Opinions

Enorm heftige en surrealistische film, soort van kruising tussen If... en Battle Royale. Gewelddadig en nihilistisch. De film speelt zich volledig af in en rond een lelijk, met graffiti beklad gebouw (het is een school maar lijkt eerder een gevangenis), waar leren bijzaak is en het voor de ontspoorde leerlingen gaat om het omgaan met hun toekomstperspectieven, hun (gebrek aan) ambitie en hun dromen die met grote snelheid vervagen. Ik vond het surrealisme prachtig: het toekijkende meisje, de dwerg, het vliegtuig dat rakelings over het gebouw scheert en het overdreven geweld. Grappig vond ik ook dat de momenten waarbij er daadwerkelijk sprake was van een docent die lesgaf bijna als het meest surreëel overkwamen. De cast is weergaloos (met name Ryuhei Matsuda die zonder woorden of expressie toch moeiteloos alle aandacht op weet te eisen), de karakters mooi uitgediept en de soundtrack geniaal. Zou graag eens de manga waar dit op is gebaseerd lezen. 3,5*

De moderne Citizen Kane.

Een film die met een episodische vertelling steeds een stap terug gaat in de tijd (helemaal niet à la Memento zoals wordt gesuggereerd), waardoor we langzaamaan leren wat het hoofdpersonage (een briljante Sol Kyung-gu) gedreven heeft tot het nemen van de tragische beslissing waarmee de film opent. We zien hoe politieke en maatschappelijke gebeurtenissen in het Korea van de laatste decennia hem vormen, en uiteindelijk tot zijn ondergang leiden. Door een uiterst beschouwende filmstijl lijkt de film aanvankelijk weinig indruk te maken, maar na verloop van tijd grijpt ie je gegarandeerd bij de strot. De regie is van een buitenaards niveau.

De film maakt een fors politiek statement, waarmee Lee Chang-dong definitief lijkt te willen afrekenen met een aantal weinig fraaie gebeurtenissen uit de recente Koreaanse geschiedenis. Doordat de film zo politiek geëngageerd is, was het niet verwonderlijk dat Lee Chang-dong een aantal jaar na het maken van deze film een post kreeg in het Koreaanse kabinet, als minister van cultuur (hij hield dit echter niet lang vol, liever ging hij weer films maken). Behoorlijk jammer dat de film zo overlooked is gebleven, en net te vroeg werd gemaakt om mee te profiteren van de bubble van Koreaanse cinema.

Deze film kun je het beste zo blanco mogelijk ingaan. Daarom heb ik bij de toevoeging zo'n nietszeggende synopsis gemaakt.

Erg aparte film. Het eerste gedeelte is vreselijk om naar te kijken en valt te omschrijven als een soort van romantische kungfu-musical. Niet best allemaal en ik kan me ook moeilijk voorstellen dat Chang Cheh dit gedeelte heeft geregisseerd. Het scenario lijkt bovendien een samenschraapsel van allerlei onzin.

Maar goed, na zo'n 15 minuten belandt iedereen in de hel (wat ik met iedereen bedoel kan ik niet goed aangeven, aangezien van de initiële hoofdpersonages plotseling niets meer wordt vernomen) en dan kan het feest pas beginnen! De vreemdste figuren lopen er rond: demonen, heksen, halfgoden, pooierinnen en gokkers die iedere keer als ze winnen hun vingers moeten laten afhakken. Met de bijbehorende extravagante art direction en overdreven belichting is het duidelijk dat het camp-gehalte torenhoog ligt.

Het is uiteindelijk dus toch allemaal erg vermakelijk, mits je het niet te serieus neemt. Het tempo ligt hoog, de ontelbare martial arts (zowel swordsplay als kungfu) scènes zijn geweldig en het is allemaal zo apart vormgegeven dat je je ogen er niet van kunt afhouden eigenlijk. 3,5*

Prachtfilm!

