Opinions

Batman ookal lekker woke geworden. Als ze nou eens in Hollywood gaan concentreren op goede films maken ipv de politieke agenda er zo doorheen te drukken. Eerste uur was nog wel aardig maar het verhaal was echt niet boeiend genoeg voor zo’n lange zit. Vind Christian Bale ook een veel fijnere batman dan Robert Patinson die alleen maar heel zielig kon kijken in deze film.

Daimonds Are Forever is in chronologische volgorde de opvolger van On Her Majesty’s Secret Service (1969). Dit zou je niet zeggen als je allebei de films hebt gezien. Niet alleen is Bond in een heel nieuw decennia beland maar voelt eigenlijk de hele film compleet anders aan.

Voor mij voelt deze film als een gemiste kans aan, aangezien er geen echt vervolg aan het verhaal en toch wel open einde van de vorige film wordt gegeven. Toch kan ik het de producenten niet kwalijk nemen. James Bond is altijd al een ‘product of it’s time’ geweest. Zonder mee te gaan met de trends en wat het grote publiek wou zien was James Bond misschien wel nooit Abraham geworden.

Dat neemt niet weg dat ik Daimonds Are Forever één van de mindere Bonds vind. Sean Connery had duidelijk geen zin meer om zich 100% te geven voor zijn rol. Het verhaal van James Bond die undercover gaat om een diamanten smokkel te onderzoeken klinkt nog interessant maar word naar mijn gevoel maar matig uitgevoerd. Ook kent deze film één van de mindere scores van Barry en zo kan hij er dus ook niet voor zorgen dat de actie scènes nog enigzins spannend worden. De film kan in het rijtje cheesy Bond films net als bijvoorbeeld Octopussy en Moonraker. Deze kant van Bond kan ik zeker waarderen maar ik vind Daimonds maar weinig leuke en charmante elementen bevatten. Één van de weinige scènes die voor mij de moeite waard is is wanneer Bond de bovenste verdieping van ‘The Whyte House’ probeert te bereiken om er vervolgens achter te komen dat Whyte ontvoerd is en dat Blofeld weer aan alle touwtjes trekt.
Verder blijft dit natuurlijk wel James Bond en is het alsnog een genot om naar de charmes van Connery en de prachtige Bond Girls en locaties te kijken.

Deze gezien tijdens de film-noir reeks in Eye op het grote scherm. Aangezien ik toch al het werk van Kubrick gezien wil hebben en ik deze film wel eens in beste film-noir lijstjes heb gezien was ik nieuwsgierig wat Kubrick hier van zou maken.

Het begint wat rommelig. Je wordt direct voorgesteld aan een aantal personages waarvan niet iedereen even interessant is maar ze allemaal wel hun eigen bijdrage leveren aan de ‘heist’. Naarmate je meer leert over de motivaties van de mannen die meedoen aan de overval wordt het een erg spannende en meeslepende film. Wat mij vooral opviel was het door elkaar lopen van het verhaal. Ook krijg je bepaalde stukken van de overval via verschillende perspectieven te zien wat ik heel gaaf en vooral geniaal vond voor een film uit de jaren 50. The Killing is een spannende film-noir die ook grappig is, vooral te danken aan de femme-fatale Marie Windsor die een leuke bij-rol speelt.

De Criterion Collection Blu Ray van deze film gekocht en tevens de eerste Criterion in mijn bezit. Mooi item voor de collectie waar je een boekje met info over de film productie bij krijgt + heel wat extra's op de disc zelf.

Lange tijd niet zo uitgekeken naar een film. Van alle film noirs die ik nog gezien wou hebben trok mij deze verreweg het meest aan. De beelden die ik van tevoren zag hadden een moderne en unieke uitstraling waar ik direct gecharmeerd van was.

Wat ik heel fijn vind aan deze film is dat veel scènes op locatie zijn opgenomen in plaats van in een studio. Dat sfeertje wat meegegeven wordt van het Los Angeles van de jaren 50 is om je vingers bij af te likken. Het sterkste punt van deze film is de cinematografie. Er zitten echt geweldige shots in deze film die vooral een knap staaltje werk zijn voor de tijd waarin deze film is gemaakt waardoor ik het gevoel had naar iets unieks te zitten kijken. Het plot van Kiss Me Deadly is af en toe wat rommelig, ik bleef zitten met heel wat vragen aan het eind van de film, wat ook direct de kracht is van de film. Het is allemaal wat geheimzinnig waardoor het geheel interessant blijft. Ik kijk al uit naar de herziening!

De typische film-noir elementen bloeien eigenlijk pas later op in deze film. In het eerste gedeelte worden vooral flashbacks getoond over het leven van Laura voor haar dood. De film wordt pas echt boeiend wanneer de whodunit elementen naar voren komen. Ik had graag gezien dat ze meer tijd namen om de obsessie van de rechercheur iets meer in beeld te brengen. Er zit weinig personage ontwikkeling bij de hoofdpersoon wat wel jammer is. Toch is dit een hele vermakelijke film-noir met een spannend einde.

Keek enorm uit naar deze film. Heb een zwak voor old-fashioned geschoten films en deze is dan ook nog eens in zwart-wit.

Toch had ik misschien iets te hoge verwachtingen, waardoor The Lighthouse toch wat tegenviel. Deze film is duidelijk geïnspireerd op werk van Hitchcock.

Wat deze film niet voor me kaar krijgt, waar Hitchcock meestal wel in slaagde was een goede spanningsopbouw weten te creëren. Deze film miste dat om het echt boeiend te houden voor de gehele speelduur. Dit heeft denk ik groten deels te maken met het script. Telkens als je het gevoel kreeg dat het interessant begint te worden, wordt er weer terug geschakeld naar de twee vuurtorenwachters die sterke verhalen met elkaar delen onder het genot van een alcoholische versnapering. Deze scenes waren absoluut een hoogtepunt in deze film, alleen herhaalde dit scenario zich te vaak, waardoor het begon te vervelen. Toch kon ik erg genoten van het acteerwerk van Willem Dafoe en de sfeervolle shots in deze film. Ook vond ik het einde zeer sterk. Het geeft je als kijker de ruimte om je eigen fantasie erop los te laten. Voor mij is deze film meer een collectie van een aantal zeer sterke scenes dan 'overall' een goede film.

Helaas een tegenvaller. Ik kwam maar moeilijk door deze film en dit had een paar redenen. De dialogen hebben een redelijk chaotische stijl waar ik sowieso niet zo’n fan van ben maar het zorgt er ook voor dat de film wat oninteressant wordt en je meer moeite moet doen om het plot te volgen. Er zijn aardig wat personages in deze film te vinden waardoor ik automatisch ook minder gaf om de hoofdpersonages, aangezien er weinig tijd wordt vrij gemaakt om hun achtergrond en motivaties te leren kennen. Ik verwacht bij een film noir toch wat meer spanning alleen dit bleef helaas uit. Gelukkig heb ik wel kunnen genieten van filmset van het stadje in de film en Orson Welles heeft echt mooi werk geleverd met de verschillende tracking shots in deze film waardoor het af en toe aanvoelde als een moderne film. Het verhaal wist me eigenlijk niet genoeg te boeien om Touch of Evil uiteindelijk een voldoende te geven.