Opinions

Het zaadje dat door "Saving private Ryan" is geplant begint goed te groeien.

Dunkirk, The 12 th man,...films met een vrij realistische weergave van de feiten begeleidt met een goede soundtrack en zonder het "hollywood"sausje dat de meeste films om zeep helpt (wat ook nog wat merkbaar was bij S.P.R.).

Ik vindt dit persoonlijk, samen met Dunkirk en Under Sandet, een van de betere oorlogsfilms van de laatste jaren.

Als je deze films vergelijkt met pakweg de oorlogsfilms uit de jaren 50 en 60 begrijp je niet waarom men toen, juist na de oorlog, zoveel rommel heeft gemaakt dat totaal geen band heeft met de realiteit.

Dit terwijl de ervaringen en de effectieve getuigenissen van de realiteit in massa aanwezig waren bij de veteranen.

Ik hoop dat men nog eens een remake overweegt van "de langste dag" maar dan op deze leest geschoeid, dat zou pas top zijn.

Kortom...een hele goeie film, die lang duurt, maar naar mijn mening ook effectief de tijd neemt om het verhaal goed te brengen...

Zeker een aanrader voor de liefhebbers.

Ik begreep eerst niet waarom deze premiere niet in de bioscoop kwam.

Na hem gezien te hebben begrijp ik het helemaal. Een bende oude mensen die trachten om nog eens grappig te zijn. De geweldscenes en achtervolgingen houden zich mooi aan het script en zijn bijna georchestreerd.

De relatie tussen vader en de nieuwe dochter was er letterlijk teveel aan en bracht geen moer bij aan het verhaal.

Daar zal geen enkele 50+'er op zitten wachten hebben, indien men nog eens wou genieten van de "good old Axel Foley".

Gelukkig was de muziek van Harold Faltermeyer er nog die de sfeer van 40 jaar geleden enigzins kon weergeven.

Op een bepaald moment moet je een écht goed script hebben, aangepast aan de acteurs of kun je gewoon beter stoppen en er nooit aan beginnen.....

Hier had men beter voor het laatste gekozen.

Murphy & co op hun retour...?

This is the place to be, in tegenstelling tot het Ghostbusters verhaal waar de laatste 2 films toch nog min of meer konden standhouden aan de "tand des tijds".

Desondanks ze daar ook het bejaardentehuis voor hebben leeggehaald .

Ik heb deze film wél ooit in de bioscoop gezien en ik moet zeggen dat hij toen al mindblowing vernieuwend was.

Die sfeer, die soundtrack, de belichting, de robotpoppen, de origamipoppetjes..sprekend eenvoudig en toch perfect ingeweven in het verhaal.

Zelden hetzelfde niveau met dergelijke originaliteit tegengekomen in films....zelfs na +40 jaar.

Laat mij toe te zeggen dat "special effects" toen nog vrij authentiek geconstrueerd waren en niet digitaal gecreerd.

Uiteraard valt dit op als je deze film naast de huidige SF films legt, maar dat is voor mij slecht bijzaak.

Deze film staat in mijn top 3 van beste SF films ooit en ik denk waarlijk.... bij mij niet alleen.

Zeer goede film over een kleine zelfstandige die het opneemt tegen een multinational.

Goed gecaste acteurs en over heel de lijn een goed verhaal.

Jamie Foxx speelt een rol die hem op het lijf is geschreven en deed mij op sommige momenten denken aan Eddie Murphy in betere tijden.

Dit is een op en top amerikaans product waar je gerust een avondje thuis mag voor blijven.

Na lang en ongeduldig wachten zijn we met het gezin naar deze "kinder"film gaan kijken in de bios.

Kinderfilm is hier vrij relatief, want in tegenstelling tot de oudere films is dit geen gemakkelijke kost voor -6 jarigen...of zijn zij reeds vertrouwd met de praktijken van een "efficiëntie" manager en "cost cutting".

Ook voor kinderen zijn die "belangrijke " papieren geheel nietszeggend...maar dit terzijde..

De film op zich was een pareltje uit de oude stal van Disney..

Hoewel vrij commercieel opgevat, blijft de ondertoon gemoedelijk en opvallend humoristisch.

Vooral Iejoor steelt de show met zijn droevige replieken.

Zoals eerder gezegd blijft men vrij trouw aan de originele tekenfilms van + 30 jaar terug, het siert de poppen dan ook dat ze mee met de tijd geëvolueerd zijn.

