Opinions

Een zware dijk van een film, en de precieze cinema waar ik voor val. Veel aan deze film voelt echt rechtvaardigt en precies goed, hoewel het natuurlijk nooit zonder fouten is. Bij deze film is veel bijna foutloos. De verhaallijn was nondeju intens en zeker één van de beste die netflix heeft geproduceerd in de afgelopen jaren. Een jammerlijk feit dan ook dat dit niet in de bioscopen heeft gedraaid, wat dit had ik wel degelijk in een filmhuis willen zien en op schijf willen hebben.

Het verteld het in een erg aparte, hoewel zeer volgbare orde aan scenes. Het gevoel wat ik hierbij krijg ligt veel op het punt van het geloof en religie, hoewel het voornamelijk over acceptatie en vergeving ging binnen de ontwikkeling van het hoofdpersonage die door Tom Holland mocht worden vertolkt. Een geweldige performance van alle acteurs. Iemand die geforceerd op het slechte pad wordt gebracht terwijl hij de juiste intenties uitstraalt. Acties uit een begrijpelijke aard en onbegrijpelijke aard. Een magnifieke art-house trip die me veel doet denken of het werkelijk nog verontrustender kon dat dat het al is.

Wel een aardige film voor in de avond. Ik ben meestal niet zo van dit soort films, met fashion en zo. Al met al is hij niet tegengevallen. Meryl Streep zet een mooie rol neer als de nogal opvallende Miranda Priestley en Hathaway zette ook een mooie prestatie neer, hoewel Streep me toch meer opviel aan deze films dan Hathaway.

Het bevat alle online problemen waar de mensheid mee te maken krijgt. Een dramatische film met heftige realistische aspecten.

Doctor Sleep [2019]
Officiële rating (Volgens mijn eigen model)= 7,4/10

Na 39 jaar is hij er eindelijk. Het langverwachte vervolg op een van ’s werelds meest geliefde en klassieke horrorfilms. The Shining wist pas na zijn release echt veel ogen te trekken. Maar zal het zijn opvolger dan ook zo vergaan?

Het kostte Stephen King meer dan 30 jaar om te beginnen aan een vervolg op The Shining. Een vervolg waarin je een volwassen Danny Torrance volgde in de nasleep van zijn traumatische ervaringen in het Overlook hotel. Om de geesten uit zijn verleden te onderdrukken is hij, net als zijn vader, aan de drank en drugs geraakt. Een emotionele en toch wat huiveringwekkend vervolg wat dezelfde standaard wist te behalen als zijn voorganger. Of hetzelfde geldt voor de verfilming van dit vervolg.


Niet in het totale opzicht. Slechts gedeeltelijk weet deze film een goeie connectie te vormen met zijn voorganger uit 1980. Waar Ewan McGregor op het eerste gezicht een geweldige prestatie zou neerzetten, vielen zijn acteerprestaties in de film nogal tegen, terughoudend is er het juiste woord voor. Gelukkig wist hij nog op vele punten de scénes te versterken, waardoor er een compromis ontstond. Het was dus niet geheel genoeg, maar ook weer niet te weinig. Rebecca Fergusson als Rose the Hat is een daadwerkelijk geweldige casting zet. In volle overtuiging en met grote bravoure weet zij het karakter geweldig te vertolken. In het algemeen wist elke rol goed te worden ingevuld, al was had er uit de prestaties meer gehaald kunnen worden. Ook kon er uit de gevoerde dialoog meer gehaald worden. Het had mooie momenten met duidelijke spraak, maar het voelde niet erg mysterieus wat bij zijn voorganger juist wel sterk de toon zette.

Dan moét er wat gezegd worden over de lookalikes die gebruikt zijn voor oude personages. Wendy Torrance, Dick Holloran en de jonge Danny Torrance zijn geweldig gecaste lookalikes. De speelster van Wendy Torrance spant hierin dan wel de kroon, want zij leek niet alleen maar kon ook de juiste stem op zetten. Holloran kwam ook netjes uit de verf, met visueel als spraak op de juiste plek. Dan enkele die niet zo goed uit de verf kwamen. Hierin zijn de Grady tweeling dan toch wel teleurstellend. Een tweeling die niet eens in de buurt kwamen van hun voorgangers uit de jaren 80. En dan de gebruikte lookalike voor Jack Nicholsen, die gewoonweg verschrikkelijk was in uiterlijk als stem. Een afschuwelijk aanzicht die totaal geen eer bied aan het karakter die zo iconisch was voor de voorganger.

Toch zijn er nog wel positieve zaken aan de film. De gebruikte visuele effecten zijn erg mooi opgemaakt, hoewel het met de speciale effecten op sommige punten – te zien bij de Overlook geesten als Mrs. Massey – echt over de top ging. De visuele effecten zijn prachtig verwerkt, onopmerkelijk en sterk. De speciale effecten hadden verbetering kunnen gebruiken, zeker rond de conclusie van de film. Toch hebben ze, zoals bij de overgrote hoeveelheid films, hun werk weten te doen.

Het camerawerk is vrij standaard, maar niet onaardig. Enkele spannende shots en dramatiek op mooie momenten. Ook de muziek wist slechts gemiddeld werk af te leveren. Al is er een problematiekje met muziek op dramatische momenten. Al is er wel drama muziek op de soundtrack te vinden. Toch wist op sommige momenten de muziek enkele spanning erin te houden.

