Log

Fijne lichtvoetig filmpje over de laatste dagen van het Ceaușescu-regime en de plotselinge val ervan. Het was mij bekend dat die val totaal onverwacht kwam, zowel voor de dictator als voor de bevolking, en ik denk dat deze film daar passende verhalen bij heeft verzonnen.

Je hebt als kijker een vreemde voorsprong op de personages, omdat je al weet hoe het gaat aflopen. Dat maakt het allemaal erg spannend. De personages handelen met het idee dat er nooit een einde aan de dictatuur komt. Je wil ze toeschreeuwen: Doe niet zo moeilijk, over 24 uur is het voorbij! Ergens is dat frustrerend, maar het is natuurlijk ook net het leuke.

De film is ook hoopvol. In Syrië zagen we onlangs hoe een gehaat regime zomaar ineens om kan vallen. Dat biedt hoop voor landen als Belarus, Myanmar, Iran en wie weet Rusland. Maar ik dwaal af. Fijne film. Ik moest soms lachen.

Arme Virginia Woolf. Haar romans zijn natuurlijk alles behalve vergeten en haar invloed op de hedendaagse literatuur laat zich nog altijd gelden, maar de titel van deze film - of eigenlijk van het toneelstuk - is bekender dan de titels van haar romans.

Maar het had ook een flutstuk geweest kunnen zijn, dus wat dat betreft komt ze goed weg. Ik had het stuk gek genoeg nooit gezien en had zelfs niet werkelijk een idee wat ik kon verwachten. Het was een aangename verrassing. Wat een geweldige acteursfilm is dit. Geweldige dialogen, die soms intens invoelbaar zijn en op andere momenten heerlijk verwarrend. De 131 minuten vlogen voorbij. Puur genieten. Ik ga hem graag nog eens bekijken, maar dan in het theater. Groetjes!

Wat een verrassing! Tot ongeveer een uur voordat ik naar Possession ging had ik nooit van de film gehoord en nu is het, na bijna 400 stemmen op dit platform, zomaar ineens een van mijn drie favoriete films ooit.

Ik vind het altijd eenvoudiger uit te leggen wat ik niet goed vind aan een film dan wat me wel aanspreekt. Dit kon weleens een kort stukje worden.

Laat ik bij mijn eigen emotie beginnen. Gedurende de hele film streden plezier en verbazing om voorrang. Ze bestonden eigenlijk naast elkaar. Als je mijn gedachten had opgenomen tijdens de film, dan klonk het ongeveer zo: haha-huh-haha-huh-haha-WTF!-HAHAHAHA.

De verwarrende dialogen vond ik geweldig. Soms werd het heel overtuigend geacteerd, op andere momenten werd op een Wim T. Schippers-achtige manier slechts het script opgezegd. Uitstekende afwisseling.

Heerlijk vond ik de vele absurde details, die elkaar zo snel opvolgden dat je ze nauwelijks tot je door kon laten dringen. Tijdens een telefoongesprek op willekeurige momenten het licht aan en uit doen, hoe verzin je zoiets? Of dat maffe gewiebel in die draaistoel bij de privédetective, dat die detective een beetje vertwijfeld kopieert.

Omdat het allemaal zo absurd en raar was, kon ik sommige misschien vrij normale dingen ook niet meer op een normale manier beschouwen. Ik vond het bijvoorbeeld hilarisch toen ik erachter kwam dat de film in Berlijn speelde. Was dat inderdaad grappig, en was het bewust dat het zo lang duurde voordat dat duidelijk werd? Niemand die het weet. Nou ja, de makers misschien, maar ik weet het niet en dat is wel prettig ook.

Tegen het einde werd het allemaal wat minder suggestief, ging het meer om handelingen dan om sfeer. Dat had niet gehoeven, maar ik werd er niet boos om. Daarvoor was ik al te ver heen, denk ik. Ik zal eens wat meer films van deze beste man gaan bekijken. Kan alleen maar tegenvallen.

Viel me toch een beetje tegen. De eerste scènes scheppen roepen veel vragen op: wie is die man, wat doet hij daar, hoe is het zover gekomen? Maar al snel is duidelijk hoe de vork in de steel zit - alleen de details krijg je pas op het einde te horen.

Dat einde vond ik ook best goed, fijne setting daar in die cabine. Maar het middenstuk vond ik ronduit saai. Die huiselijke tafereeltjes hadden zo in een familiekomedie van de Vara gepast. Ergerlijk was dat vroegwijze kind. Wat is dat toch met dit soort types in Amerikaanse speelfilms? Er zou een wet moeten komen die het verbiedt.

Ik heb weleens iemand horen zeggen dat een goed verhaal geen middenstuk heeft. Je hebt eerst het begin en meteen na het begin komt het einde. Er zijn vast uitzonderingen te bedenken, maar ik vind het een prikkelend idee. In dit geval gaat het zeker op.