Het eerste deel was vrij langdradig en onsamenhangend.

Men had beter iets meer tijd gestoken in de laatste 45 minuten en dit beter uitgewerkt.

Ook het bijzonder komische stukje in de aftiteling was heel goed gevonden, maar ook hier...te kort om de 4 hoofdrolspelers luilekker in hun strand zetel goed te kunnen aanschouwen.

In vergelijking met de overdreven adrenaline movie's à la" Mission Impossible", was dit echt een verademing en ik moet zeggen..ik ben blij dat ik de DVD niet heb afgewacht om te gaan kijken....in de bios komt deze film helemaal tot zijn recht.

De commerciële molen rond deze figuren zal Disney alvast geen windeieren gelegd hebben, of hoe je een citroen meerdere malen kan uitpersen.

Ik durf wedden dat, indien dit aanslaat, er meerdere soortgelijke films zullen volgen.

Ariel met een wandelstok, of het Beest uit "Belle en het Beest" zonder tanden en met grijze manen...ze kunnen het zo zot niet bedenken....

Margate...raar...toen wij er ooit waren in een zomer herinner ik mij dit als een vuil en naar vettig afval stinkend oord vol ongemanierde britten, veel bierblikken en veel drukte. Ik heb dat lunapark effectief gezocht en ik moet zeggen, je waande je terug in de jaren 70 van vorige eeuw. Mechanische spelletjes die hier reeds 20 jaar onbestaande zijn kon je daar nog spelen.

Los daarvan vond ik dit wel een goed drama, soms vergezocht en toch wat losse eindjes die uiteindelijk nergens naartoe leiden. De grandeur van de bioscoop komt wel tot zijn recht en ook het personeel dat uiteindelijk de boel draaiende houd was zeer goed gecast.

Persoonlijk waren de overbodig, gedetailleerde, seksscenes met Collin Firth een minpunt die mij vanaf de start van de film, onterecht zo bleek later, een slecht gevoel gaven over de rest van de film.

Ik vond ook dat er veel meer inzat qua heropleving van die oude zalen met dat prachtige dakrestaurant, dat met de grote premiere een belangrijkere plaats verdiende in de film.

Ook de depressie van die dame en de relatie met die zwarte moeder werden te oppervlakkig belicht.

Kortom voor mij ontbrak het aan diepgang op meerdere vlakken, terwijl er juist teveel "diepgang" zat tussen de benen van de hoofdrolspelers .

Mooi om gezien te hebben en blij om te zien dat Margate toch niet het stinkende hellhole is vol met zuipende britten dat ik in mijn gedachten had.

Saai, saaier, saaist.

Dit is waarschijnlijk de minste interessante film ooit gemaakt door Robert Zemeckis.

Het opzet is wel vrij origineel, de evolutie van een stukje aarde dat toevallig in Amerika ligt.

Maar de uitwerking laat zwaar te wensen over.

Het word allemaal vrij oppervlakkig en verwarrend gebracht en nergens is er enige spontaniteit te merken.

Hanks en Wright spelen duidelijk om automatische piloot en het A.I. gedeelte doet al helemaal afbreuk aan de geloofwaardigheid.

Desondanks ik de moeite heb genomen om dit vehikel helemaal uit te kijken heeft het mij nergens echt geboeid. Tom Hanks is duidelijk niet meer kieskeurig in het selecteren van rollen, zoveel is zeker.

Gauw vergeten die handel.

Een apocalyptische film waarbij een wereldstad quasi volledig uitgeroeid is...een uitgangspunt dat heel fascinerend klinkt voor veel cineasten.

Ook een heel moeilijk gegeven om realistisch neer te zetten, zo blijkt uit deze prent.

De herkendbaarheid van deze film, die zich in het welbekende NY afspeelt, maakt het extra moeilijk om deze lege, desolate stad, na drie jaar verloedering, weer te geven.

Met wat graszoden, een maisveldje en een hoop mooi propere autowrakken loop je niet ver.

Men had de mosterd kunnen halen in Tjernobyl, waar dergelijk schouwspel reeds vele jaren realiteit is.

Hier zie je van de eerste tot de laatste minuut dat het opzet fake is, waardoor het inleven in het verhaal extra moeilijk is.

Ook het gedeelte van die vrouw en het kind blijft zwaar onderbelicht en is moeilijk verteerbaar.

Als een superman mét een hond alleen al met moeite overleeft, hoe komen een kind en een vrouw dan plots s'nachts midden in de stad waar ettelijke zombies alleen maar op hen jagen.