Een jonge blonde Russische wetenschapper doet medisch onderzoek in het arme Toerkmenistan, waar hij voortdurend op diverse manieren wordt geconfronteerd met zijn onnatuurlijke aanwezigheid aldaar, wat vervolgens resulteert in vraagstukken over onder andere zijn waar je zijn moet, gaan waar je gaan moet en of het onjuist is om je afkomst en culturele identiteit van je af te zetten en te verwaarlozen. Pure existentialisme, en de vergelijking met Stalker is dan ook zeker op z'n plaats (hoewel Stalker verder gaat, en er tevens zaken als religie en spiritualiteit bij betrekt). Ook voor het grootste gedeelte geschoten in prachtig sepia, en het droge, onontwikkelde Toerkmenistan lijkt ook wel een soort van vervreemdend 'wasteland'. Om hier een grondig en effectief beeld van te schetsen heeft Sokoerov gekozen voor Koyaanisqatsi-achtige interludes met zeer mooie muziek (hij gaf ook aan dat deze film gedeeltelijk als documentaire bedoeld is, en er wordt dan ook veel authentiek, niet geënsceneerd materiaal vertoond in de film). Werkelijk een genot om naar te kijken en te luisteren, vooral de eerste 5 à 10 minuten kan ik echt keer op keer zien. Opvallend is ook hoe zorgvuldig en schilderij-waardig elk frame er uitziet. Pure kunst.

Een onvergetelijke film.

Dit prettig wegkijkend en onderhoudend melodrama is een soort lofzang op Texaanse trots. Typisch Amerikaans om zoveel respect te kunnen opeisen, alleen om wat je in of op je grond hebt. Nogal arbitrair, maar het zal wel iets met de American dream te maken hebben ofzo. De film draaft nogal door met het rechtvaardigen van de Texaanse trots, met als dieptepunt de vechtpartij in het restaurant. Alsof het eervol is om als rijke stinkerd een working man aan te vallen om je eigen lompe gedrag van de voorgaande decennia tegenover je familie goed te maken. Zo´n erg dieptepunt, daar kunnen zelf olieboortorens niet bij.

De cast maakt gelukkig veel goed. Drie sterren.

Ik geef het toe, ik had vooraf geen hoge verwachtingen. Het gaat om een versie waarin zwaar geknipt is, en het is een familiedrama; wat kan daar nu aan zijn? Maar wat werd ik verrast door deze film! Vanaf het moment dat De Idioot (Masayuki Mori) voor het eerst in contact komt met Taeko Nasu (Setsuko Hara) en niet alleen haar schoonheid maar vooral ook haar (verborgen) verdriet opmerkt, is het een aaneenschakeling van magistrale momenten. Ik was overdonderd! Kurosawa hanteert een ontzettend fraaie stijl van erg lange scènes, met veel aandacht aan de omgeving (o.a. prachtige beelden van een besneeuwd Hokkaido), en met op de achtergrond mooie (bijna altijd aanwezige) muziek van zijn vaste componist (althans, tot diens dood) Fumio Hayasaka (dit is de beste score die ik van 'm gehoord heb). Allemaal verbazingwekkend goed gedaan, en het zorgt voor een prachtige, meeslepende sfeer. Opvallend zijn ook de stuk voor stuk meesterlijke vertolkingen, die ook nog eens zeer realistisch zijn (i.t.t. bv. veel van de period pieces van Kurosawa, en films uit die tijd in het algemeen); iedereen is geweldig: Setsuko Hara (ik had haar nog nooit eerder in een film gezien) is onwijs betoverend, en het is niet onbegrijpelijk dat zij in Japan destijds als de ideale schoondochter werd beschouwd. Masayuki Mori is ook erg sterk in de moeilijke en toch wat rare titelrol als De Idioot (een erg mooi karakter), en Mifune (die pas later in de film belangrijk wordt) is natuurlijk altijd goed. Alle karakters die in de film voorbijkomen (en dat zijn er nogal wat) zijn verbazingwekkend goed en diep uitgewerkt (en dan te bedenken dat de originele versie ruim anderhalf uur langer duurt), zoals bijvoorbeeld de gehele Ono-ke: Ayako (de latere love interest van De Idioot), diens zus, moeder en vader (Takashi Shimura). Ik heb zelden karakterontwikkeling van zo'n niveau en omvang gezien.
De uiteindelijke ontknoping is meesterlijk en zelfs haast ondraaglijk spannend; bij een dergelijk type film heb ik nooit meer op het puntje van m'n stoel gezeten. Uiteindelijk blijkt dat De Idioot alleen maar meer verdriet en pijn veroorzaakt heeft, en de mensen om hem heen worden eigenlijk het tegenovergestelde van wat hij wil dat ze worden. Heel droevig. De scènes die na deze ontknoping volgen komen helaas een beetje afgeraffeld over, en het is dan ook te hopen dat de originele versie van 265 minuten ooit wordt uitgebracht. Zou wel op z'n plaats zijn bij dit meesterwerk. 4,5*

A Very Long Zit.

