar heb je met Sam en Dean toch iets van een band opgebouwd. Je gunt het ze op zijn minst. Supernatural is, sinds Kripke een stap terug heeft gedaan, op zijn best in de stand alone afleveringen. Dog Dean Afternoon, bijvoorbeeld, dat de broodnodige luchtigheid biedt. De rock & roll sijpelt dan wel langzaam maar zeker weg, het zijn de hoofdpersonages én de humor die de boel interessant houden.

Gezien de cliffhanger zal de puinhoop die de mythologie-afleveringen hebben veroorzaakt nog wel even doorsputteren in het tiende seizoen. Ik denk dat de schrijvers er goed aan doen om in de toekomst weer met een relatief schone lei te beginnen - minder toestanden, meer personages die er écht toe doen, maar bovenal: méér fun. En enge dingen.