Men had dit uitgangspunt beter wat meer uitgewerkt, i.p.v. de flashbacks naar zijn familie die niet bijdragen aan het verhaal, buiten wat spectaculair stuntwerk.

Behoudens het goede acteerwerk van de hond, blijft deze film steken op het klassieke horror niveau en de aanwezigheid van Will Smith heeft daar niet veel aan kunnen veranderen.

Ik hoop dat er over de sequel langer zal nagedacht worden, maar, hollywood kennende, vrees ik voor de zaak.

Deze film toont een exentrice Maria Callas die beschermd door haar huishoudster en lakei de laatste dagen van haar leven ingaat waar de medicijnen haar duidelijk doorheen slepen.

Meesterlijke rollen van deze 3 personages maken dat dit perfect geplaatst en weergegeven word binnen de tijdspanne van de jaren '70 in Parijs.

Het is duidelijk voor iedereen dat "La callas" niet meer zal optreden en gaandeweg komt dit besef ook bij haar.

Desondanks Maria Callas ondertussen bij de mainstream bevolking totaal vergeten is, geeft deze film toch een mooi beeld van haar grootsheid van weleer en dit in combinatie met het verval op latere leeftijd.

Mooie, ingetogen film, zeker het bekijken waard en een eerbetoon aan deze merkwaardige dame.

Goede, onderhoudende film. Het verhaal is vrij dun en is al talloze malen verfilmd in alle soorten en maten. Wat mij wel stoorde is dat er te lang blijft stilgestaan bij het feit dat de blanke advocaat tegen zijn zin opgevoerd word.

Indien je dit 1 of tweemaal vermeld, ok, maar het blijft terugkomen en het is op de duur op het irritante af.

Er is al te weinig tijd om de effectieve essentie en het onderzoek voor het proces aan te kaarten.

Van een getuige (een agent) horen we niets meer, van de agressieve echtgenoot evenmin,..

Het blijft echt bij enkele harde feiten en daar is heel de film rond opgebouwd.

Dit geeft deze film een beklemmend gevoel dat verplicht naar een goede uitkomst moet leiden, er zijn geen andere alternatieven mogelijk in deze plot.

Een beetje een gemiste kans, al blijft het een aanrader om rustig enkele uurtjes mee door te brengen. Niet in het minst voor de goede wisselwerking tussen de blanke en zwarte advocaten.

Vorig weekend toevallig gezien. Val alle Brad Pitt films is dit wel de meest ongeloofwaardige en sullige. Het start allemaal goed en het eindigt allemaal goed. Alles wat die man tussenin presteert leidt werkelijk nergens naartoe. De "dood" belichamen is als iets dat niet evident is, maar al hij toch al zolang bestaat en overal alom aanwezig is, dan zou hij wel iets minder wereldvreemd mogen zijn. Het is eigenlijk allemaal gewoon over de top en het verhaal rammelt langs alle kanten. Er zijn veel betere momenten om een zaterdagavond te passeren..

"Sleepers" bijvoorbeeld die enkele jaren eerder is gemaakt. Dat is pas kwaliteit van de bovenste plank én het bewijs dat Pitt meer in zijn mars heeft als enkel een opgewarmd lijk te spelen..

In 1944, toen Minnelli en Freed begonnen met het filmen van 'Meet Me in St. Louis,' had Amerika reeds 2 jaar oorlog gevoerd. In dat jaar bestond het Amerikaanse militaire personeel uit maar liefst 11.623.468 troepen, drie keer zoveel als in 1942. In 1944 zouden Amerikaanse troepen een ongekend aantal slachtoffers moeten verwerken. Gezinnen zouden vaders, zonen en broers verliezen. Vrouwen traden massaal toe tot de beroepsbevolking. Het dagelijkse leven in het hele land was dramatisch