Dan de lof naar het verhaal. Geweldig, en op sommige punten zitten er zelfs voor de lezers van het boek nog verassingen in. Toch met de huidige speelduur van 152 minuten voelde het wat kort, wat merkzaam maakt dat het niet op zijn best is uitgewerkt. De intensiteit en het drama was helaas minder goed voelbaar als in het boek. Maar het net wat aangepaste verhaal weet toch aan te slaan en houd je wel goed vast. Het drama rondom de problemen van Danny zijn netjes uitgewerkt maar niet diep intens, wat jammer is. De ware knoop is ook niet zo groot gemaakt als dat het in het boek was. Toch is het een geweldig uitgewerkt verhaal en zeker de beste King film van dit jaar, na de teleurstelling van Pet Sematary en de licht tegenvallende It: Chapter Two.

Een daadwerkelijk opmerkzaam, maar toch prijzenswaardig vervolg op een van de meest geliefde King films. Niet de allerbeste, maar wel de beste van de huidige tijd die weet te reiken naar de oude werken die nu als klassiekers geprezen worden. Een mooi eind van The Shining Saga en misschien een nieuwe klassieker in spee, hoewel dat nog bezien moet worden door het huidige en toekomstige publiek. Een geslaagde King film en sequel.

Recensie door: Wouter van de Sanden [AKA Kleintje 2]
Film gezien op: 09/11/2019
Recensie geschreven op: 19/11/2019

Bevatte zeer goede en volgbare verhaallijn. Heb helaas de IMAX gemist, en moest het dus met 3D doen. Ben uiterst positief over deze film. Zeer goede CGI en een goede acteur. Ben na deze zeer benieuwd naar Thor: Ragnarok en Infinity war. Doctor Strange zal veel veranderen voor het MCU ( Marvel Cinematic Universe ). Zeker een 4.0* waard.

Dolemite is my Name [2019-Netflix]

Officiële rating (volgen eigen model) = 7,9/10

Gevat, vlot en een en al pure lol. Eddie Murphy is back, baby. Het biografische verhaal van de American comedian Rudy Ray Moore en de oorsprong van zijn film Dolemite uit 1974.

Netflix blijft verassen met zijn original motion pictures. Ook Eddie Murphy weet in deze nieuwe Netflix original films verassend uit de hoek te komen als Rudy Ray Moore, een American comedy legend uit de jaren 70 die probeerde hoger in de spotlights te geraken. Een komische en nostalgische rit door de showbusiness van de swingende jaren 70.

De film begint met Rudy Ray Moore die werkzaam is in een platenzaak en nachtclub. Zijn eigen muziek wil niet promoten en ook zijn stand-up wil niet aanslaan in de club. Een bekende verhalen vertellende zwerver geeft hem inspiratie voor een comedy act en zo komt het dat hij voor deze act een alter ego genaamd Dolemite de wereld in brengt. Het verhaal is vlekkeloos en zit vol met leuke gevatte comedy. De karakters worden door de cast goed vertolkt en hebben allemaal een motief en achtergrond. Vooral Eddie Murphy als Rudy Ray Moore weet de show te stelen als de vulgaire en schandalig taal gebruikende Dolemite. Schuine grappen die aanslaan en soms iets over de top zijn. Ook de muziek is totally 70’s style, wat je helemaal in de sferen brengt van het verhaal. Ook de opmaak van Dolemite de film is leuk opgemaakt. Zelfs het product van de film was mooier dan het origineel uit 1975.

Uitstekende acteerprestaties van de cast dus. Waar verder enkele knelpunten liggen zijn het overmatig grof taalgebruik en dialoog. Het is nogal kort door de bocht en zegt voornamelijk waar het op staat, waar het hier en daar wordt aangevuld door schuin taalgebruik. Het grof taalgebruik was niet overal even nodig en voegde dus niets toe. Het ging ook niet altijd even goed in op de ernst van de zaken die plaatsvonden. Je krijgt vooral een goeie binding met Eddie Murphy, jammerlijk niet veel bij de ander karakters.

Al met al blijft Dolemite is my Name een leuke en vlotte film voor de mensen die van biopics houden. Schuine grappen, Eddie Murphy die terugkeer in zijn komische kant en de 70’s vibe die je lekker met de film mee doet swingen. Het blijft jammer dat dit geen bioscoop film is geworden. Het had dan wel meer op kunnen brengen en meer in de publiciteit gestaan, wat het verdient. Een leuke film om een gezellige middag of avond mee te maken.

Recensie door: Wouter van de Sanden [AKA Kleintje 2]

Film gekeken op: 26/10/2019

Recensie geschreven op: 06/11/2019

Je moet er maar gewoon van houden denk ik. Dit was niet echt mijn film.

Zojuist terug van een Sneak Peak avond. Wat een leuke energieke film! Het is net wat minder diepgaand en serieus in toon dan misschien zou hebben gekunt, maar het legt de GameStop Short Squeez uit 2021 met een juist gevoel van diepte uit aan de kijker. Mensen die er misschien niet veel kennis van hebben (waaronder ikzelf) moeten even goed opletten, maar dan krijg je wel de juiste informatie binnen. Daarbij is de film zeer onderhoudend, de editing is vlot en de dialogen zeer intrigerend. De acteerprestaties zijn ook zeer verassend, maar de film is dan ook gevuld met A-list castleden.

Concluderende kan ik zeggen dat het wel een van de meer verassende films van het jaar is. Hoewel niet perfect houd de film je aandacht goed vast en sleurt het je mee in de hele Wall Street scam. Een aanrader!