Wat een gedoe om zo'n eenvoudig -en niet bijster interessant- verhaaltje te vertellen. Enorm overgeproduceerd en overgestileerd. De makers lijken te hebben willen verhullen dat de film weinig om het lijf heeft door te steeds met nieuwe events en nieuwe snorren op de proppen te komen, maar daarmee valt de film alleen maar in herhaling. Je kunt wel puzzelstukjes op hun plaats laten vallen, een kutpuzzel blijft een kutpuzzel. Dramatische en psychologische diepgang is niet te bespeuren, er is geen spanningsboog, de humor werkt voor geen meter en de continu aanwezige muziek is oerlelijk. Tel daarbij op het pretentieuze quasi-poëtische geneuzel, het zoetsappige, melodramatische, sentimentele gedoe en je hebt een DRAAK van een film.

Intens, visueel prachtig (digitaal geschoten), artistiek en uiterst fotogeniek drama, met enkele onvergetelijke scènes en images (De Bevalling eat your heart out). Deprimerend, krachtig en uitmuntend geacteerd door Kim Ho-jung, die een geweldige tour-de-force neerzet (Kang Hye-jeong is ook erg goed trouwens). Ik weet dat het afgezaagd is, maar ik wil deze film toch echt vergelijken met Tarkovsky's Stalker; het trage tempo, de lange takes, de mystieke sfeer, de zoektocht naar wonderen, het gebruik van water en de schilderij-achtige shots. Waanzinnig mooie en bijzondere film, ik geef 4 sterren.

Bijzondere film. Prachtige sfeer met dromerige muziek en aparte cinematografie (af en toe lijkt het wel geschoten op video). Ik kan niet zeggen dat ik een groot fan ben van Christopher Doyle, maar vast staat dat hij er iedere keer weer iets unieks van te weet te maken, zo ook nu: prachtig, surreëel en met veel oog voor detail in beeld gebracht.

Wat betreft de inhoud kwam ik 5 minuten na het einde van de film met de volgende interpretatie:
Kenji wil zelfmoord plegen omdat hij gelooft dat er na zijn dood voor hem een tijd van relaxen zal aanbreken voordat hij in een nieuw leven terecht komt. Op een gegeven moment krijgt hij bezoek van zijn broer en een andere yakuza (Riki Takeuchi, die teveel yakuza films kijkt haha) en we zien dat de yakuza Kenji's broer vermoordt en zijn pistool vervolgens op Kenji zelf richt. Wat dan precies gebeurt is onduidelijk. Achteraf komt het over alsof Kenji de yakuza heeft neergeschoten, maar ik ga er in mijn interpretatie van uit dat het omgekeerde het geval is. Kenji sterft dus en voor hem begint vervolgens de fantasiewereld. Hij gaat op de vlucht, doet afstand van zijn levensstijl en komt in aanraking met Noi, die het tegenovergestelde is van Kenji, zowel qua levensstijl als karakter. Kenji wilde zelfmoord plegen omdat hij ongelukkig was met zijn leven dat ontzettend georganiseerd was, en dat hij haatte. Nu komt hij terecht in een totaal andere situatie waar bovendien zaken waar hij altijd waarde aan hechtte maar die eigenlijk niet goed voor hem waren (zoals Kuro Tokage van Yukio Mishima die hem altijd pijnlijke en frustrerende levensvragen stelde) zijn verdwenen. In deze omgekeerde (fantasie)wereld is hij gelukkig; hij is aan het relaxen. Hij wordt echter wel herinnerd aan het feit dat deze relax-periode maar van tijdelijke aard is, aangezien Noi regelmatig aangeeft binnen enkele dagen naar Osaka te zullen vertrekken. Wanneer Noi daadwerkelijk naar Osaka gaat, is het voor Kenji uit met de pret en moet hij zich weer zorgen maken; een nieuw leven (een gevangenis waarin je gehandboeid wordt) begint.
Haha, idiote theorie eigenlijk. Ach, het plot is niet waar het om draait; het is meer een gevoelsfilm over de botsing tussen de levensstijlen van Kenji (prima neergezet door de altijd goede Tadanobu Asano) en Noi dat versterkt wordt door mooie symboliek zoals bijvoorbeeld het cassette bandje met de Thais-Japanse les.