veranderd. Voedsel, gas en kleding werden gerantsoeneerd. Populair entertainment demoniseerde vaak de vijand, maar net zo vaak diende het als ontsnapping uit de oorlog en de zorgen. Dit was de culturele geschiedenis van MGM in 1944, het mag dus ook geen wonder zijn dat deze film het mierzoete en overdreven familiale benadrukt. We zullen nooit weten hoeveel mensen zich hier konden aan vastklampen tijdens de momenten dat er altijd wel iemand "overzee" was om te vechten. We zullen nooit weten hoeveel soldaten bittere tranen lieten in o.a. de Ardennen ( het Ardennenoffensief was toen in volle gang) na het bekijken van Judy Garland bij het zingen van "Have yourself a merry little Chrismas". Het is uiteindelijk in die context dat je dit verhaal moet bekijken. Begrijpelijk dat het nu wat "klef" overkomt, maar toen was het ongetwijfeld een steun en toeverlaat voor veel amerikanen. Het mag dan ook geen wonder heten dat deze film overladen is met oscars. Los van het feit dat het een musical is zoals er dertien in een dozijn zijn, is hij op de juiste moment mét de juiste sfeer losgelaten om het publiek. En dat betekende jackpot voor MGM ofwel een knap staaltje van marketing "avant la lettre". Gelukkig kunnen we op BBC terugvallen om dit soort vehikels nog eens vanonder het stof te halen, want de zenders in de lage landen zien hier, ten onrechte, geen meerwaarde meer in.

Een interessante link hierover vind je hieronder: Op-Ed: 'Have Yourself a Merry Little Christmas' resonates in 2020 - eu.buckscountycouriertimes.com

.

Fijne film.

Voor mij een totaal onbekend gegeven, maar ongetwijfeld vrij waarheidsgetrouw weergegeven. Dit is brits van de bovenste plank, humoristisch en een zonder franjes. Dit soort films is en blijft een must om te bekijken.

Een goeie film, zeker het gedeelte waarbij de gay scene in London ontdekt wordt door het plattelandsvolk was onvergetelijk.

Ik lag in een deuk bij de ontdekte"speeltjes" op de slaapkamer.Zo zie je maar dat twee uitersten ook verenigd kunnen worden.

Behalve mooie plaatjes over de toeristische zaken in Polen heeft deze film weinig om het lijf.

Twee neven gaan het spoor van hun overleden oma achterna en werken hun frustraties uit op elkaar en op de andere mensen van de groep.

Heel matige film die al snel op de zenuwen begint te werken door de overacting van Kieran Culkin en de ondermaatste reactie hierop van Jesse Eisenberg.

Maar...wel goed om een citytrip Polen uit te stippelen.

Clint Eastwood heeft hier weer mooi werk geleverd.

Zoals reeds vaker aangehaald een puike prestatie van Paul Walter Hauser.

Hoe je zo blind kan zijn en het systeem zo naïef kan blijven vertrouwen mij een raadsel.

De vrij lange duur van de film was zeker geen nadeel, want hij heeft mij geen seconde verveelt, het was ook nooit echt langdradig.

Minpuntje: desondanks een goed verhaal komt de chemie tussen Hauser en Rockwell pas laat op gang en blijven sommige verhaallijnen volgens mij (vb. de echte dader en/of motivatie van de aanslag) ietwat onderbelicht.

Anders zeker en vast een aanrader.

Er zijn weinig hedendaagse WO2 films die mij nog echt kunnen raken, maar dit is er toch eentje van, chapeau.

Het verhaal was mij totaal onbekend tot een kort bericht hierover in Breakfast op BBC gisteren, dus ik was eigenlijk best benieuwd naar deze Netflix productie.

Dat Netflix voor kwaliteit staat is reeds langer bewezen en ook hier is dat weer het geval.

De start van de film is vrij oppervlakkig en geeft in grote lijnen een rode draad, al zijn de speciale effecten, zeker op het slagveld te artificieel en te gladjes om realistisch over te komen.

De film krijgt echt enige diepgang vanaf de legeropleiding van de dames, dan is er geen houden meer aan en loopt het verhaal als een trein.

De insteek om een minderheidsgroep in een goed daglicht te plaatsen blijft wonderwel goed overeind, niet in het minst omdat ze zich constant moeten bewijzen tegen de blanke legerleiding.

Al moet gezegd dat de vertolking van Generaal Hart eerder karikaturaal en vrij ongeloofwaardig neergezet word.Andere minpuntjes waren de vrij summiere impressie van de oorlog rond dit gigantisch postbureau en de vrij brave achtergrond waarin deze film zich afspeelt, temeer op het einde van de oorlog Engeland letterlijk dagelijks bestookt werd met V1 en V2 bommen.

Ook de stenen grafzeken bij het bezoek aan het kerkhof....die waren er nog niet in Groot Brittanië en zijn pas later, op de definitieve graven geplaatst na repatriering.

De sublieme vertolking van Kerry Washington als Majoor Chiarity Adams was eigenlijk de grootste verrassing.

