Opinions

Stallone deed het goed.

Behoorlijk kinderlijk sfeertje, terwijl het geweld best grof is.

Gaf mij toch vaak het gevoel van 'Last Action Hero (Film, 1993)'.

Een aantal keer de boodschap aan de jonge kijkbuiskinderen dat vechten niet goed is. Die lag er 2x zo dik bovenop en kreeg zoveel tijd dat die momenten er later wel tussen gemonteerd leken.

Aardig verhaal, maar haalt niet het niveau van een Unbreakable.

Verder dan 2,5 * kom ik niet; en dat is voor mij een onvoldoende.

Alleen maar toch eens gaan kijken vanwege de hoge score.

Wellicht waren mijn verwachtingen daardoor te hoog.

Ik vond het wel grappig, maar misschien mis ik de nostalgische gevoelens om daadwerkelijk tot 3 of hoger te komen, en heb ik de pech dat ik hem pas 18 jaar (au, 2004 is al 18 jaar geleden...) na uitkomen van de film zie.

2,5 *

Gisteravond herzien, vorige keer was (helaas) toch al wel jaren geleden.

Het begin vond ik wat rommelig en het komt wat langzaam op gang.

Ik dacht nog: "oei. In mijn hoofd was dit een goede film."

Dit komt vrij snel goed; zodra de sfeer je pakt zit je er middenin.

Je ziet effecten waarvan je weet dat ze toen nieuw waren, en nu heel gewoon zijn.

Bij vlagen is de film gewoon briljant, maar in grote lijnen toch gewoon heel goed.

En Brick-Top is gewoon echt dood-eng.

Nu gezien. Geinig als luchtig tussendoortje.

Prima in lijn met al die 'echte' rocumentaries die zichzelf wel serieus nemen.

Ik zou zeker wel zorgen dat je het origineel kent, en anders niet eens aan deze beginnen.

Eigenlijk best grappige film van een maker die kennelijk best een fan is van Guy Ritchie en Tarantino; hij doet in ieder geval zijn best om een dergelijke stijl aan te houden.

De opzet is aardig, maar het acteerwerk is in veel gevallen gewoon niet best, waardoor ook de timing vaak 'krom' aan voelt. Er lijkt wel lol gemaakt en de film is toch het kijken waard.

Niet goed, wel grappig.

'Based on true events' moet je met een héle grove korrel zout nemen. Het is wel waar dat de kist ooit gestolen is en er losgeld gevraagd, maar dat was in Zwitserland, 2 maanden na zijn dood in 1978.

De muziek is lekker, en ook daar voel je een Tarantino-vibe.

Met wat betere begeleiding en wellicht wat meer financiële middelen was dit best wat geworden.

Nu hou ik het op 2,5 *.

Fijne film. Herkenbare typische 'gewone Amerikaan'; lomp, simpel en oprecht.

Soms beklemmend. Had ook een heerlijk 'Lost in Translation' gevoel erbij.

Overtuigend acteerwerk van de hoofdrolspelers.

Dikke 3,5.

Vooropgesteld: ik neem deze film totaal niet serieus.

Ik vermoed dat ook het team erachter de film totaal niet serieus neemt.

En ik heb ook niets met horror.

Ik heb wel iets met Dave Grohl, dus toch gekeken.

Ik heb me kostelijk vermaakt met deze onzin.

Dave acteert soms nog enigzins ok, het lijkt ook of hij de kar trekt. Pat Smear is tenenkrommend slecht. Maar dan ook echt. Hij straalt de hele tijd "WAT DOE IK HIER?" uit.

Objectief gezien krijgt de film als film gewoon 0 sterren.

In het kader van 'this one goes to eleven' geeft ik de film als vermaak een 6.

Waardoor ik op een 3 uit kom. Slaat nergens op. Ik doe het toch.

Grappig detail: Dave gebruikt zijn eigen busje voor de film, zie ook het briljante Sound City en het geinige What drives us?.