Meesterlijk vind ik het nergens worden, maar een unieke ervaring is het zeker en de film blijft na afloop absoluut nog wel een tijdje door je hoofd spoken. 3,5*

Aparte futuristische low-budget film, die aandoet als een soort kruising tussen Last Life in the Universe en Blade Runner, zeker qua sfeer: melancholisch, mysterieus en ondoordringbaar. Vond het ook redelijk spannend, onvoorspelbaar en broeierig, hetgeen nog eens versterkt werd door het trage tempo, de stijlvolle opnames en de fraaie vormgeving.

Natuurlijk is het niet helemaal geslaagd. De Amerikaan had eruit geknipt mogen worden, de humor kwam niet echt over, en Ahn Jae-wook heeft niet weten te overtuigen. Lee Ji-eun daarentegen is prachtig (jammer dat ze in zo weinig films heeft gespeeld).

Een interessante en sfeervolle film die bij mij met 3,5* de boeken ingaat.

Enorm gave en bijzondere film. De poëtische filmtaal van Jodorowski is fantastisch, dit komt vooral tot uiting in het eerder genoemde "eerste uur" (het tweede uur had ook naar mijn idee wat ingekort mogen worden). Ook sterk vond ik dat al die bizarre, surrealistische en bloederige taferelen niet echt afleiden van de tragiek/catharsis rondom het hoofdpersonage.

Een memorabele film die ik beloon met 4 welverdiende sterren.

Ik vind dit een erg fascinerende film. Het roept interessante ethische vraagstukken op, en Frankenheimer laat zien dat hij een top-regisseur is... Tenminste, met het eerste half uur/drie kwartier dan, dat overigens doet denken aan het ijzersterke The Manchurian Candidate.
Dan komt er een hele aparte scène, een soort kruising tussen een orgie en een wijnfeest ofzo, en dit haalt de vaart en spanning weg.
Daarna heeft de film moeite zich te herpakken, en is het opeens een redelijk saaie film geworden, die echter wel fascinerend blijft. Twee scènes springen er dan nog uit, waaronder de echt geweldige slotscène. Dit is echt een film dat een meesterwerk had kunnen zijn, maar het nét niet geworden is. Ondanks dat ben ik van mening dat deze film onterecht in de vergetelheid is geraakt.

Ik ben iets minder positief dan de meesten hier. Weliswaar wordt de suspense goed opgebouwd door fraai gebruik van close-up en sterke editing, het laatste deel doet die suspense toch voor een groot deel teniet. Het realisme en de herkenbaarheid, oftewel de geloofwaardigheid van het eerste deel (toch waaruit de spanning grotendeels voortkomt) gaat totaal verloren door (het contrast met) het over-the-top (Death Wish zag ik genoemd worden) tweede deel. En al dat melige gedoe helpt ook niet echt. Soms moest ook ik aan A Clockwork Orange denken; je ging echt wachten totdat iemand "come and get one in the yarbles" of iets dergelijks zou roepen.

Verder vond ik de "transition" van Dustin Hoffman niet erg indrukwekkend. Zoals ik het zag ging hij helemaal niet "door het lint" (wat wél verrassend had kunnen uitpakken), maar handelde hij juist heel beheerst en weloverwogen. Wat ik wel aardig vond was de psychologische wisselwerking met Susan George, maar veel meer dan een triviaal zijweggetje van de (tamelijk simpele) main plot is dat ook niet, laten we eerlijk zijn.

The Master of Violence heeft enkele gewelddadige toppers gemaakt, zoals Cross of Iron, The Wild Bunch en Alfredo Garcia. Straw Dogs verdient m.i. geen plaats in dat rijtje.

Blergh, wat een onevenwichtige, zichzelf overschattende draak van een film. De makers zullen wel gedacht hebben: men neme een hele hoop Hitler-verwijzingen, wat populaire problematiek uit de aktualiteit en een pharmaceutische industrie-samenzwering. Gooi er dan een dik Hollywood-sausje overheen, en voilá... er rolt weer een meesterwerk van de lopende band. Ehmm, niet dus.

Een ongeloofwaardig, oppervlakkig, pretentieus misbaksel vol cliché's en plotholes. En die vet vervelende vent van een V, is dat een soort Scary Movie-variant op Morpheus ofzo? Belachelijk personage.

Enig lichtpunt is nog de rol van Natalie Portman. Met haar sterke optreden is zij dan ook totaal out of place in deze misser.