Het is nog steeds niet te laat om de oscarrace bij te benen, aangezien de prijzen worden pas aan de streep uitgedeeld.

Ik mag hopen dat zij een kans maakt.

Door Nr 24 ben ik op dit juweeltje gevallen.

Dit is weerom een oorlogsfilm zoals de die amerikanen nooit zullen kunnen maken nl. waarheidsgetrouw, zonder veel show en met echte emoties.

Het doet altijd deugd om eens geen bekende acteurs te zien met perfecte haardos, nagelwitte tanden en een proper tenuetje in oorlogstijd op het slagveld.

Na een wat aarzelende start moet ik zeggen dat deze vrij accurate verfilming van dit catastrofale bombardement heel goed is weergegeven.

Sommige verhaallijnen mochten wel iets dieper uitgewerkt worden en de reddingspoging was toch wel vrij onderbelicht.

Het gedoe met dat nonnetje voor de ramp was er wel wat over en had totaal geen meerwaarde voor deze film. Uiteindelijk had de confrontatie met de dood van dat nonnetje en dat meisje ook nog uit de doeken gedaan mogen worden.

Al bij al geen slechte film en een mooie herdenking aan deze ramp op het einde van de oorlog.

Met een lichte argwaan heb ik deze film gisteren bekeken, ik heb effectief de jaren '80 films meegemaakt en moet zeggen dat hier echt wel getracht word om deze sfeer te (her)creëren.

Ik vind spontaan dat er verschillende zaken in terugkomen die reflecties opriepen naar films uit de "eighties"...de muziek van "Risky Business", de beklemmende sfeer van "After Hours" of "Body Double", de personages van "Weird Science" of "Stand by me".. om er maar enkele te noemen,.

Het verhaal is idd. niet zoveel soeps en het is wat geforceerd in dat jaren '80 kader..

Mijn persoonlijke topper in dit genre (uit de jaren '80) is en blijft toch "After Hours" een film noir met een steengoed scenario dat tot op heden nog niet is overtroffen.

Het is eigenlijk zo onrealistisch dat het realistisch overkomt...

Ik vond persoonlijk de muziekscore nog het best aansluiten bij de "eighties", ik zou gezworen hebben dat sommige elektronische stukken van Tangerine Dream waren....niet dus ...knap werk van Le Matos..

Zeer ongeloofwaardige film, die spijtig genoeg maar losjes aaneen hangt met onduidelijke en onsamenhangende verhaallijnen.

Ergens heb je het gevoel dat de scenarioschrijvers zichzelf in een knoop hebben gewerkt met het tijdsgedoe en er zich op het laatste snel vanaf wilden maken.

Er zit nochtans veel potentieel in het verhaal dat uiteindelijk niet naar boven kwam.

Het duurt op zich al heel lang vooraleer men eindelijk doorheeft wat er gaande is.

Wat die er met die cowboy gebeurt is of waar die oermensen vandaan kwamen.....god mag het weten.

Na een uurtje ben ik beginnen doorspoelen omdat het te langdradig en zelfs licht lachwekkend begin te worden.

Kortom een gemiste kans van wat een originele en goed uitgewerkte film kon zijn..

Een goede film over de stille opstand tegen het Hitlerregime door de duitse jeugdige bevolking.

Dat tegen de stroom invaren tijdens de hoogtejaren van nazi duitsland niet in dank wordt afgenomen is pijnlijk duidelijk gemaakt.

Klein detail de film speelt zich af in 1942 en de grootschalige geallieerde bombardementen op Hamburg zijn pas gestart in juli 1943.

Desondanks het verhaal vlot is verfilmd met de nodige spanning en dramatiek is het grootste minpunt de engelse taal die deze hele prent ongeloofwaardig maakt.

Waarom men niet gewoon kiest voor duitstalige acteurs blijft mij een raadsel, het zou de geloofwaardigheid van deze film in ieder geval alleen maar ten goede komen.

Geen slechte film, de mosterd is duidelijk gehaald bij Robocop en van die zaken, maar dan met fijnere technologie i.p.v. die onhandige robot pakken..

Het verhaal klopt en het KIT stemmetje is vermakelijk.

Al had het allemaal iets gewelddadiger gemogen, hij mist wat actie scenes.

Ook het einde was verrassend, dat zag ik niet direct aankomen.

Op technologisch vlak zaten er wel enkele uitschuivers.

Aan de ene kant super high tech, maar aan de andere kant duurt het super lang eer een shut down kan worden gerealiseerd.

