Natuurlijk fantastische acteurs die als in de vorige film van Sorrentino de film dragen. Het is mij een raadsel waarom deze regisseur als bijna plagiaatpleger pur sang zulke grootse kwaliteiten worden toegemeten. Was La Grande Belleza één aaneenschakeling van scenes uit vroegere italiassen films, nu zoekt hij het in de filmisch aantrekkelijke beelden vrijwel zonder acties, schoolvoorbeelden volgend van Federico en dat ook weer gepaard gaand met gestolen scenes. Nu o.a. met bijbehorende sfeer uit Nostalghia uit 1983. Tekenend voor de film zijn de vaak lirische recensies die elk weer andere invullingen aan de inhoud van de film geven; je kan er veel kanten mee op. Vergankelijkheid, hoop, reflectie, en ga zo maar door; maak je eigen inhoud. Voor sommigen is een shot van twee minuten van een omkijkende Michael Caine het einde, maar zo een hele film vullen is niet echt knap. De traagheid is dodelijk. Het dirigeren van blatende koeien in een alpenweide wordt als uniek omschreven; waar hebben we het over? Moet Michael Caine een VanDuijn act uitvoeren? Wil niemand nog de naam van Fellini in de mond nemen om de kwaliteiten van deze plagiaatpleger aan te geven. Zwaar overschat.