Log

Zeker, alle lof voor het gitaarspel en de zangstemmen, lof voor de art direction (New York komt tot leven) en alle lof voor de songs van Bob Dylan. En dat was het dan. Ik keek naar een platgeslagen prentenboek, waarin het begin van Dylans carrière wordt afgeraffeld en dat elke diepgang mist.

Oké, Dylan zelf sluit zich volkomen af, maar dat geldt niet voor zijn omgeving, dus kansen genoeg om een verhaal te vertellen, om karakters te tekenen. Maar iedereen hangt er een beetje bij, al dan niet in de coulissen: Sara (die niet zo genoemd mag worden), Joan Baez - zie vooral de recente docu over haar (geweldige vrouw), Al Cooper, etc. Snap je iets niet, dan wordt het tigmaal gezegd ('Bob, wie ben je eigenlijk?', 'folk gaat nooit electrisch', etc.).

Gelukkig trekken de vele songs van Dylan en de uitvoering ervan door acteur Timothée Chalamet je moeiteloos naar het obligate slot, maar blijf je onaangedaan achter in de zaal om bij de aftiteling o.a. Blowin' in the Wind te horen, het nummer dat Dylan jarenlang weigerde te spelen (sic).

vote posted