Het duurde bijna langer dan in Space odisee 2001 op het spel af te zetten.

Geen bioscoopvoer, maar doordeweeks moet zeker lukken voor het teveetje

Deze film gezien in de bios.

In de opbouw en uitvoering herken je helemaal de lijn van Robert Zemeckis.

Mooi kijkvoer, maar geen topper van de man.

De echte spanningspiek in de film is de opbouw naar het eigenlijke gebeuren "The Walk" of de coup. Het eerste uur doet niet echt terzake en kon veel beter besteed worden aan een degelijke opbouw van de spanning voor het gebeuren.

Het verhaal van die kerel zijn jonge leven in Frankrijk kon in 5 minuten verteld worden i.p.v. in 1 uur. Ook het eigenlijke stappen tussen de 2 buildings is te langdradig en daardoor wordt het op de duur onrealistisch.

Spijtig genoeg is er ook geen word meer gerept over het latere leven van die man in de USA.

Gelukkig had ik gratis ticketten, want anders had ik deze film gewoon uitgezien in mijn luie zetel voor de televisie binnen enkele maanden.

Conclusie: mooi gemaakt, maar zeker niet het niveau van een Contact, een Forrest Gump of een Cast Away.

In een verkrampte poging om een "oorlogs" film te maken, is dit een uitschuiver van formaat.

Alleen al amerikanen die frans of duits trachten te spreken en het vat is af.

In het begin roept die fransman "stop, stop" terwijl stop in het frans eigelijk "arret " is...hilarisch.

Om nog maar te zwijgen van al het roken zonder éénmaal te inhaleren.

Wat de laatste jaren ook ergerlijker is, is dat alle "oorlogs"acteurs nagelwitte tanden, mooi gestylde haren en een fonkelgaaf babyhuidje hebben. Ik denk niet dat er 70 jaar geleden niet 1 soldaat als dergelijk modepopje over de slagvelden rondliep.

Conclusie: het bekijken niet waard, behalve als je van de natuur houd in de streek rond Utah.

Als een donderslag bij heldere hemel is deze prent uit te lucht gevallen....op zijn zachtst gezegd een onderbelicht juweel binnen het spectrum van holocaustfilms.

De holocaust omschrijven in beelden is geen sinecure, velen hebben het geprobeerd, maar weinigen slagen er in om nog maar in de buurt te komen van de gruwelijke realiteit. Het beste wat een cineast kan doen is zo dicht mogelijk bij de feiten aanleunen en een gepast decor creeëren.

Dat is wat men hier duidelijk gedaan heeft.

Geen grote show, geen IT matig gecreerde mega kampen,... gewoon de feiten.

Duidelijke, hard en ongemakkelijk wordt het ontstaan van het eerste tijdelijk concentratiekamp Chelmno in beeld gebracht door enkele van de joden die hielpen bij het installeren in de meest erbarmelijke omstandigheden.

Als kijker weet je direct hoe laat het is, met voor mij persoonlijk als climax de tristesse van de dansende joden.

Zonder echt geweld of bloed voel je de weerzin opborrelen en hoop je stiekem dat de nazi's hun straf niet zullen ontlopen (wat helaas vaak wél het geval was).

Men slaagt er vrij goed in om dit allemaal weer te geven, al zijn er toch enkele minpunten die de fictie duidelijk onderlijnen in deze film en dat zijn vooral het taalgebruik...duits, engels, hebreeuws allemaal dooreen maken het geheel vrij surrealistisch en ongeloofwaardig. Men had beter gewoon Duits en Engels of hebreeuws gebruikt. En de veel te propere kledij van meerdere gevangenen...als je reeds 2 weken in de modder ploetert met lijken, dan mag er best wat bloed of aarde aan de kledij hangen en hoeft het allemaal niet zo netjes meer te zijn.

Een goed scenario, een goede setting en mooie filmmuziek die het geheel passend begeleiden naar de aftiteling waar je effectief met de neus op de échte feiten geduwd wordt om zo deze film af te ronden met een toch wel knagend gevoel over hoe dit ooit is kunnen gebeuren én waarom men niet meer geprobeerd heeft om het te voorkomen.

Er zijn de laatste tijd wel meerdere holocaust gerelateerde films de revue gepasseerd..maar de realiteit wordt zelden zo goed weergegeven als in deze prent.

Een dubbel en dikke aanrader voor liefhebbers van het genre.