Log

Eens in de zoveel tijd kijk ik een superslechte film met een vriend die nu eenmaal van superslechte films houdt. Deze keer viel het me niet tegen. Ik moest best vaak lachen en heb me nauwelijks geërgerd. Het scheelt dat de film zichzelf op een postmoderne manier niet echt serieus neemt.

Er zat ook een lekker tempootje in. De achtervolgings- en schietscènes haalden dat tempo er soms een beetje uit, maar dat mocht de pret niet drukken. Nou ja, een beetje misschien.

De televisieserie heb ik nooit gezien, dus mogelijk miste ik wat referenties. Dat is jammer, maar ik ik kan er niet om treuren. Ik zie dat er 103 afleveringen van die serie zijn. Als je die niet kijkt, houd je een hoop tijd over voor andere dingen.

Lage scores, zeg. Ik vond het een van de beste films die ik de afgelopen jaren zag. Ja, het is een hoop ellende, maar er zit wel veel ontwikkeling in die ellende, het is niet zo dat één trauma het hele leven doorwerkt en alles bepaalt.

Ook mooi dat personages komen en gaan, zoals dat in het echte leven vaak ook gebeurt. In films die zo'n lange tijd beslaan blijven de personages juist vaak gelijk. Dan is de jeugdliefde ook degene die bij het sterfbed zit.

Stilistisch vond ik het ook allemaal best fraai. Dit soort gepolijste rauwheid heb je natuurlijk wel vaker gezien, het is niet echt origineel, maar het past goed bij de beklemmende sfeer.

Ook leuk dat Kim Gordon een bijrolletje speelt. Onlangs kwam ik Asap Rocky al tegen in If I Had Legs I'd Kick You. Die muzikanten van tegenwoordig maken acteurs nog overbodig.

Mooi inkijkje in het maakproces van A Bout de Souffle. Smaakvol gedaan ook, met veel liefde voor de stijl van Godard. Uiteindelijk hink ik toch een beetje op twee gedachten. Het is interessant om te zien hoe Godard zijn film maakte, het voegt zeker iets toe, maar het neemt ook iets van de magie weg. Onderaan de streep denk ik toch dat ik niet vaker films hoef te zien die gaan over het maken van andere films. Nee, dit moet maar geen trend worden.

vote posted

Het eerste uur voelde als een matige Netflix-comedy, nogal onevenwichtig en flauw. Dat had ook in drie minuten gekund. Daarna volgen er wat betere scènes en gaat de tijd gevoelsmatig wat sneller. Maar echt leuk wil het niet worden, wat mij betreft. Ah-ga-ssi (aka The Handmaiden) beviel me een stuk beter. Goede regisseur, matige film, maar ik het zo samenvatten?